آبرو ۱۳۹۷/۰۹/۱۸ - ۵۰۸ بازدید

چرا باید ابرومونو حفظ کنیم مثلا فلان کارو نکنیم ابرومون میره؟ خیلیا میگن به حرف بقیه اهمیت نده و هر کاری دلت میخواد بکن در وهله اول حرفشون درسته ولی وقتی می گیم ابرومون میره اصولا یعنی چی؟ چی میشه و چه لطماتی میزنه؟

آبرو یعنی اعتبار وارزشی که هر شخصی پیش دیگران دارد اعتبار و ارزش، گاهی با پول و ثروت و یا مقام و گاهی با علم، بدست می آید و گاهی با رفتارهای خوب و مناسب . اگر کسی حتی پول وثروت و یا مقام خاصی ندارد ولی دارای رفتار خوب و مناسب است، در نزد مردم ارزشمند می شود و به او احترام می گذارند و هر انسانی دوست دارد که دیگران او را دوست بدارند و به او اهمیت بدهند و به او احترام بگذارند و اینها یعنی« آبرو» لذا بعضی از کارها و یا رفتارها و یا بودن در موقعیت های خاص و یا بودن با افراد خاص ویا... هم ممکن است به انسان ارزش ، اعتبار و آبرو بدهد و هم ممکن است ارزش و اعتبار و آبروی فرد را کم و یا از بین ببرد. نیاز فطری ودرونی هر انسانی این است که به او کسانی اعتماد کنند واگر کسی برای او ارزش قائل نباشد به افسردگی و انزوا روی می آورد و یا ممکن است به تبهکاری و فساد و یا به خودکشی منجر شود لذا لازم است که انسان قدر و موقعیت خود را بشناسد و ارزش خود را نزد دیگران با رفتار وکارهای نامناسب خدشه دار نکند . تعالیم دین مقدس اسلام به ما می آموزد که انسان ها دارای ارزش و احترام می باشند . به ویژه انسان مؤمن و خداترس و با تقوا دارای احترام ویژه ای است، در روایتی می خوانیم:« ارزش انسان با ایمان از حرمت و احترام کعبه بیشتر است».در روایات آمده است که آبروی مؤمن مانند مال و جان او دارای حرمت است و هر کاری که باعث ریختن آبروی او گردد از گناهان بزرگ و سنگین شمرده شده است. به همین خاطر است که گناهانی مانند غیبت و تهمت که آبروی افراد را در معرض خطر قرار می دهد در دین اسلام و قرآن و روایات به شدت مورد نهی و سرزنش واقع شده اند و تجسس از حال مردم و کشف اسرار آنان و حتی سوء ظن و بدبینی در مورد آنان ممنوع و حرام و گناه می باشد.
ممکن است از انسان در پنهان گناه و خطایی سر بزند که وقتی به خود بیاید و متوجه شود پشیمان می گردد و عذر تقصیر به پیشگاه خداوند می آورد و بدین ترتیب آثار بد و عواقب سوء آن با توبه و پشیمانی و جبران خطا برطرف می گردد و افشا و آشکار کردن آن توسط دیگران باعث ترویج و تبلیغ گناه و خدشه دار شدن دامان اجتماع و باعث بدبینی و ایجاد اخلال و خدشه در روابط بین افراد اجتماع می گردد و اجتماعی که از نظر اسلام افرادش باید به یکدیگر اطمینان داشته باشند و نسبت به هم خوش بین باشند، صحنه بدبینی و عدم اعتماد می گردد و نظام چنین اجتماعی از هم گسیخته می گردد و این کار بر همه جنبه های اجتماعی و فرهنگی و اقتصادی و سیاسی و امنیتی اجتماع اثر بد و ناپسند دارد. درست به همین خاطر است که در اسلام بر پنهان کردن و پوشیده داشتن گناه و تظاهر نکردن به آن و آشکار نساختن از تأکید فراوان شده و در قرآن کریم می فرماید: «ان الذین یحبون ان تشیع الفاحشه فی الذین امنوا لهم عذاب الیم فی الدنیا والاخره؛ کسانی که انتشار زشتی ها را در میان اهل ایمان دوست می دارند، در دنیا و آخرت دچار عذاب دردناک می گردند» (نور، آیه 19). یعنی حتی میل به شیوع و انتشار گناهان و زشتی ها تا چه رسد به ترویج و نشر آن انسان را سزاوار عذاب الهی می کند و ریختن آبروی مردم و آشکار ساختن گناهان پوشیده و عیب های مخفی و پنهان آنها، اقدامی عملی در انتشار گناهان و منکرات در اجتماع است که عاقبت آن دچار شدن به عذاب خداوند است.و هرگونه افشاگری که بدون مجوز شرعی ومصلحت مهمتر از آبروی مومن انجام گیرد حرام وناپسند است .

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق صفحه جستجو اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.