آشتی با خدا ۱۳۹۳/۰۱/۲۶ - ۷۲۰۲ بازدید

فقط بهم بگین چیکارکنم که خداباهام آشتی کنه!؟حتی نمیدوم باهام قهر؟!نمیدونم برای چه گناهی؟!یعنی میدونما!فقط روزنه ای ازرحمتشومیخام!خیلی تنهام!بخودش قسم منم بنده شم!چرامنونمیبینه!بغضم دیونم کرد!

دوست عزیز؛ اگر به مشکلاتی که باعث شده چنین احساسی داشته باشی، اشاره می کردید بهتر می توانستیم با هم صحبت کنیم. لذا به درج مطالبی کلی اشاره می کنیم؛ اگر لازم دیدید دوباره با ما تماس داشته باشید.
زندگی کردن در دنیا، از جهتی شبیه به بازی کردن در زمین فوتبال می باشد؛ اگر قاعده و قانون بازی را ندانیم، جز خستگی و باخت، چیزی نصیبمان نمی شود! در حالی که اگر به قوانین بازی، آگاه و اهل تمرین و تلاش باشیم، از زمین خوردن ها خسته نشده، آن را لازمه ی پیروزی می دانیم؛ لذا یک بازیکن موفق، همه ی سختی ها و سر و دست شکستن ها را بخاطر عشق به پیروزی نهایی، با جان و دل می خرد!
دوست عزیز؛ بدان که دنیا دار سختی و آزمایش برای مومن است؛ چرا که تنها در کوران حوادث همراه با صبر و بردباری، ناخالصی های وجودت ذوب گشته، همچون فولادی محکم و نفوذ ناپذیر خواهی شد.
در پاسخ به آنچه نگاشته اید در تحت چند عنوان موضوعاتی را خدمت شما ارائه می نمائیم :
اول : چرا احساس خلا(رها شدن) می کنیم ؟
تجربه نشان داده هنگامی چنین احساسی بیشتر بر انسان غلبه می کند که افراد به خواسته های خود نرسیده باشند, به این معنا که وقتی نسبت به امری احساس نیاز کرده و آن را از خداوند طلب می کنند و بعد از مدتی به خواسته خود دست نمی یابند , این احساس به آنها دست می دهد که خدا آنها را فراموش کرده , آنها را دوست ندارد و یا به آنها توجه نمی کند .
اما نباید هیچگاه این موضوع را فراموش کرد که عوامل متعددی در نرسیدن انسان به خواسته هایش تاثیر گذار است مثل اینکه خود انسان به دلیل کوتاهی و کم کاری شرایط مساعد برای رسیدن به خواسته اش را فراهم نکرده باشد و یا به دلیل گناهان مانع از مستجاب شدن دعایش شده باشد و یا اینکه خداوند متعال بدلیل رحمت خود این اجازه نداده باشد تا با اجابت دعایی بنده وی گرفتار مشکلات دنیوی و اخروی گردد, هرچند این بنده برای برآورده شدن حاجتش اصرار فراوان نماید.
مسأله اجابت دعا از مسائل قطعى در همه ادیان الهى است. قرآن مجید مى فرماید: «اذا سئلک عبادى عنى فانى قریب اجیب دعوه الداع اذا دعان؛ هرگاه بندگان من از تو درباره من بپرسند (بگو) من نزدیکم، و دعاى دعاکننده را به هنگامى که مرا بخواند اجابت مى کنم» (بقره، آیه ۱۸۶). به عبارت دیگر سنت الهى بر آن تعلق گرفته که برخى از امور را از طریق دعا و درخواست به انسان عنایت فرماید و این راه را براى همه بندگان حتى کسانى که احیانا گناهانى دارند باز گذاشته است.
دعا و توسل از حقایق معنوی کاملا مؤثر است؛ منتهی این اعتقاد بدین معنا نیست که دعای مؤثر و مقبول نیاز به شرایط و پیش زمینه ندارد. به طور کلی هر عملی برای این که مؤثر واقع شود، نیازمند شرایط و آمادگی های لازم است. استحضار دارید که تمامی عبادات به خصوص دعا دارای چندین اثر عمومی و خصوصی است.
آثار عمومی دعا، معنویت، نورانیت، صفا و قربی است که در قلب و روح انسان ایجاد می شود و آثار خصوصی آن، تأثیرات معنوی و یا مادی خاص است که در روایات و سند دعاها ذکر شده است؛ مانند دعا برای رفع امراض، فقر، گرفتاری و مانند آن.
موفقیت در وصول به آثار و نتایج رفتار معنوی همچون دعا، نیازمند رعایت شرایط خاصی است و اجابت دعا امرى قانونمند و ملائم با دیگر سنت هاى جارى الهى در نظام تکوین و مشروط به شرایطى است؛ از جمله:
۱) شرایط مناسب روحى دعا کننده از قبیل تضرع و تواضع در مقابل پروردگار.
۲) مصلحت بودن تحقق خواسته شخص دعا کننده چرا که در بسیارى از موارد تحقق آن خواسته براى شخص سودمند نیست؛ مثلا رسیدن به مقام یا امکاناتى خاص چه بسا نه تنها به نفع او نباشد بلکه ممکن است به ضرر او باشد و مایه دورى او از ایمان و تقوا گردد.
۳) فرا رسیدن زمان مناسب براى تحقق مطلوب، مثلا ممکن است فردى علاقه مند باشد که یک شخصیت علمى ممتاز باشد وتلاش علمى فراوانى کند ولى قطعا در اندک زمان تحقق آن ممکن نیست و سال ها باید بگذرد تا نتیجه تلاش هاى خود را به دست آورد.
۴) اخلاص در نیت و انقطاع کامل به خداوند؛ چرا که عطایا به اندازه نیت و اخلاص در آن سرازیر مى شوند و در کلام حضرت امیر(علیه السلام) در نهج البلاغه آمده است: «ان العطیه على قدر النیة»
۵) بر اساس توحید خواسته های انسان یا باید خدا باشد و یا خدایی, یعنی انسان یا خود خدا را می خواهد و می خواهد به معرفت خدا برسد و صفات خداوند را در خویش تقویت کند و از خدا می خواهد که در جهت خدایی شدن به او کمک کند و یا خواسته هایش خدایی است, یعنی چیزهایی می خواهد که گاه جنبه مادی دارد ولی خدایی است و برای کمک گرفتن از ابزار مادی در جهت کسب رضایت الهی و حرکت در مسیر خداوند است. اگر انسان از این مسیر خارج شود و آرزوهایی داشته باشد که نه خدا است و نه خدایی, نباید از خداوند انتظار داشته باشد که دعای او را اجابت کند. این می شود خواسته های نامشروع و حکمت خدا اقتضای اجابت چنین دعایی را ندارد.
۶) از طرفى خداوند گاهى اجابت مطلوب انسان را به علت هایى که صلاح مى داند و بر ما پوشیده است به تأخیر مى اندازد یا آن را به گونه اى دیگر تبدیل مى کند؛ در واقع به شیوه ی بهتر اجابت می شود بدون اینکه ما بدانیم!
از دیگر شرایط دعا عبارت است از: شناخت خدای تعالی،عمل کردن به عهد و پیمان الهی، لقمه حلال.
نکته بسیار زیبایی که در خصوص دعا وجود دارد، این است که دعا - در حقیقت و بدون توجه به کاربرد آن در رفع حوایج - ارتباط مستقیم و راز و نیازگونه با ذات هستی است و از این نظر اولا، قرین اجابت قطعی است؛ زیرا هنگامی که بنده ای خدا را می خواند، در همان لحظه لبیک اجابت حق تعالی را دریافت می کند.
ثانیا، هیچ گونه شرطی ندارد ؛ بنابراین هر بنده در هر موقعیتی که به لحاظ ایمان به سر می برد اگر روی به خدای مهربان آورد و او را از صمیم دل بخواند و با او سخن بگوید، سخنش را خواهد شنید و در همان لحظه لبیک اجابت خواهد گفت.
 بنابراین نکته ی قابل توجه این است که به دعا تنها به چشم وسیله ای برای برآورده شدن حاجات خود، نگاه نکنیم. بلکه دعا آثار مثبت و گران قدر بسیارى براى انسان به ارمغان مى آورد از جمله:
- دعا و توسل و ارتباط با خدا داراى آثار تربیتى و سازنده فراوانى است. دعاها مشتمل بر مجموعه عظیمى از معارف بلند الهى و عمیق ترین آموزه هاى توحیدى عرفانى و فلسفى است.
- آرام بخش دل و تسکین دهنده آلام روحى و روانى است.
- امید بخش انسان است. زیرا در پرتو آن انسان خود را با بزرگ ترین منبع فیض هستى در ارتباط تنگاتنگ و صمیمانه مى بیند و از تنهایى و بى کسى نجات مى یابد.
- استمداد از نیروها و عوامل ماوراى مادى در حل مشکلات و از طرف دیگر کسب موفقیت هر چه بیشتر در امور است.
دوم : محبت خداوند تعالی به بندگان
حضرت حق،مخلوق خویش را دوست دارد؛ بدین معنا که تمام نیازهای هر موجودی را برای او برآورد کرده و بدین گونه دوستی خود را اعلام می دارد. وقتی به اطراف خویش می نگریم، در می یابیم که رحمت واسعه اش همه ی هستی را فرا گرفته است و شرایط به کمال رسیدن هر موجودی را فراهم نموده است و از هیچ لطف و محبتی دریغ نورزیده است.
« لو علم المدبرون کیف اشتیاقی بهم لماتوا شوقا»
این روایت بیانگر شدت محبت و علاقه خداوند به بندگانش است و بر این موضوع تاکید دارد که حتی بندگانی که از او رو برگردانده و در دام غفلت گرفتار شده اند و او را از یاد برده اند مورد علاقه او بوده و خداوند به آنها مشتاق است؛ اما آنها بر اثر جهل و غفلت از میزان این اشتیاق الهی نسبت به خود خبر ندارند و چه بسا فکر می کنند از چشم خدا افتاده اند و خداوند به آنها توجهی ندارد. اشتیاق خداوند به چنین بندگان غافل و جاهلی به اندازه ای شدید است که اگر آنها از آن مطلع می شدند و عمق و شدت آن را درک می کردند از زیادی شوق جان می دادند و زنده نمی ماندند.
برای اینکه بدانید خداوند شما را دوست دارد به دو موضوع همواره توجه داشته باشید .
الف- توجه به نعمتهاى خدا:
رسول گرامى اسلام فرمودند:« احبّوا الله لما یَغذوکم بِهِ مِن نِعَمِهِ؛ خدا را دوست بدارید که او از نعمتهایش شما را غذا مى دهد.» (محمد باقر مجلسى، بحار الانوار، ج ۷۰، ص ۱۶، روایت ۷)
وقتى انسان بفهمد که کسى به او لطفى دارد به طور طبیعى، نسبت به او محبت پیدا مى کند، بخصوص موقعى که انسان به گرفتارى و بلا دچار شود و راه گریزى هم نداشته باشد.
یکى از راههایى که به وسیله آن مى توانیم نعمتهاى خود را بهتر بشناسیم این است که خود را با کسانى که فاقد این نعمتها هستند مقایسه کنیم و از این راه، متوجه شویم که خداوند متعال چه نعمتهاى بزرگى به ما عنایت کرده که دیگران از آن محرومند. توجه به این نعمتها موجب پیدایش محبت نسبت به خدا مى شود و حالت شکرگزارى و امیدوارى در انسان به وجود مى آورد.
ب- توجه به عیب پوشى خدا: در مورد گناهانى که دور از چشم دیگران مرتکب شده ایم، خدا زمینه اى فراهم کرده است که مردم متوجه آنها نشوند تا رسوا شویم این نیز از نعمتهاى بسیار بزرگى است که خداوند به انسان ارزانى داشته است.
اگر کسی می خواهد در هنگام گرفتاری ها و مشکلات احساس خلا نکرده و چنین فکری به ذهنش خطور ننماید که خدا را در زندگی خود گم کرده و رها شده، باید توجه و محبت خداوند را نسبت به خود جلب نماید.
در قرآن کریم , خداوند متعال در آیات متعددی از کسانی سخن از کسانی به میان آورده که نسبت به آنها محبت دارد که ما نیز می توانیم با پیوستن به این دسته از افراد محبت الهی را نسبت به خود جلب نمود .
برخی از این گروهها به شرح ذیل می باشد .
۱. توبه کاران؛ انسان بواسطه گناهانی که خواسته یا ناخواسته مرتکب می شود پشتوانه های الهی خود را از دست داده و به مرور در زندگی احساس خلا می نماید اما اگر از گناهان خود توبه نماید و خود را در زمره توبه کنندگان قرار دهد می تواند با جلب محب الهی این خلا را پر نماید .
در قرآن کریم آمده است : «إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ التَّوَّابِینَ؛ خداوند توبه کنندگان را دوست می دارد»(بقره : ۲۲۲)
۲. پرهیزکاران؛ از دیگر گروههایی که محبت الهی را به خود جلب می نمایند متقین یا همان پرهیزکاران می باشد . خداوند متعال در این باره نیز می فرماید : «فَإِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الْمُتَّقِینَ؛ همانا خداوند پرهیزکاران را دوست دارد .» آل عمران : ۷۶)
۳. محسنین ؛ از دیگر گروههایی که خداوند آنها را دوست دارد احسان کنندگان یا همان نیکوکاران می باشد در آیه ۹۳ سوره مائده آمده است : «وَ اللَّهُ یُحِبُّ الْمُحْسِنِینَ؛ و خداوند نیکوکاران را دوست دارد»(مائده : ۹۳)
۴. صابرین؛ از دیگر راههای جلب محبت خداوند متعال برای اینکه در زندگی احساس خلا ننمائیم این است که خود را با زیور صبر آراسته و خود را در زمره صابرین قرار دهیم .
در این باره نیز در قرآن مجید آمده است : «وَ اللَّهُ یُحِبُّ الصَّابِرِینَ»(آل عمران :۱۴۶)
تا بحال درمحبت یک مادر به فرزند,دقت نموده ای؟ مادری که آغوش پر مهرش همیشه بروی فرزند گشوده است و از هیچ کمکی نسبت به او دریغ ندارد.ولی گاهگاهی بدلیل بازیگوشی و بی توجهی ویا عناد و سرکشی کودک,چاره ای جز تنبیه او نمی بیند.البته این تنبیه نیز از روی مهر و علاقه است. محبت مادر قطره ای از دریای محبت خالق مادر است, نسبت به بندگانش.خدای مهربان,از روی حب وعشق انسانها را خلق کرد واز هیچ کمکی برای هدایت آنها دریغ نورزید,فطرتی داد که خداخواه است,عقلی که چراغ راه است,پیامبران واولیایی که راهبر و راهنما هستند.
ای عزیز: خدای مهربان به بهانه های مختلف عبد فراری خود را به سوی خود می کشد; به مفاتیح مراجعه کن; شب اول ماه , شب لیلة الرغائب, شب ولادت امیر المومنان علیه السلام, شب نیمه رجب وشبهای قدر ..... ببین با چه بهانه هایی بنده اش را به سوی خود می خواند; حال آنکه او هیچ احتیاجی به بنده آلوده, فقیر و عهد شکن خود ندارد.
بابت هر کار پسندیده ۱۰ اجر, تا جایی که برای فکر و نیت خوب نیز ثواب می دهد; ولی بابت هر عمل زشت تنها یک گناه می نویسد آنهم اگر توبه کنی , از صفحه اعمالت پاک می کند.
به جایی می رسد که عبدش را به مهمانی خود یعنی ماه مبارک رمضان دعوت کرده و سفره رحمت و رحیمیت خویش را گسترده و بدون هیچ تبعیضی تشنگان و گرسنه گان را دعوت به استفاده از این سفره می نماید.
تلاوت یک آیه را در ماه مهمانیش برابر با ختم قرآن و خواب روزه دارش را عبادت محسوب می کند.آیا چنین خدایی عجله ای برای جهنمی کردن بنده اش دارد؟
خدایی که فرموده : «سابقوا الی مغفرة من ربکم سبقت جویید به طرف آمرزش پروردگارتان.» (سوره حدید، آیه۲۱)
آیا چنین خدایی کمر همت برای عذاب کردن بندگان بسته؟
بله اگر کسی با عناد و سرکشی در مسیر گمراهی قدم بردارد و به راههای مستقیم پشت کرده و لجاجت کند، مسیری است که خود انتخاب کرده است.
وقتی مریض لجباز و سرکش، به پند و نصیحتهای پزشک اهمیت نداده و بر خلاف سفارشات دلسوزانه طبیب عمل کند، چاره ای جز بیماری و راهی به غیر از رفتن به بیمارستان ندارد.
سر و کار ما با خدای کریمی است که اگر سائل بر در خانه اش نیاید ، خود بر در خانه سائل و گدا می رود!
ای عزیز: سخن در این خصوص بسیار است و مجال اندک؛ بدان که گناه یاس و نا امیدی از هر گناهی بالاتر است و نباید از رحمت خدا در هیچ حالتی نا امید شد.
قل یا عبادی الذین اسرفوا علی انفسهم، لا تقنطوا من رحمة الله، ان الله یغفر الذنوب جمیعا، انه هو الغفور الرحیم . (سوره زمر، آیه ۵۴) بگو ای بندگانم که در حق خودتان اسراف کردید، از رحمت خدا ناامید نشوید، همانا خداوند همه گناهان شما را می آمرزد و همانا او بسیار آمرزنده و مهربان است.
پرسشگر محترم، ناامیدی از رحمت خدا ,از مکر آن ابلیس ملعون و خبیث است ، همانطور که خود, ناامید شد و از درگاه الهی رانده شد قصد دارد بنی آدم را نیز به مصیبت خود گرفتار کند.
پس در عین حال که باید مراقب اعمال خود بوده و از محرمات پرهیز کنیم؛ اگر خطا و گناهی نیز از ما سر زد، بلا فاصله باید توبه کنیم. خدای بزرگ تمامی بندگان خویش را دوست دارد حتی گناه کاران را مشروط به اینکه از گناه خود توبه کرده باشند. چون فرموده است: «ان الله یحب التوابین و یحب المتطهرین. بدرستیکه خداوند توبه کنندگان و تطهیر کنندگان را دوست دارد.»( سوره بقره، آیه ۲۲۲)
دو کتاب مرغ سلیمان و پیک مشتاقان نوشته استاد کریم محمود حقیقتی در این مسیر به شما کمک خواهد کرد.

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

میهمان
سلام ببخشید من خودمم میدونم آدم خوبی نبودم اما هرچی التماس از خدا و معصومین خواستم به هیچی نرسیدم و حتی یک مورد هم به بدترین شکل از دست دادم با اینکه قبلا خیلی خدا و معصومین را دوست داشتم الان مدام بخاطر اون چیزی که از دست دادم و چیز های که اجابت نشد مدام همش این حس نفرت از خدا و معصومین میاد سراغم نمیدونم چجوری بگم اما من فقط به این که به حاجتم برسم راضی میشم در غیر این صورت همش این حس بد طرد شدگی از طرف خدا و در نتیجه این نفرت همش باهامه دیگه واقعا حتی دل دماغ دعا کردنم ندارم چون واقعا آزارم دعا هایی که با هزار پیچیدگی مثل نبود صلاح گناه خودمو یا بعدا دادنشو یا این که اصلا وایسا قیامت بهت بدن هی اجابت نمیشن من فقط سلامتی میخوام فقط همین یه لحظه هم دیگه نمیتونم تحمل کنم چون پنچ ساله مدام دارم دعا میکنم دقیقا هرچی از خدا و معصومین و کرمشون شنیدیم عکسش برای ما افتاد جوری که اصلا فکرشو نمیکردم که این طوری دعا ها بی پاسخ بمونه جوری که الان دوست دارم اگه معصومی را دیدم فقط بهشون بگم که خیلی بی مرامین ما تنها چیزی که اصلا فکرشم نمیکردیم در مورد شما همین بود که از اون چیزی که میترسیدیم همون سرمون بیاد و از شما هم هیچ عنایتی نشه شرمنده پور چونگی کردم دلم پره خسته ام چیکار کنم
پرسمان
سلام علیکم، دوست گرامی. در پاسخ به این سوال گفتنی است اصولا هر دعایی مستجاب است به سه اجابت:۱. اولا اگر مخالف حکمت خدا و مصلحت فرد نباشد خداوند حتما آنرا مستجاب می کند و به قول معروف از طرف خداوند تصویب می شود.
۲. ثانیا همان لحظه که دعا می کند به آثار معنوی و قرب الی الله می رسد و این هم نوعی اجابت دعا است چون اصولا دعا کردن نوعی عبادت و زمینه ساز قرب انسان به خدا و آرامش معنوی و روحی است.
۳. ثالثا رسیدن به خواسته در عالم خارج است که آن هم اجابت می شود و انسان به خواسته خود می رسد، منتهی این مرحله از اجابت به صورت اقتضایی است و نیازمند رفع موانع و ایجاد شرایط است.
توضیح اینکه: اصولا عالم مادی بر اساس اسباب و مسببات و علل اداره می شود و تا علل و اسباب تحقق چیزی جمع نشود، آن خواسته و موضوع در خارج محقق نمی گردد. عالم ماده عالم تحقق فرایندی است و هر پدیده ای باید فرایند ظهور و تحقق خارجی را طی کند تا به منصه ظهور برسد. مانند اینکه شما برای خرید خودر در کارخانه ای ثبت نام می کنید، اما دریافت خودرو بستگی به طی فرایند تولید و تحویل دارد و ممکن است این فرایند بسته به ترافیکی که در زمینه تولید هست تا یک سال هم طول بکشد؛ اما آنچه مسلم است این است که روزی شما از طرف کارخانه خودرو خود را تحویل خواهید گرفت.
انسان وقتی دعا می کند حتما به خواسته خود می رسد چون خدای متعال خودش فرموده است: ادعونی استجب لکم. یعنی دعا کنید تا من اجابت نمایم.
منتهی گاهی انسان باید تا زمان مناسب برای تحقق آن مدتها صبر نماید و گاهی هم عمر انسان کفاف نمی دهد و مثلا در اثر حادثه ای از دنیا برود، در این صورت خدای متعال خواسته او را در عالم آخرت به او عطا می کند و به نحوی جبران می نماید تا راضی شود و گاهی خواسته به نحوی است که امکان تحقق آن در عالم مادی وجود ندارد و یا مصلحت نیست و به عالم آخرت موکول می شود.
در هر صورت هر دعایی اگر درست و با حفظ شرایط انجام شود حتما مستجاب است و در این شکی نیست.

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق صفحه جستجو اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.