اخلاص و نشانه های آن ۱۳۹۹/۰۸/۰۱ - ۳۰۶ بازدید

سلام خدا قوت ازکجابفهمیم کاری که داریم انجام میدهیم واقعا مخلصانه برای خداست

«اخلاص»، یکى از فضایل درونى مؤمنان و مردان الهى است که مستلزم پاکى بى شائبه اعمال دینى و عبادت هاى خالصانه است و از هر گونه ریا و انگیزه غیر الهى بدور مى باشد..
برخى از نشانه هایى که بوسیله آن مى توان خالصانه بودن نماز را تشخیص داد بدین شرح مى باشد

الف - عدم توقّع از دیگران

اگر کار براى خداست، انسان مخلص، چشمداشت تشکّر و قدردانى از غیر خدا ندارد. اگر قدر نشناسى و ناسپاسى هم دید، باز در عمل خویش ثابت قدم و استوار است. این نشانه آن است که براى خدا کار مى کند اما اگر کسى بواسطه نماز خواندش از دیگران توقع تعریف و تمجید و یا ارائه خدمتى داشته باشد این عمل با اخلاص سازگارى ندارد.

ب. عدم توقع پاداش از خداوند


نشانه دیگر اخلاص در نماز این است که انسان در ازاى نمازى که خواند توقع پاداش از خداوند نداشته باشد هر چند یقینا خداوند نماز وى راپاداش نمى گذارد.
امام صادق(علیه السلام) در این باره فرموده اند: «کمترین نشانه اخلاص آن است که آدمى در اطاعت و عبادت حق، کوشا باشد، و براى عمل خود ارزشى قایل نباشد و خود را طلبکار خدا نداند، زیرا مى داند اگر خداوند آن گونه که باید از او مطالبه عبادت کند، از انجام آن ناتوان خواهد بود. ». شرح مصباح الشریعة، ص ۴۲۴.

ج - پشیمان نشدن


انسان مخلص، از کار نیکى که کرده، پشیمان نمى شود. چون نزد خدا پاداشش محفوظ است و به وظیفه هم هر چه بوده عمل کرده است و اجر و ثواب را هم از او مى گیرد.
اگر کسى خالصانه نمازش را بخواند اما در زندگى با مشکلات مواجه شود، پشیمانى ندارد. اگر در بروز مشکلات و سختى ها از نمازهایى که خوانده پشیمان شدد، پاى اخلاصش مى لنگد.

د- عدم تأثیر استقبال یا بى اعتنایى


این هم نشان دیگرى از اخلاص است. این نباشد که اگر نمازتان مورد ستایش واستقبال قرار مى گیرد، تشویق به انجام آن شوید، واین نباشد که چون کارتان با بى اعتنایى وبى مهرى مردم روبرو شود سست شوید. اگر کار براى خداست نباید تشویق و استقبال یا بى اعتنایى و عدم قبول مردم در انسان مخلص مؤثر واقع شود.

و- یگانگى ظاهر و باطن


از نشانه هاى دیگر خلوص، همگونى ظاهر و باطن است. عملش در ظاهر با نیتش در باطن یکسان باشد. گندم نماى جو فروش نباشد، و همان باد که نشان مى دهد، «بود» و «نمود»ش یکى باشد.
على(علیه السلام) فرموده است: «مَنْ لَمْ یخْتَلِفْ سِرُّهُ وَ عَلانِیتُهُ وَ فِعْلُهُ وَ مَقالَتُهُ، فَقَدْ اَدّىَ الاَمانَةَ وَاخْلَصَ الْعبادَة». کسى که ظاهر و باطنش و نهان و آشکارش و رفتار و گفتارش با هم اختلاف نداشته باشد، او امانت الهى را ادا کرده و عبادت و بندگى را خالص ساخته است. نشانه هاى دیگرى هم براى اخلاص وجود دارد که به همین قدر، بسنده مى شود.
آنکه اخلاص دارد، نورانیتى در دل، توفیقى در عمل، پاداشى در دنیا و آخرت، عاقبت بخیرى و خوش نامى، محبوبیت و نام نیک خواهد داشت. این وعده الهى است که پاداش نیکوکاران خالص و بندگان مخلص ضایع نمى شود.
. عنوان بندیها از کتاب یکصدوده پرسش درباره نماز، مجتبى کلباسى.

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق صفحه جستجو اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.