ادعاهای کذب منتسب به همسر نسبت به شخصیت پیامبر(ص) ۱۳۹۹/۰۵/۱۲ - ۵۸۹ بازدید

سلام در جایی مطلبی را خواندم خواستم آن را نقد کنید که چقدر آن صحت دارد متن این بود:
حدیثی از عایشه در باب زمان مرگ محمد که صحت این جمله بالا را بدرستی میتواند روشن کند. دوشنبه اواخر صفر سال ۱۱ هجری مطابق با مه سال ۶۳۲ میلادی و ناخوشی۱۳ روزه محمد. امّا پیش از مطرح کردن آن حدیث معروف شرحی بسیار کوتاه و مختصر جهت آشنایی بیشتر با این همسر سوم پیامبر اسلام را ابتدا پی می گیریم. همانگونه که بسیاری میدانند، عایشه دختر ابوبکر سومین همسر محمد بود. او تنها زن باکره او بود که در سنین کودکی ۶ سالگی به عقد محمد در آمد و در ۹ سالگی محمد با او همبستر شد! مسلمانان در تلاش برای توجیه این ازدواج که محمد در سن ۵۱ سالگی، چگونه دختر بچه ای را به عقد خود در آورده است، دست بدامان مصلحت گرایی و یا بهتر است گفته شود ماله کشی برای او می شوند که این ازدواجها همگی جنبه گسترش اسلام را داشته و برای لذت های جنسی نبوده است! ابوبکر پدر عایشه از دوستان صمیمی غار حراء محمد بود. قبل از اینکه محمد دعوت رسالت بکند همراه و همفکر محمد و جز حنفاء در مکه بود و وی ضمنن تمام ثروتش را برای کمک به ادعای پیامبر بودن محمّد از دست داده بود. در توبه(۴۰) یار با وفای غار و همراه وی بود و در تمام شرایط بحرانی همیشه با محمد دوست و پشتیبان او بوده است. بنابراین این ازدواج نمی توانست جنبه مصلحتی داشته باشد. نه فقط سن ازدواج عایشه با محمد بحث برانگیز بود بلکه دوران زندگی زناشویی اش هم دارای بحرانها و فراز و نشیب هایی در آن جامعه کوچک در مدینه بوده است. مهمترین آنها قضیه یا واقعه افک بسال ۵ هجری در جنگ بنی المصطلق بود و اتهام ارتباط با صفوان بن معطل سهمی، عاملی بر ارسال حدود ۱۵ آیات در سوره نور گردید!
( شیعیان فقط نزول ۵ آیات را مورد پذیرش و قبول دارند، نور(۱۱ تا ۱۶). البته بماند که نزول آیات الله در ارسال آیات فوق تاخیری ۳۷ روزه هم داشت!
تا اینکه ابوبکر از بدنامی خانواده اش در جریان قضیه افک به شکایت در آمد و گفت: یا رسول الله در زمان جاهلیت هم برمن اینچنین اهانت ناموسی نشده بود. با شنیدن شکایت ابوبکر، سریعأ جبرئیل بر محمد سوره نور را وحی می نماید!
عایشه بعد از فوت محمد هم باز بطریقی برای حکومت مدینه در دوران خلیفه گری علی بحران ایجاد نمود. یکی از آنها مخالفت علنی عایشه همسر مادام العمر بیوه پیامبر اسلام با کشتن عثمان بود زیرا عایشه توطئه قتل عثمان را از ناحیه علی میدانست. به همین دلیل مدینه را به سوی مکه برای فریضه حج ترک میکند. انگیزه‌های زیادی را به این سفر حج عایشه در این شرایط بحرانی ربط داده‌اند شاید مهم ترین آنها این باشد که عایشه میخواست دسته‌ و عده ای از طرفداران سیاسی اش را در مکه سازماندهی کند. عثمان در ذی الحجه ۳۵ هجری به قتل میرسد و حدود ۴ ماه بعد از قتل او عایشه مکه را به سمت بصره با ۱۰۰۰ مرد قریشی ترک کرد تا به حساب خویش انتقام قتل عثمان را از علی بگیرد.
عایشه معتقد بود علی با عدم پیگیری قتل عثمان از قاتلین خلیفه، حمایت میکند. زمان کوتاهی قبل تر هم طلحه و زبیر به عایشه پیوسته بودند و با وی همنظر بر این موضوع شده بودند. این ۳ نفر رهبری جنبش مخالفان علی را تشکیل میدادند و آنها بزودی توانستند کنترل نواحی بصره و تعداد زیادی از مسلمانان منطقه بصره را در دست بگیرند و تا نزدیکی های شهر پیشروی نمایند. تا با علی که در همان زمان به سرعت مدینه را به سمت کوفه با لشکرش ترک کرده بود و به سمت آنها پیشروی می‌کرد روبرو گردند . این برخورد و جنگ در جمادی‌الثانی ۳۵ هجری رخ داد. نبردی که به جنگ جمل معروف شد و عایشه در این جنگ با لشکر کوچکش شکست خورد و طلحه و زبیر هم کشته شدند. شیعیان از عایشه دلخوشی ندارند زیرا آنان معتقدند که توصیه علی بر محمد در واقعه افک که پیشنهاد داده بود عایشه را طلاق بدهد، نظر بر علم و دانش الهی علی و قرآن ناطق خواندن علی عاملی بوده است بر خیانت عایشه بر محمد! در همین راستا علی آنقدر از خیانت عایشه مطمئن بود که کنیز وی بنان بریره را که اصلا در آن سفر و واقعه همراه عایشه نبود را مضروب نمود تا شاید بتواند از وی در باره واقعه افک اعتراف گیری و کسب اطلاعات نماید. اگر از ماجرای افک فاصله بگیریم و به بحث اصلی این نوشتار که حدیث مورد نظر در زمان پایانی عمر محمد است بپردازیم باید بدانیم که عایشه تنها همسر رسول بود که دارای ۲۲۱۰ حدیث از محمد است. اکثر محدثان به احادیث وی بعنوان بهترین منبع برای شناخت از محمد استفاده میکنند. در یکی ازکتب معروف احادیث مسلمانان بنام صحیح البخاری که گردآوری و تصحیح شده احادیث صدر اسلام است. حدیثی از زمان فوت محمد دارد که نشانگر روحیه شیطنت طلبی و عدم اعتماد عایشه بر شوهر خود یعنی محمد بوده است. » بیماری نهایی پیامبر اسلام روزی فرا رسید که عایشه از یک سردرد شکایت داشت. محمد به او می گوید ای کاش بیشتر عمر میکرده تا نزد او بماند. اما می دانست که اینطور نیست. او با رجوع به سردرد عایشه گفت: ای کاش پیش آمد چنان بود که تو پیش از من می مردی، پس می توانستم از الله برای تو آمرزش بطلبم و برای تو دعا کنم.
عایشه به این سخن با شیطنت تندی پاسخ می دهد: به خدا ای کاش چنین بود. ولی می دانم که چون من مرده باشم و بعد از بازگشت از گور من در همان روز با یکی از زنانت خواهی خفت»
منبع: صحیح البخاری. جلد ۷. حدیث ۵۶۶۶. برگرفته از رابرت اسپنسر. صفحه ۲۰۱. این حدیث بیانگر روحیه شیطنت طلبی عایشه جوانی است که در سن ۱۷ یا ۱۸ سالکی از برکت احزاب(۶) ام الموننین خوانده شد و بمدت ۴۰ سال تا سال ۵۸ هجری تنها و بیوه ماند! عایشه در دوران نزدیک به ۱۰ سال زندگی زناشویی خود رقیبهای زیبایی همانند زینب را فقط بعد از ۴ سال از زندگی زناشویی خود تجربه نموده بود! او همچنین ریحانه و جویره و صفیه جوان و زیبا را در مقابل خود در طول دوران زناشوئی با محمد می دید.
عایشه علاوه بر آیات عدیده ای در سوره نور و احزاب(۶) همچنین احزاب(۵۲)، حجاب را در باب و شان نزول عایشه می دانند.
اکر الله تا به این حد بر عایشه منت و منزلت الهی میگذارد که این همه آیات را بخاطر وی نازل می نماید! اگر علم غیب الله در هود(۴۹) همان علم لدنی او باشد! یا علم ازلی الله در ط(۵۲) برگرفته از گنجینه و مخزن الهی الله است!
پس باید به این نتیجه گیری عایشه از حدیث فوق قدری جدی تر بنگریم. بالاخره او مورد عنایت و تاییدات الهی الله بوده است. عایشه در حدیث فوق می گوید: بخدا کاش بدین صورت بود. ولی میدانم چون من مردم و بعد از بازگشت از گور من و مراسم خاکسپاری من تو همان روز با یکی از زنانت خواهی خفت و همبستر خواهی شد.
نتیجه ای که از این حدیث می گیریم این است که:
این گفت و شنود ساده بین یک زن و شوهر زمینی و دنیوی است که زن بشدت بر شوهر خیانتکار خود مشکوک است. این محاوره لفظی نمی تواند بین شخصی که ادعای اسوه حسنه در احزاب(۲۱) را می نماید، مطرح شده باشد. چه عایشه خود به چشم خود تصرف جنسی صفیه را در همان روز واقعه قتل عام دیده بود. از تصرف زیبا رویانی مثل ریحانه و جویره کم سن و سال هم مطلع بود. از ازدواج با عروس و زن پسرخوانده اش یعنی زیبنب بنت جحش هم مطلع بود که فقط بعد از ۱۶ روز از ازدواج اول او با زید نگذشته بود که محمد با ارائه چند آیات از الله ابداع شده ضمیر و نهان خود وی را متصرف گردید. عایشه در واقعه افک بخوبی احساس نمود که بعد از ۳۷ روز جبرئیل در شرایطی بر محمد ظاهر گردیده شد که پدرش ابوبکر بر محمد شکایت برده بود و محمد در منزلشان اشک و نارحتی وی را دیده بود. این حادثه را که مصاف و همزمان با نزول جبرئیل گشت وی را مطمئن ساخته بود که الله و جبرئیل محصول ضمیر و نهان محمد می باشند. عایشه در همان ۱۴۰۰ سال پیش به این نکته پی برده بود که الله ابداع شده در ذهن و در درون محمد است. محمد در بینش خود خدابینی خود با ابداع الله در ضمیر و نهان خویش اکثر معضلات و مشکلات موجود را بنحو احسن حل می نمود. عایشه نزدیکترین همسر و همنشین وی بود. جوان و تیز هوش بود. از تعلق خاطر و گرایش شدید محمد بر زیبارویان هم مطلع بوده است.نگرش و استدلال عایشه با این حدیث نشانگر عدم پذیرش او بنام فرستاده الله و مسئله نبوت او میتواند باشد. عایشه محمد را فردی زمینی می پنداشته است که بجای ادعای انتساب بر عالم ملکوت، فقط بر عالم درون خود منتسب بوده است. فردی شیاد، قدرت طلب، زنباره، غارتگر، تجاوزگر و بی نهایت بی رحم.) من قصد به توهین نداشتم ولی این مطالب بود که خواندم

با اندکی تامل و تفکرآیا می توان دین مبین اسلام و آیات الهی قران را که بزرگترین معجزه خلقت است یک سری موهومات، یا اندیشه های عالم درونی یک نفر به حساب آورد بدون آنکه از عظمت و شگفتی آن، با این همه دشمنی و انکار در طول تاریخ کم شود، قرانی که پس از صدها سال هنوز همه عالم را به همآوردی دعوت کرده و بیان می کند اگر می توانید یک سوره یا یک آیه مثل آن را بیاورید و تا کنون نوع بشر در آن عاجز بوده و خواهد بود....
با مطالعه بدون تعصب و دشمنی و البته دقیق و عمیق تاریخ زندگی پیامبر(ص) و صدر اسلام و زندگی اهل بیت(ع) بر بی پایه و اساس بودن این اتهامات پی خواهید برد.
در خصوص علت اختلافات عایشه با امام (ع) مناسب است به علت این اختلاف از زبان خود امام علی(ع) اشاره کنیم:
امام در پاسخ دشمنی عایشه با امام‌ به برخی از فضایل خود اشاره کرد که باعث حسادت ودشمنی عایشه شده و فرمودند:
۱- موقعیت من نزد پیامبر از موقعیت پدرش ابوبکر برتری داشت.
۲- در جریان برخی مواخات پیامبر مرا برادر خود معرفی کرد اما برادری پدرش را با عمر بیان کرد
۳- به دستور خدا در تمامی خانه های اصحاب که به سوی مسجد باز بود بسته شد جز در خانه ی من.
۴- در جنگ خیبر پیامبر پرچم را اول به ابوبکر داد، او شکست خورد وفرار کرد بعد پرچم رابه عمر داد و او هم فرار کرد و بعد پیامبر فرمود: فردا پرچم را به کسی میدهم که خدا ورسولش او را دوست دارند. فردا پرچم را به من داد وپیروز شدم.
۵- پیامبر سوره ی برائت را به پدرش ابوبکر سپرد که در مراسم حج برای مشرکان بخواند اما پیام خدا رسید که این سوره را خودت یا فردی چون خودت بخواند و به دنبال این دستور پیامبر این مأموریت را به من داد.
۶- عایشه از خدیجه دلی پرکینه داشت و این رشک را به من و فاطمه سرایت میداد.
۷- در جریان حدیث افک پیامبر به من مأموریت داد که در مورد آن تحقیق کنم که خوشایند عایشه نبود.
در خصوص شخصیت عایشه بهتر است جهت مطالعه و کسب اطلاعات بهتر وبیشتر برای یافتن حقیقت به منابع زیر مراجعه فرمایید:
۱- عایشه در دوران علی ، امیر مؤمنان (ع) از علامه سید مرتضی عسگری، ترجمه ی محمدصادق نجمی و هاشم هریسی، چاپ مهر استوار ۱۳۵۲ش
۲- نقش عایشه در تاریخ اسلام دوران عثمان وامیرالمؤمنین (ع)،ج ۲ ، مرتضی عسگری، ترجمه یمحمدصادق نجمی و هاشم هریسی ،چاپ سپهر، ۱۳۶۲ش.
۳- عایشه بعد از محمد پیغمبر، کورت فریشلر ، ترجمه ی ذبیح الله منصوری ، انتشارات امیر کبیر، ۱۳۵۹ش.
۴- همسران پیامبر پرسش ها وپاسخ ها (۴) ، حسن عاشوری لنگرودی ، ناشر هستی نما، ۱۳۸۶ش.
۵- عایشه در دوران معاویه ، علامه عسگری، ترجمه محمد علی جاویدان. ما در اینجا به اختصار داستان افک را با استفاده از آیات قرانی برای شما می آوریم تا جعلی و بی اساس بودن بقیه مطالب هم بر شما روشن شود:
اِفک با الف مکسور و سکون فا ، با توجه به شأن نزولى که در زمینه این آیه بیان شده است، روشن مى شود که سردمداران این حرکت زشت و زدن اتهام به یک زن پاک، برخى از منافقان بوده اند و این شایعه، مسلمان ها را به شدت ناراحت و متأثر ساخت. قرآن محید در صدد دلدارى برآمده و مى فرماید: « لا تَحْسَبُوهُ شَرًّا لَکُمْ بَلْ هُوَ خَیْرٌ لَکُمْ ؛ (نور ، آیه ۱۱)، «این ماجرا را براى خود شر مپندارید، بلکه در نهایت این داستان به خیر و صلاح شما ختم خواهد شد.» به عبارت دیگر چهره کریه منافقان در این جریان آشکار شد و مردم بهتر و بیشتر آنها را شناختند. و چه بسا اگر شناخته نمى شدند، در آینده ضربه هاى سنگین ترى بر پیکر اسلام وارد مى ساختند. در همین راستا آیاتى نیز نازل گردید و در ضمن آن، این اتهام کذب را شدیداً رد کرد. از سوى دیگر مسلمانان فرا گرفتند که از شایعه سازان نباید پیروى کرد و بلکه باید در مقابل این گونه شایعات به سختى مقاومت نمود. همچنین در فهم این گونه تعبیرات قرآنى، باید شرایط و ویژگى هاى زمان و تاریخ وقوع حادثه را در نظر گرفت و اینکه مسلمانان دچار چه مشکلى شده بودند. با این وصف ملاحظه مى کنید که این تعبیر، چه مرحم شفا بخشى بر دل مسلمان ها بود، (تفاسیر المیزان و نمونه).
قضیه افک به گونه هاى مختلفى نقل گردیده است:
در برخى از متون تاریخى این مسأله در رابطه با ماریه نقل شده و در برخى دیگر پیرامون عایشه.
براى آگاهى بیشتر ر . ک : «نقش عایشه در تاریخ اسلام» علامه سید مرتضى عسکرى.
داستان افک به روایت عایشه
مورخین و راویان اهل سنت عموما در مراجعت از جنگ بنى المصطلق داستان افک و نزول آیه افک را از عایشه با مختصر اختلافى از عروة بن زبیر، سعید بن مسیب و علقمة بن وقاص، و عبید الله بن عتبه و برخى دیگر نقل کرده اند و همه سندها به عایشه منتهى مى شود که او خود داستان را نقل کرده است. ما در آغاز قسمت هایى از آن را از روى نقل ابن هشام که از ابن اسحاق و او به چند واسطه از عایشه روایت کرده نقل مى کنیم و سپس نظر خود را در زیر ذکر خواهیم کرد.
عایشه گوید: هرگاه رسول خدا(ص) مى خواست سفر کند میان زنان خود قرعه مى زد و هر کدام قرعه به نامش اصابت مى کرد او را همراه مى برد. در غزوه «بنى مصطلق »نیز میان زنان خود قرعه زد و قرعه به نام من اصابت کرد و مرا با خود همراه برد. در سفرهاى رسول خدا قرار بر این بود که هر گاه شتر براى سوارى زنى که همراه بود آماده مى شد، زن در میان کجاوه مى نشست، آن گاه مردانى مى آمدند و پایین کجاوه را مى گرفتند و آن را بلند مى کردند و بر پشت شتر مى نهادند و ریسمانهاى آن را محکم مى کردند، سپس مهار شتر را مى گرفتند و به راه مى افتادند.
در مراجعت از غزوه «بنى مصطلق »هنگامى که رسول خدا نزدیک مدینه رسید، در منزلى فرود آمد، و پاسى از شب را در آن منزل گذراند، سپس بانگ رحیل داده شد و مردم به راه افتادند.
عایشه گوید: براى حاجتى بیرون رفته بودم، و در گردنم گردنبندى از دانه هاى قیمتى «ظفار» (۱) بود، و بى آنکه توجه کنم، گردنبندم گسیخته بود و چون به اردوگاه رسیدم به فکر آن افتادم و آن را نیافتم، و مردم هم آغاز به رفتن کرده بودند. پس درپى گردنبند به همانجا که رفته بودم بازگشتم و پس از جستجو آن را یافتم. در این میان مردانى که شترم را نگهدارى مى کردند آمده بودند و به گمان اینکه در کجاوه نشسته ام آن را بالاى شتر بسته و به راه افتاده بودند، و من هنگامى به اردوگاه بازگشتم که مردم همه رفته بودند و احدى باقى نمانده بود، پس خود را به چادر خود پیچیدم و در همانجا دراز کشیدم و یقین داشتم که وقتى مرا ندیدند در جستجوى من برخواهند گشت.
عایشه مى گوید: به خدا قسم، در همان حالى که دراز کشیده بودم صفوان بن معطل سلمى که براى کارى از همراهى با لشکر باز مانده بود، بر من گذر کرد. چون مرا دید، بالاى سر من ایستاد و(چون پیش از نزول آیه حجاب مرا دیده بود) مرا شناخت و گفت: انا لله و انا الیه راجعون (۲) ، همسر رسول خداست که تنها مانده است. سپس گفت: خداى تو را رحمت کند، چرا عقب مانده اى؟ اما من به وى پاسخ ندادم. سپس شترى را نزدیک آورد و گفت: سوار شو و خود دورتر ایستاد. سوار شدم و آن گاه صفوان نزدیک آمد و مهار شتر را گرفت و با شتاب در جستجوى اردو به راه افتاد، اما سوگند به خدا که نه ما به مردم رسیدیم و نه آنها از نبودنم در کجاوه با خبر شدند، تا بامداد فردا که اردو در منزل دیگر پیاده شدند و ما هم به همان وضعى که داشتیم رسیدیم. دروغگویان زبان به بهتان گشودند و گفتند، آنچه گفتند و اردوى اسلام متشنج شد. اما من به خدا قسم بى خبر بودم. سپس به مدینه رسیدم و چیزى نگذشت که سخت بیمار شدم، و با آنکه رسول خدا، پدر و مادرم از بهتانى که نسبت به من گفته بودند به من چیزى نمى گفتند، اما مى فهمیدم که رسول خدا نسبت به من لطف و محبت سابق را ندارد و مانند گذشته که هرگاه بیمار مى شدم، بسیار تفقد و دلجویى مى کرد، در این بیمارى لطف و عنایتى نشان نداد و هرگاه نزد من مى آید، از مادرم که مشغول پرستارى من بود مى پرسید که بیمار شما چطور است؟ و بیش از این احوال پرسى نمى کرد. تا آنجا که روزى گفتم: اى رسول خدا کاش مرا اذن مى دادى که به خانه مادرم مى رفتم، و مرا همانجا پرستارى مى کرد. فرمود: مانعى ندارد. پس به خانه مادر رفتم، و از آنچه مردم گفته بودند بکلى بى خبر بودم، تا اینکه پس از متجاوز از بیست روز بهبود یافتم و شبى با ام مسطح دختر ابى رهم بن مطلب بن عبد مناف(که مادرش دختر صخر بن عامر، خاله ابى بکر بود) براى حاجتى بیرون رفتم و در بین راه پاى او به چادرش گیر کرد و به زمین خورد و گفت: خدا مسطح را بدبخت کند. گفتم: به خدا قسم به مردى از مهاجرین که در بدر حضور داشته است بد گفتى. گفت: اى دختر«ابى بکر»مگر خبر ندارى؟گفتم: چه خبر؟ پس قصه بهتانى را که درباره من گفته بودند به من گفت: گفتم: راستى چنین حرفى بوده است؟گفت: آرى به خدا قسم که چنین گفته اند.
عایشه مى گوید: به خدا قسم، دیگر نتوانستم به دنبال کارى که داشتم بروم و همچنان بازگشتم و چنان مى گریستم که مى پنداشتم گریه جگرم را خواهد شکافت. پس به مادرم گفتم: خدا ترا بیامرزد، مردم چنین سخنانى مى گویند، و تو به من هیچ نمى گویى؟گفت: دختر جان، اهمیت مده، به خدا قسم که اتفاق مى افتد زنى زیبا در خانه مردى باشد که آن مرد او را دوست مى دارد و اگر هووهایى هم داشته باشد آنها و دیگران درباره وى چیزهایى مى گویند.
وى گوید: در اثر همین قضیه میان اسید بن حضیر اوسى و سعد بن عباده خزرجى نزاعى در گرفت و نزدیک بود فتنه اى میان اوس و خزرج پدید آید.
عایشه مى گوید: رسول خدا نزد من آمد، على بن ابى طالب و اسامة بن زید را خواست و در این باب با آن دو مشورت کرد. اسامه درباره من سخن به نیکى راند و گفت: اى رسول خدا از همسرت نه ما و نه تو جز نیکى ندیده ایم و آنچه مردم مى گویند دروغ و یاوه است. اما على(ع) گفت: اى رسول خدا زن بسیار است و شما هم مى توانى زنى دیگر بگیرى - تا آنجا که مى گوید - رسول خدا گفت: اى عایشه تو را بشارت باد که خدا بى گناهى تو را نازل کرد، گفتم: خدا را شکر.
پس رسول خدا بیرون رفت، و براى مردم خطبه خواند، و آیات نازل شده (۳) را بر آنان تلاوت فرمود، و سپس دستور داد تا مسطح بن اثاثه، حسان بن ثابت، حمنه دخترجحش(خواهر زینب)را که صریحا بهتان زده بودند، حد زدند.
به روایت ابن اسحاق: بعدها معلوم شد که صفوان بن معطل سلمى مردى ندارد و نمى تواند با زنان آمیزش کند. او در یکى از غزوات اسلامى به شهادت رسید.
نوشته اند که صفوان بن معطل هنگامى که از گفتار بهتان آمیز حسان بن ثابت و دیگران با خبر شد، روزى سر راه بر حسان گرفت و شمشیرى بر وى فرود آورد و او را مجروح ساخت، و رسول خدا از حسان خواست تا از صفوان صرف نظر کند و در مقابل، نخلستانى به او داد و نیز کنیزى مصرى به نام سیرین که عبد الرحمان بن حسان از وى تولد یافت.
حسان بن ثابت را در پشیمانى و معذرت خواهى از آنچه در این پیشامد گفته بود، اشعارى است که ابن اسحاق آنها را نقل مى کند. درباره حدى که بر حسان، مسطح و حمنه جارى شده، نیز اشعارى گفته اند. (۴)
و این بود خلاصه داستان طبق روایات اهل سنت که در بیش از پانزده حدیث نقل شده و سند همه آنها نیز به خود عایشه مى رسد.
ولى بر طبق روایات دیگرى که در کتابهاى حدیثى شیعه وارد شده آیه افک درباره کسانى نازل شد که به ماریه قبطیه تهمت زده و با کمال بى شرمى گفتند : ابراهیم فرزند رسول خدا نیست و فرزند جریح قبطى است و جریح نام غلامى بوده که همان مقوقس حاکم مصر که ماریه را براى رسول خدا فرستاد(به شرحى که پس از این خواهیم گفت) آن غلام را نیز به همراه او براى رسول خدا فرستاد و چون آن غلام همزبان ماریه بوده و بلکه طبق پاره اى از روایات، بستگى نزدیکى با ماریه داشته نزد وى رفت و آمد مى کرد.
و در بسیارى از روایات نام کسى که این تهمت را زده نیز ذکر کرده اند که براى اطلاع بیشتر مى توانید به پاورقى بحار الانوار (۵) مراجعه نمایید و روایات را نیز مطالعه کنید.
به نظر ما نیز روایات محدثین شیعه معتبرتر و از جهاتى صحیح تر است که در زیر به برخى از آنها اشاره مى شود و تحقیق بیشتر را در این باب به کتابهاى تفسیرى و حدیثى حواله مى دهیم:
۱. سوره نور که آیه افک در آن سوره است. در سال نهم هجرت نازل شد چنانکه آیات صدر این سوره نیز بدان گواهى دهد و در همان سال نیز ابراهیم فرزند رسول خدا(ص)از دنیا رفته و تهمت زننده نیز در همان سال این گفتار ناهنجار را به خیال خود براى تسلیت رسول خدا بر زبان جارى کرده. . . ولى جنگ «بنى المصطلق »همان گونه که شنیدید در سال ششم اتفاق افتاده است!
۲. در این روایات آمده که صفوان بن معطل مردى نداشته، در صورتى که ابن حجر در شرح حال او مى نویسد او زن داشت و همسرش را کتک زد و آن زن شکایت صفوان را به نزد رسول خدا برد .
۳. و نیز در این روایات آمده بود که رسول خدا براى راضى کردن حسان بن ثابت کنیزى به نام سیرین بدو داد . در صورتى که سیرین نام کنیزى است که همان مقوقس در سال هفتم یا هشتم او را براى رسول خدا فرستاد چنانکه ارباب تراجم نوشته اند .
۴. از اینها گذشته خود این مطلب که نگهبانان هودج عایشه هنگام بستن آن بر شتر نفهمند که عایشه در آن نیست بسیار بعید به نظر مى رسد و پذیرفتن آن مشکل است. گذشته از اینکه بردن عایشه در این سفر نیز بعیدتر از خود آن مطلب است.
۵. این مطلب نیز که در صدر این حدیث آمده بود که رسول خدا در هر سفرى که مى رفت یکى از زنان خود را با قید قرعه به همراه خود مى برد. مورد بحث و تحلیل و قابل خدشه است، و ظاهرا این مطلب از غیر عایشه و در حدیث دیگرى نقل نشده، و به گفته مؤلف کتاب سیرة النبى(ص) بعید نیست که این گفتار نیز ساخته و پرداخته دشمنان اسلام و دشمنان پیامبر گرامى آن بوده که پیوسته سعى مى کردند تا رسول خدا(ص)را مردى شهوتران و زن دوست معرفى کنند تا آنجا که بگویند: در جنگها نیز که مردان مسلمان در فکر جانبازى و شهادت در راه اسلام و مکتب بودند، آن حضرت از زنان و لذت بردن از آنها بى نیاز نبوده و خوددارى نمى کرده.
گذشته از اینکه همان گونه که گفته شد: سند روایات افک طبق نقل مورخین و راویان اهل سنت، همه جا به خود عایشه مى رسد که این هم مسئله انگیز و خدشه سازاست.
و خدشه هاى دیگرى نیز وجود دارد و در این مختصر که منظور ما از تدوین آن نقل متن تاریخ است نگنجد و براى اطلاع بیشتر مى توانید به همان پاورقى بحار الانوار و سیرة المصطفى(صص ۴۸۸ به بعد) مراجعه نمایید، و اشکالات این داستان را بر طبق نقل عایشه و روایات اهل سنت از زیر نظر بگذرانید. ر. ک: کتاب: زندگانى حضرت محمد(ص) ص ۴۸۵ ، نویسنده: رسولى محلاتى.
پى نوشت ها:
۱. ظفار شهرى است در یمن، نزدیک صنعاء.
۲. در مقام تعجب گفته شده است، یعنى ما از آن خداوندیم و به سوى او رجوع مى کنیم.
۳. سوره نور، آیات ۲۷ - ۱۱.
۴. سیره ابن هشام، ج ۲، صص ۲۹۷ به بعد.
۵. بحار الانوار، (چاپ جدید)، ج ۷۹، صص ۱۱۰ - ۱۰۳، پاورقى.

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق صفحه جستجو اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.