امامت حضرت ابراهیم(ع) ۱۳۹۱/۳/۲۶ - ۲۲ بازدید

خدای تعالی در قرآن کریم می‌فرماید: و هنگامی که خداوند ابراهیم را به کلماتی یعنی امور و تکالیفی آزمود و آنها را به پایان رسانید و گفت: و اکنون من تو را امام برای مردم قرار می دهم و به امامت مردم منصوب می‌دارم. ابراهیم گفت: و از فرزندان من؟ خدا فرمود: عهد من (یعنی امامت) به ستمکاران نمی‌رسد.
خدای تعالی در قرآن کریم می‌فرماید: و هنگامی که خداوند ابراهیم را به کلماتی یعنی امور و تکالیفی آزمود و آنها را به پایان رسانید و گفت: و اکنون من تو را امام برای مردم قرار می دهم و به امامت مردم منصوب می‌دارم. ابراهیم گفت: و از فرزندان من؟ خدا فرمود: عهد من (یعنی امامت) به ستمکاران نمی‌رسد.
از امام صادق(ع) روایت شده است که خدای تعالی ابراهیم را بنده‌ی خود گرفت پیش از آنکه به نبوت انتخابش کند به پیغمبری انتخابش فرمود. پیش از آنکه رسولش قرار دهد و او را رسول خود ساخت، قبل از آنکه خلیل خود سازد و وی را خلیل خود ساخت قبل از آنکه امامش گرداند و چون همه‌ی این منصب‌ها را برایش فراهم کرد، آنگاه به او گفت: من تو را امام ساختم، منصب امامت وقتی به ابراهیم(ع) رسید که از هر جهت شایستگی و لیاقت خود را ابراز کرد و در مورد آزمایش‌های گوناگون، مانند افتادن در آتش نمرود و ذبح اسماعیل و دوری از زن و فرزند به خاطر خدا و امثال اینها قرار گرفت و همه جا به خوبی از عهده‌ی امتحان برآمد. البته خدا هم او را امتحان کرد. آن وقت که او از هر جهت آماده‌ی اعطاء این منصب الهی گردید ، به منصب امامت نائل آمد. از این سخن که ابراهیم از خدا خواست امامت را در فرزندانش قرار دهد معلوم می‌شود که این مقام در اواخر عمر آن حضرت به او داده شد. یعنی پس از آنکه فرزندانی چون اسماعیل و اسحاق پیدا کرده بود و از این ردّ درخواست که این منصب به فرزندانش نیز اعطا شود و آن پاسخ را دریافت مشخص می‌شود که این منصب الهی چه منصب بزرگی است و رسیدن به این مقام شامخ چه شرایط و مقدماتی دارد که از آن جمله هیچ گونه ستمی چه ستم به نفس یعنی گناه و چه ستم به دیگران نباید در دوران زندگی او دیده شود و به اصطلاح باید معصوم از گناه و خطا باشد. بنابراین امامت:
۱- منصبی که از طرف خدا باید به افراد بشر واگذار شود و امام باید از طرف خدا به این مقام منصوب گردد.
۲- امام باید به عصمت الهی معصوم باشد.
۳- زمین هیچ گاه خالی از امام حق نخواهد بود.
۴- امام باید از جانب خدای تعالی منصوب شود.
۵- اعمال بندگان خدا از علم امام پوشیده نیست.
۶- امام باید به همه‌ی آنچه مورد نیاز و احتیاج دنیا و آخرت مردم است، عالم و دانا باشد.
۷- محال است در میان مردم کسی برتر از امام در فضایل نفسانی باشد.
راغب می‌گوید: «ان ابراهیم کان امه قانتا الله» یعنی ابراهیم در عبادت خدا به تنهایی قائم مقام جماعت و گروهی بود. چنانچه گویند: فلانی به تنهایی یک عشیره و قبیله است. ابراهیم پس از اخذ تمام شایستگی‌ها و تحمل مصائب فراوانی به این مقام با شکوه الهی (امامت) نائل آمد.
منابع:
۱- قرآن کریم.
۲- تفسیر نمونه.
۳- تفسیر المیزان.
۴- زندگانی پیامبران، مولا محمد جویری.
۵- قصص القرآن، تاریخ انبیاء، سید محمد باقر موسوی.
۶- فرزندان آدم، رسولی محلاتی.
۷- با پیغمبران در قرآن، عفیف عبدالفتاح، ترجمه‌ی احمد حواری نسب، مشهوربه ابو سعید.
به نقل از اداره پاسخگویی آستان قدس رضوی

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق این صفحه اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.