امت در قرآن-اصالت جامعه ۱۳۹۰/۰۵/۰۱ - ۲۳۰ بازدید

از نظر قرآن آیا امت ها حیات مستقل دارند؟

قرآن برای «امّت ها» (جامعه ها) سرنوشت مشترک، نامة عمل مشترک، فهم و شعور، عمل، طاعت و عصیان قایل است (رجوع شود به المیزان،۴/۱۰۲) بدیهی است که «امّت» اگر وجود عینی نداشته باشد، سرنوشت و فهم و شعور و طاعت و عصیان معنی ندارد. اینها دلیل است که قرآن به نوعی حیات قائل است، که حیات جمعی و اجتماعی است.
جامعه ها از آن جهت که در شمار موجودات زنده و شاعر و مکلّف و قابل تخاطب هستند و اراده و اختیار دارند، نامة عمل دارند و به سوی نامة عمل خود خوانده می شوند.
یک امّت، شعور واحد، معیارهای خاص، طرز تفکّر خاص پیدا می کند و فهم و شعور و ادراک هر امتی مخصوص خود آن است؛ هر امتی با معیارهای خاصّی قضاوت می کند (لااقل در مسائل مربوط به ادراکات عملی)؛ هر امّتی ذوق و ذائقة ادراکی خاص دارد؛ بسا کارها که در دیدة امّتی زیبا و در دیدة امّتی دیگر نازیباست؛ جوّ اجتماعی امت است که ذائقة ادراکی افراد خود را اینچنین می سازد.
مجموعه آثار شهید مطهری ج۲، جامعه و تاریخ.

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق صفحه جستجو اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.