انتظار ظهور مسیحا ۱۳۸۹/۸/۲۷ - ۱۶۹۰ بازدید

اندیشه انتظار مسیحا ماهیتا یهودى است . اقوام عصر قدیم ، بر اثر نومیدى از وضع موجود و بى توجهى به آینده ، به گذشته خویش مى بالیدند و کمال شادکامى اجتماعى و ملى را در آن مى دیدند. گونه اى از این گذشته گرایى را چکامه سرایان یونانى و رومى ، هزیود (Hesiod) و اوید (Ovid) ماهرانه ترسیم و توصیف کرده اند. این دو تن براى جهان پنج دوره و پنج نژاد پیاپى قائل شدند و گفتند: انسانها در نخستین دوره که عصر زرین نامیده مى شود، شادمان و به دور از درد و رنج ، بى کشت و کار از محصولات زمین بهره مى بردند. مردن ایشان نیز به شکل خواب بى رؤ یایى بود که طى آن به بزم فرشتگان نگهبان جهان پر مى کشیدند.
اندیشه انتظار مسیحا ماهیتا یهودى است . اقوام عصر قدیم ، بر اثر نومیدى از وضع موجود و بى توجهى به آینده ، به گذشته خویش مى بالیدند و کمال شادکامى اجتماعى و ملى را در آن مى دیدند. گونه اى از این گذشته گرایى را چکامه سرایان یونانى و رومى ، هزیود (Hesiod) و اوید (Ovid) ماهرانه ترسیم و توصیف کرده اند. این دو تن براى جهان پنج دوره و پنج نژاد پیاپى قائل شدند و گفتند: انسانها در نخستین دوره که عصر زرین نامیده مى شود، شادمان و به دور از درد و رنج ، بى کشت و کار از محصولات زمین بهره مى بردند. مردن ایشان نیز به شکل خواب بى رؤ یایى بود که طى آن به بزم فرشتگان نگهبان جهان پر مى کشیدند. در سوى دیگر این طیف ، واپسین دوره یا عصر آهنین وجود داشت که از همه آشفته تر بود و آن دو چکامه سرا در آن دوره روزگار مى گذراندند.
یهودیان نیز به عنوان قومى دیندار و معتقد به اینکه جهان را موجودى خوب و کامل آفریده است ، کمال را در آغاز آفرینش قرار مى دادند و مى گفتند نخستین انسان که مستقیما به دست خدا آفریده شده است ، لزوما باید کامل و کامروا باشد. با این وصف ، یهودیان کامیابى و فضیلت را نه در دوران طلایى گذشته ، بلکه در آینده و واپسین روز مى جویند. این عبارت کتاب مقدس میان یهودیان رایج بود: « اگر چه ابتدایت صغیر بود، عاقبت تو بسیار رفیع مى گردد » (ایوب ۸:۷).
یهودیان پس از نخستین ویرانى شهر قدس ، همواره در انتظار یک رهبر الهى فاتح بوده اند که اقتدار و شکوه قوم خدا را به عصر درخشان داوود و سلیمان برگرداند.
شخصیت مورد انتظار ماشیح (مسح شده ) خوانده مى شد. ماشیح لقب پادشاهان بنى اسرائیل بود؛ زیرا بر اساس یک سنت ، پیامبران در حضور جمع ، اندکى روغن بر سر آنان مى مالیدند و بدین شویه نوعى قداست براى ایشان پدید مى آمد. این لقب در زمانهاى بعد به پادشاه آرمانى یهود اطلاق شد.
دلهاى بنى اسرائیل از عشق به مسیحاى موعود لبریز بود و در مقابل ، حاکمان ستمگر همواره در کمین چنین رهبر رهایى بخشى بودند. در باب دوم انجیل متى مى خوانیم که هیرودیس کبیر، پادشاه فلسطین پس از زاده شدن حضرت عیسى در صدد قتل او بر آمد، اما چون وى را به فرمان الهى به مصر بردند خطر را از سر گذراند.
واژه فارسى « مسیحا » از روى کلمه عبرى « ماشیح » با توجه به تلفظ لاتینى آن (Messiah) ساخته شده است .

مهمترین مژده مسیحایى در کتاب اشعیاى نبى آمده است :
نهالى از تنه یسّى (پدر داوود) بیرون آمده ، شاخه اى از ریشه هایش خواهد شکفت و روح خداوند بر او قرار خواهد گرفت ، یعنى روح حکمت و فهم و روح مشورت و قوت و روح معرفت و ترس از خداوند خوشى او در ترس خداوند خواهد بود و موافق رؤ یت چشم خود داورى نخواهد کرد و بر وفق سع گوشهاى خویش تنبیه نخواهد نمود بلکه مسکینان را به عدالت داورى خواهد کرد و به جهت مظلومان زمین به راستى حکم خواهد نمود. جهان را به عصاى دهان خویش زده ، شریران را به نفخه لبهاى خود خواهد کشت کمربند کمرش عدالت خواهد بود و کمربند میانش امانت گرگ با بره سکونت خواهد داشت و پلنگ با بزغاله خواهد خوابید و گوساله و شیر و پروارى با هم و طفل کوچک آنها را خواهد راند گاو با خرس خواهد چرید و بچه هاى آنها با هم خواهند خوابید و شیر مثل گاو کاه خواهد خورد و طفل شیرخواره بر سوراخ مار بازى خواهد کرد و طفل از شیر باز داشته شده دست خود را بر خانه افعى خواهد گذاشت و در تمامى کوه مقدس من ضرر و فسادى نخواهند کرد؛ زیرا که جهان از معرفت خداوند پر خواهد بود، مثل آبهایى که دریا را مى پوشاند (اشعیا ۱۱:۱-۹).
شور و التهاب انتظار موعود در تاریخ پر نشیب و فراز یهودیت و مسیحیت موج مى زند. یهودیان در سراسر تاریخ محنت بار خود هر گونه خوارى و شکنجه را به این امید بر خود هموار کرده اند که روزى مسیحا بیاید و آنان را از گرداب ذلت و درد و رنج رهاند و فرمانرواى جهان گرداند.
در سراسر تاریخ بنى اسرائیل کسانى به عنوان موعود یهود برخاستند و با گرد آوردن برخى افراد ساده لوح بر مشکلات آنان افزودند. در این میان حضرت عیسى بن مریم (ع ) ظهور کرد و با داشتن شخصیتى بس والا و روحى الهى ، دین بزرگى را بنیاد نهاد و گروه بى شمارى را به ملکوت آسمان رهنمون شد، ولى بیشتر یهودیان او را رد کردند.
در عصر ما نیز که یهودیان صهیونیست بر پاى خاسته و با اشغال فلسطین ، در صدد بر آمده اند حقارت همیشگى قوم یهود را بر افکنند، چیزى از تب و تاب انتظار موعود کاسته نشده است . درست است که اقلیتى ناچیز از یهودیان بر اثر دلبستگى شدید به امیدهاى قدیم ، تشکیل دولت صهیونیستى را مخالف آرمان مسیحایى شمرده و پیوسته با آن مخالفت کرده اند، ولى سواد اعظم یهودیت آن را از جان و دل پذیرفته و آن را رهگشاى عصر مسیحا دانسته اند. هم اکنون صهیونیستهاى اشغالگر فلسطین ، علاوه بر دعاهاى مسیحایى روزانه ، در پایان مراسم سالگرد بنیانگذارى رژیم اسرائیل غاصب (پنجم ماه ایّار عبرى )، پس از دمیدن در شیپور عبادت ، این گونه دعا مى کنند:
اراده خداوند، خداى ما چنین باد که به لطف او شاهد سپیده دم آزادى باشیم و نفخ صور مسیحا گوش ما را نوازش دهد.

منبع: کتاب آشنایی با ادیان بزرگ، حسین توفیقی

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق این صفحه اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.