انزوا در آخرالزمان ۱۳۹۹/۰۳/۲۹ - ۱۲ بازدید

میشه لطفا مفهوم احادیث را بفرمایید.استنباط ما این است در آخرالزمان باید از جامعه ومحیط کاری که هستیم دوری کنیم و خانه نشین بشیم تا امام زمان عج ظهور کنند واینکه ما چون بیرون میرویم صبح مومنیم وغروب از بی گناه میبینیم برایمان عادی میشه وکافر میشویم؟مومن وقتی گناه میبینه یادر جمع گناه قرار میگیره مثل محیط کار باید از آنجا متواری بشه؟

ابتدا باید بدانیم که به طور کلی و به عنوان یک اصل دعوت اسلام به حضور در اجتماع و بدون در متن جامعه و داشتن تعامل با افراد جامعه است . اما درعین حال حضور در جامعه دارای اسیب ها و عوارض و افاتی است که در اسلام نسبت به انها هشدار داده شده و سفارش به مراقبت ومواظبت شده است . هر چند جمع کردن میان حضوردر جامعه و رعایت دستورات اسلامی و احکام و اخلاقیات اسلامی کار آسانی نیست اما ممکن و شدنی است و دلیل بر این مدعا حضورتعداد زیادی از افراد متقی و مومن در جامعه و و فعالیت اجتماعی آنها در ابعاد مختلف است . برای موفق شدن در این زمینه لازم است فعالیت های انسان کنترل شده و همراه با مراقبت باشد و تا حد ممکن ارتباط انسان با کسانی باشد که اهل رعایت و تقوا و مراقبت هستند و نسبت به احکام دینی و دستورات اسلام تعهد و حساسیت دارند . نسبت به ارتباط با کسانی که به دستورات دیین پایبندی و تعهدی ندارند باید رابطه کمتر باشد و به حد ضرورت و نیاز اکتفا شود .در موارد زیادی با مدیریت صحیح و درایت می توان مسیر بحث ها و صحبت ها و گفتگوها در مجالس را تغییر داد و تصحیح کرد و در مسیر اسلامی و دینی قرار داد . در این میان مساله مهم شیعه در آخرالزمان ، مساله انتظار فرج است. «انتظار» ، نه تنها جوهره اصلی حیات فکری شیعه است; بلکه باور به آن، امری بایسته و واجب است و از بهترین و با ارزش ترین اعمال به شمار می رود. امام زین العابدین علیه السلام فرموده است: «انتظار الفرج من اعظم العمل; انتظار فرج، از برترین اعمال است » . انتظار فرج، یکی از عقاید انسان ساز و انقلاب آفرین و از مهم ترین منابع الهام و شوق دهی برای زمینه سازی جهت ایجاد تحول و تکامل و سوق دادن انسان ها به سوی حکومت عدل و ایمان است. از دیدگاه اسلام، به خصوص مذهب حق تشیع، انتظار، همه گاه برانگیزنده، تحرک بخش، جنبش آفرین، سرچشمه شور مقاومت، ایثار و قیام و حرکت مستمر است. ( منتخب الاثر، ص ۲۴۴، ح ۱. ظهور حضرت مهدی از دیدگاه اسلام، ص ۲۰۷.)
البته متاسفانه به رغم روشنی و قطعیت «انتظار» ، تفاسیر و برداشت های مختلفی از آن ارائه شده است. دو برداشت اصلی و عمده، در این زمینه، عبارت است از: ۱. انتظار، به معنای قیام و انقلاب علیه دولت های ظالم و غاصب، مبارزه با فساد و تباهی برای زمینه سازی ظهور امام زمان (عج) و شکل دهی به حرکت های اصلاح طلبانه و سازنده است.
۲. انتظار، به مفهوم انزوا، بی تفاوتی و بی اعتنایی نسبت به حکومت های نامشروع و یا عدم توجه به فساد و احرافات موجود در جامعه و انتظار رکود آفرین برای ظهور امام غایب است.
این اختلاف نظرها، محدود به عرصه های علمی و اندیشه ای نبود; بلکه در رفتار و فعالیت های عموم شیعیان مشهود بوده است. شهید مطهری نیز از یک منظر دیگر، به اختلاف برداشت ها از مساله «انتظار» اشاره کرده و آنها را به دو دسته اصلاحی و سازنده و مخرب و باز دارنده تقسیم کرده است: «انتظار فرج، دو گونه است: انتظاری که سازنده است، تحرک بخش است، تعهد آور است، عبادت [است] ; بلکه با فضیلت ترین عبادت است. و انتظاری که ویرانگر است، بازدارنده است، فلج کننده است و نوعی اباحی گری محسوب می شود... .
انتظار ویرانگر، برداشت قشری از مردم، از مهدویت و قیام و انقلاب مهدی موعود، این است که صرفا ماهیت انفجاری دارد و فقط و فقط، از گسترش و اشاعه و رواج ظلم ها، تبعیض ها، اختناق ها، حق کشی ها و تباهی ها ناشی می شود...» . (مرتضی مطهری، قیام و انقلاب مهدی، ص ۶۲.)در طول تاریخ شیعه، هر چند این دو برداشت - به خصوص قبل از پیروزی انقلاب اسلامی ایران - نشانه ها و آثاری از خود بروز داده است; اما با توجه به سیر تحولات سیاسی - اجتماعی ایران و جهان و ضرورت اقدام های اصلاح طلبانه و انقلابی، برداشت صحیح از انتظار (قیام و تلاش و کوشش) نظریه غالب در میان شیعه گشت و آثار و نتایج شگفتی نیز به بار آورد. گفتنی است که باورها و دیدگاه های علما و مردم - به خصوص قبل از انقلاب - به تدریج به این سمت پیش می رفت که سکوت، گوشه نشینی و بی تفاوتی نسبت به مسائل جامعه، امری نادرست و غیرقابل پذیرش است و با فلسفه اصلی غیبت، ناسازگار می باشد.در حالی که پیش از آن روحیه انزوا و گوشه گیری و بی توجهی به مسائل تبلیغ می شد!! این تغییر نگرش، نقش مهم و محوری در پیروزی انقلاب اسلامی ایران، به رهبری داهیانه امام راحل قدس سره داشت. روشن است که در این دوره طلایی، افکار و آرای شیعیان و درک و فهم آنان از مساله انتظار و ارتباط آن با مسائل روز، تغییر کرد و سمت و سوی آگاهانه و انقلابی به خود گرفت.
نویسنده کتاب «مدخلی بر ریشه های انقلاب اسلامی » ضمن اشاره به ریشه های مکتبی و عقیدتی انقلاب اسلامی ایران، به اصل مهدویت و غیبت اشاره کرده، می نویسد: «آن چه به ماهیت شورانگیز و انقلابی امامت در تشیع می افزاید، اصل مهدویت است که حمید عنایت، آن را به عنوان موجبیت تاریخی یا تاریخیت تشیع مطرح کرده است. به نظر وی، انتظار فرج و امید به رجعت امام غایب، امیدواری شیعه را برای پیروزی نهایی بر ظلم و ظلمه و به سامان آمدن جهان، می رساند و همین پیوند معنادار، بین ظهور امام زمان (عج) و تشکیل حکومت حق و عدل، دستمایه بالقوه نوعی «فعال گرایی تندرو» می شود. از این نظر، اعتقاد به مهدویت و غیبت امام زمان (عج)، یکی از منابع اصلی حرکت و تلاش و مجاهده و حضور در اجتماع است. این اصل از چند طریق به انقلاب و مبارزه متصل می شود: الف) مفهوم انتظار; ... انتظار، یک مفهوم فعال و مثبت دارد و آن، آمادگی روحی و جسمی منتظر، برای همراهی با آن حضرت در هنگام ظهور است ...; ب) حکومت در عصر غیبت; ... ملت مسلمان ایران، بر اساس اعتقاد به امامت و غیبت امام معصوم علیه السلام، به ولایت فقیه نیز همانند امامت می نگرند و اسباب و شرایط حاکمیت وی را فراهم می کنند. به همین سبب، دعوت فقیه (امام خمینی) را برای اقامه حدود الهی و تشکیل حکومت اسلامی پذیرفتند و قیام کردند و این نیز همان مایه انقلابی است که در امامت وجود داشت. ج) مشروعیت حکومت; ... نفی نظری مشروعیت همه قدرت های حاکم در عصر غیبت، همواره اندیشه ای مهم و مؤثر بوده که شیعه از آن به عنوان کاری ترین سلاح علیه حاکمان مستبد و ظالم استفاده، کرده است...» . (مدخلی بر ریشه های انقلاب اسلامی، انتشارات تهذیب، ص ۹۰ و ۹۱.)

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق صفحه جستجو اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.