اهل سنت و غدیر ۱۳۸۹/۲/۱۸ - ۱۳ بازدید

خطبه کامل غدیر(نه حدیث من کنت مولاه فهذا علی مولاه)در کدام کتابهای اهل سنت آمده است؟
لازم است بدانید که این واقعه و خطبه پیامبر اکرم ( صلى الله علیه و آله ) در آن ، مورد اجماع و اتفاق جمیع مسلمانان شیعه و سنى است و جایگاه ویژه‌اى در نصوص دینى و ادبیات و اشعار مسلمانان - اعم از عرب و غیر عرب - دارد . در متون اسلامى هیچ روایتى به اندازه این واقعه به حد فوق تواتر نرسیده است و احدى را یاراى تردید در آن نیست . در میان صحابه پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) ۱۱۰ نفر و از تابعین ۸۹ نفر آن را نقل کرده‌اند و طبقات راوى آن ، به ۳۶۰ نفر رسیده است . شاعران بسیارى نیز این جریان را به نظم آورده‌اند از جمله :
{J در قرن اول : J}
امیرالمؤمنین ( علیه السلام ) ، حسان بن ثابت انصارى ، قیس بن سعد بن عباده انصارى ، عمر و بن عاص بن وائل ، محمد بن عبداللَّه حمیرى .
{J در قرن دوم : J}
کمیت بن زیاد ، سید اسماعیل بن محمد حمیرى ، شعیان بن مصعب کوفى .
{J در قرن سوم : J}
ابو تمام حبیب بن اوس طایى ، دعبل بن على بن رزین الخزاعى و در قرون بعد ده‌ها نفر دیگر . از اهمیت این واقعه ، همان بس که علامه امینى یازده جلد کتاب ارزشمند « الغدیر » را پیرامون این حادثه به نگارش درآورده است . اکنون این سؤال رخ مى‌نماید که اگر این واقعه در میان همه مسلمین ، اجماعى و مورد اتفاق است ، پس اختلاف در چیست ؟
اساس اختلاف بر سر همان ماهیت و دلالت این واقعه است : ۱ - برادران اهل تسنن اظهار مى‌دارند که این حادثه عظیم تاریخى و سخنان و تأکیدات پیامبر اکرم ( صلى الله علیه و آله ) ، صرفاً به معناى لزوم « محبت و دوستى » حضرت على ( علیه السلام ) است و هیچ دلالتى بر امامت و زمامدارى و لزوم پیروى از ایشان ندارد . دلیل آنان نیز آن است که « ولایت » چند معنا دارد و یکى از معانى آن « دوستى » است . بنابراین تا زمانى که به این معنا قابل حمل است ، نمى‌توان به معانى دیگر آن تمسّک جست . ۲ - دیدگاه شیعه این است که ماهیت این حادثه و سخنان پیامبر اکرم ( صلى الله علیه و آله ) ، نصى صریح و قاطع بر امامت و پیشوایى حضرت على ( علیه السلام ) است و قراین و شواهد حالى ، مقالى و مقامى به گونه‌اى است که هرگز نمى‌توان آن را تنها به دوستى و محبت تفسیر کرد . البته باید توجه داشته باشید که شیعه ادله بى‌شمار دیگرى از قرآن و عقل و سنت بر امامت آن حضرت در دست دارد و این مسأله یکى از آن ادله مى‌باشد ، در عین حال این رخداد ، حجتى قاطع و خلل‌ناپذیر است و به هیچ روى نمى‌توان از آن دست برداشت .
دلایل و قرائنى که بر صحّت دیدگاه شیعه گواهى مى‌دهد ، عبارت است :
{J ۱ - معناى ولایت : J}
لغت شناسان و کتاب‌هاى برجسته و ممتاز لغت ، کلمه ولایت را به معناى سرپرستى ، عهده‌دارى امور ، سلطه ، استیلا ، رهبرى و زمامدارى معنا کرده‌اند . در این جا معناى این کلمه را با برخى از مشتقاتش فقط از کتاب‌هاى لغت اهل سنت برایتان نقل مى‌کنیم : - راغب اصفهانى مى‌نویسد : « وِلایت یعنى ، یارى کردن . و وَلایت یعنى ، زمامدارى و سرپرستى امور و گفته شده است که وِلایت و وَلایت مانند دِلالت و دَلالت است و حقیقت آن « سرپرستى » است . ولى و مولى نیز در همین معنا به کار مى‌رود » ، ۱ . - ابن اثیر مى‌نویسد : « ولىّ یعنى ، یاور . . . و هر کس امرى را بر عهده گیرد ، مولى و ولىّ آن است » . سپس خودش مى‌گوید : « و از همین قبیل است حدیث « من کنت مولاه فعلى مولاه » . . . و سخن عمر که به على ( علیه السلام ) گفت : « تو مولاى هر مؤمنى شدى » یعنى ، « ولى مؤمنان گشتى » ، ۲ . - صاحب صحاح اللغه مى‌نویسد : « . . . هر کس سرپرستى امور کسى را به عهده گیرد ولى او است » ، ۳ . - صاحب مقاییس مى‌نویسد : « . . هر کس زمام امر دیگرى را به عهده گیرد « ولىّ او است » ، ۴ . اکنون با این گفته‌هاى مصرّح ارباب لغت ، چگونه مى‌توان « من کنت مولاه فعلىّ ( ع ) مولاه » را به « دوستى » صرف معنا کرد و سرپرستى اجتماعى و زمامدارى را از آن جدا ساخت ؟ ! مگر نه این است که « ابن اثیر » لغت‌شناس معروف عرب و سنى ، خودش تصریح مى‌کند که کلمه « مولى » در روایت « من کنت مولاه فعلىّ مولاه » از زبان پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) و در گفتار عمر در همین معنا به کار رفته است ؟
{J ۲ - خطاب تند و قاطع الهى : J}
آیا اگر حادثه غدیر صرفاً براى اعلام دوستى حضرت على ( علیه السلام ) بود ، آن قدر اهمیت داشت که خداوند به پیامبرش وحى کند ، که اگر آن را ابلاغ نکنى ، رسالت الهى را انجام نداده‌اى ؟ خداوند مى‌فرماید : یا أَیُّهَا اَلرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اَللَّهُ یَعْصِمُکَ مِنَ اَلنَّاسِ إِنَّ اَللَّهَ لا یَهْدِى اَلْقَوْمَ اَلْکافِرِینَ ۵ : ۶۷ ، ۵ . آیا این اخطار شدید اللحن به خوبى نشان نمى‌دهد که مسأله بالاتر از این حرف‌ها است ؟ البته محبت امیرالمؤمنین ( علیه السلام ) جایگاه بسیار بلندى دارد و یکى از نشانه‌هاى ایمان است لیکن بحث در این است که این خطبه بنا به دلایل ذکر شده ، قطعاً منحصر به « ولایت محبت » نیست .
{J ۳ - دلدارى خدایى : J}
در آیه یاد شده ، خداوند پیامبر را دلدارى داده ، مى‌فرماید : در راستاى اجراى این مأموریت ، خداوند تو را در مقابل توطئه‌هاى مردم محافظت مى‌کند وَ اَللَّهُ یَعْصِمُکَ مِنَ اَلنَّاسِ ۵ : ۶۷ . آیا این مسأله نشان نمى‌دهد که این مأموریت ، مسأله مهمى بوده است که پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) بیم آن داشته که برخى بر اثر هواهاى نفسانى به مقابله برخاسته و توطئه کنند ؟ آیا فقط با اعلام دوستى حضرت على ( علیه السلام ) جاى چنین خوفى بود ؟
{J ۴ - گزینش مکان : J}
آیا این که پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) جحفه ( مکان جدا شدن و انشعاب مسافران ) را انتخاب کردند ، تا همگى قبل از انشعاب در سخنرانى آن حضرت حضور داشته باشند و نیز این که پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) دستور دادند کسانى که از آن مکان گذشته بودند برگردند ، و صبر نمودند تا کسانى هم که عقب مانده بودند ، از راه برسند و . . . نشانه چیست ؟ این که دستور دادند که شاهدان به غایبان اطلاع دهند و این H نبأ عظیم E را به گوش همگان برسانند ، دلالت بر این ندارد که مسأله ، براى امت اسلامى فوق‌العاده مهم و حیاتى است ؟ آیا عاقلانه است که پیشواى بزرگ مسلمانان در آخرین سخنرانى براى جمعیت باشکوه حج‌گزاران و در آن گرماى سوزان ، مسافران خسته و کوفته را گرد آورد و با این تأکیدات ، با آنان سخن بگوید و تنها مقصودش این باشد که بگوید : « على را دوست داشته باشید » ؟ !
{J ۵ - نزول آیه اکمال : J}
این که پس از اجراى این مأموریت ، آیه نازل شد که : اَلْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِى وَ رَضِیتُ لَکُمُ اَلْإِسْلامَ دِیناً ۵ : ۳ ، ۶ . آیا دلالت بر این ندارد که مسأله بالاتر از صرف محبت بوده و آیا فقط با دوستى حضرت على ( علیه السلام ) - نه رهبرى و پیشوایى آن حضرت - دین کامل شد و خداوند اسلام را پسندید ؟ اگر مسأله فقط دوستى و مودّت بود ، که در این رابطه قبلاً آیه‌اى نازل شده و از این جهت نقصى در دین نبود زیرا آیه : قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلاَّ اَلْمَوَدَّهَ فِى اَلْقُرْبى ۴۲ : ۲۳ ، ۷ قبلاً نازل گشته بود . پس نتیجه مى‌گیریم که آیه اکمال ، پیام دیگرى را در بر دارد . {J ۶ - J}
چرا پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) در آن حادثه ، به مسائل اعتقادى استشهاد نموده و در کنار آنها مسأله ولایت را مطرح کردند ؟ {J ۷ - J}
دلیل دیگر حدیث « ثقلین » است که پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) فرمود : H انّى تارک فیکم الثقلین : کتاب اللَّه و عترتى . . . E . در این جا باید پرسید : چرا پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) عترت را در کنار قرآن و به عنوان « ثقل اصغر » ذکر نمودند ؟ {J ۸ - J}
چرا پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) فرمودند : قرآن و عترت از یکدیگر جدا نمى‌شوند و فرمودند : امت باید به هر دو چنگ بزنند ؟ آیا صرف دوست داشتن قرآن کافى است یا باید از آن پیروى کرد و آن را امام و پیشواى خود دانست ؟ وحدت سیاق نشان مى‌دهد که در مورد اهل بیت ( ع ) ، نیز باید همین‌گونه رفتار کرد و آنان را سرمشق ، الگو و پیشواى عملى خود قرار داد . {J ۹ - J}
چرا پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) به مسأله ایفاى رسالت و سپس به « اولویت » خود بر مؤمنان انگشت مى‌گذارد و بلافاصله مسأله ولایت را طرح مى‌کند ؟ {J ۱۰ - J}
چرا پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) مسأله ولایت را سه یا چهار بار تکرار مى‌کند ؟ این همه تأکید براى چیست ؟ {J ۱۱ - J}
چرا پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) بعد از این حادثه فرمودند : « اللَّه اکبر بر اکمال دین و اتمام نعمت و خشنودى خدا به رسالت من و ولایت على بعد از من » ؟ نکته مهم در این جا این است که اگر مقصود از « ولایت » محبت باشد دیگر قید « بعد از من » ، زاید است زیرا محبت حضرت على ( علیه السلام ) مقید به زمان پس از مرگ پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) نیست و بسیار مسخره است اگر منظور پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) را این بگیریم که بعد از رحلت من ، على را دوست بدارید ؟ زیرا محبت على ( علیه السلام ) با حیات پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) قابل جمع است و این رهبرى امام على ( علیه السلام ) است که پس از پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) مورد نظر مى‌باشد زیرا در یک زمان وجود دو پیشوا در عرض هم ممکن نیست . {J ۱۲ - J}
چرا بعد از این ماجرا ، مردم با حضرت على ( ع ) بیعت کردند ؟ مگر دوستى بیعت دارد ؟ بیعت در لغت به معناى التزام به فرمان‌بردارى و تبعیت است و حتى ابوبکر و عمر نیز با آن حضرت بیعت کرده و هر یک گفتند : « بخٍّ بخٍّ لک یا على ، اصبحت مولاى و مولى کل مؤمن » . {J ۱۳ - J}
نکته دیگر آن که همه حاضران در آن جلسه از خطابه پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) مسأله « امامت و پیشوایى حضرت على ( ع ) » را فهمیدند و بلافاصله « حسان بن ثابت انصارى » از پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) اجازه گرفت و اشعارى زیبا سرود که در یکى از ابیات آن از زبان پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) چنین مى‌گوید : . . . . . . . . {S قم یا على فانّنى # رضیتک من بعدى اماماً و هادیاً S} یعنى : اى على ! برخیز ، خرسندم که تو امام و هادى بعد از من مى‌باشى . ذکر این نکته لازم است که « تقریر » یعنى ، سکوت و عدم مخالفت پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) در برابر یک سخن یا رفتار در نزد همه مسلمانان - اعم از شیعه و سنى - حجت و جزء سنت است . بنابراین اگر مسأله غدیر معنایى غیر از امامت داشت ، چرا پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) سخنان « حسان بن ثابت » را تأیید کرده و او را تشویق فرمودند ؟ و چرا دیگران اعتراض نکردند که منظور پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) « امامت و هدایت » امت نبوده است ؟ ۱۴ - نکته بسیار جالب توجه دیگر ، مسأله « جابر بن نضر » یا « حارث بن النعمان الفهرى » است . در روایت است که پس از انتشار سخن پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) در غدیر خم ، وى نزد پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) آمده و عرض کرد : « اى محمد ! از جانب خدا به ما گفتى شهادت دهیم که جز خداى یگانه پروردگارى نیست و شهادت دهیم که تو پیامبر خدایى و نماز بخوانیم و روزه بداریم و حج انجام دهیم و زکات بپردازیم ما نیز همه اینها را از تو پذیرفتیم لیکن به این حد راضى نگشتى و پسر عمویت را بر ما برترى دادى و گفتى : « هر که را من مولاى اویم ، این على مولاى او است » . اکنون بگو که این سخن را از پیش خود گفتى ، یا از جانب خدا ؟ پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) فرمودند :
سوگند به آن که جز او خدایى نیست ، این مطلب از سوى خداوند است . در این هنگام او برگشت و به سوى اسب خود شتافت ، در حالى که مى‌گفت : خدایا ! اگر آنچه محمد ( صلى الله علیه و آله ) مى‌گوید حق است ، پس سنگى بر ما ببار ، یا ما را به عذابى دردناک گرفتار کن ! هنوز به اسب خود نرسیده بود که از طرف خدا ، سنگى بر سرش بارید و او را بر زمین کوبید و جانش را بگرفت . آن گاه این آیه نازل شد که : سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ ، لِلْکافِرینَ لَیْسَ لَهُ دافِعٌ ، مِنَ اَللَّهِ ذِى اَلْمَعارِجِ ۷۰ : ۳ - ۱ ، ۸ اکنون باید دید چه چیزى در سخن پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) نهفته بود که آن مرد خیره سر را بر آشفته کرد ؟ آیا اگر صرف مسأله محبت و دوستى بود ، این همه لجبازى و خیره‌سرى پدید مى‌آمد ؟ مسلماً مسأله بالاتر از این بوده است زیرا شخص مزبور از طرفى دلى پر کینه نسبت به حضرت على ( علیه السلام ) داشت و از سوى دیگر ، مى‌دید با ولایت آن حضرت ، باید عمرى تحت فرمان و رهبرى ایشان سپرى کند واز سر بى‌خردى و کبر و کژاندیشى ، مرگ و عذاب را بر ولایت مولاى متقیان و فخر کائنات ترجیح داد . براى آگاهى بیشتر . ک : الغدیر - متن عربى - ج ۱ ، ص ۲۳۹ - ۲۴۶ . {J ۱۵ - J}
نکته مهم دیگر آن که ، خود امیرالمؤمنین در روز « شورى » براى اثبات امامت خود ، به حادثه غدیر استناد کردند . عامربن واثله مى‌گوید : « در روز شورى با على ( علیه السلام ) کنار درب خانه ایستاده بودم و شنیدم که امیرالمؤمنین ( علیه السلام ) خطاب به آنان فرمود : من براى شما دلیلى مى‌آورم که احدى نمى‌تواند بر آن خدشه‌اى وارد کند . سپس فرمود : « اى جماعت ! - آیا در میان شما کسى هست که پیش از من به یگانگى خداوند ایمان آورده باشد ؟ گفتند : نه . - آیا در بین شما کسى هست که برادرى چون جعفر طیّار داشته باشد که با ملائک پرواز مى‌کند ؟ گفتند : نه . - آیا کسى از شما غیر از من عمویى همچون حمزه - شمشیر خدا و شمشیر رسول خدا ( ص ) - دارد ؟ گفتند : نه . - آیا غیر از من کسى از شما همسرى چون فاطمه ( سلام الله علیها ) دختر پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) و سرور زنان اهل بهشت دارد ؟ گفتند : نه . - آیا کسى از شما فرزندانى مانند حسن و حسین دو سرور جوانان اهل بهشت دارد ؟ گفتند : نه . - آیا کسى از شما هست که ( به دستور قرآن ) پیش از نجواى با پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) صدقه داده باشد ؟ گفتند : نه . - آیا در میان شما غیر از من کسى هست که پیامبر ( ص ) درباره‌اش فرموده باشند : E من کنت مولاه فعلىٌ مولاه ، اللهم وال من والاه و عاد من عاداه وانصر من نصره ، لیبلّغ الشاهد الغائب H ؟ گفتند : نه . براى آگاهى بیشتر . ک : الغدیر ، ج ۱ ، ص ۱۵۹ - ۲۱۳ . {J ۱۶ - J}
شاهد دیگر آن است که پس از اعلام ولایت امیرالمؤمنین ( علیه السلام ) ، پیامبر ( ص ) چنین دعا کردند : E اللهم وال من والاه ، و عاد من عاداه و احبّ من احبه . . . H خدایا ! آنکه على را به ولایت برگزیند تو ولى او باش و آن که با او به عداوت در آید ، با او دشمنى کن و دوست بدار آن که على را دوست دارد . . . » ، ۹ ( توجه داشته باشید که این قسمت در متن عربى وجود دارد و در ترجمه ارسالى به خوبى ترجمه نشده است ] . اکنون به خوبى روشن مى‌شود که اگر مقصود از ولایت ، همان محبت و دوستى باشد ، آن گاه دعاى بعدى پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) که عرض داشتند : E و احبّ من احبّه H تکرار و لغو خواهد بود . بنابراین وجود هر دو سخن نشان مى‌دهد که اینها ، دو موضوع متفاوت مى‌باشند و ولایت چیزى برتر از صرف محبت است و البته از لوازم ولایت ، محبت و دوستى ولىّ است . مشاهده مى‌کنیم که مسلمانان بعد از پیامبر اکرم ( صلى الله علیه و آله ) به فرقه‌هاى مختلفى تقسیم شدند و هر یک براى خویش طریقه‌اى را برگزیدند . تعالیم اسلام نیز دستخوش ذوق‌ها و سلیقه‌ها و نیز تمایلات افراد و حکومت‌ها گردید . در این بین با مراجعه به گفته‌هاى پیامبر ( صلى الله علیه و آله ) و نیز قرآن ، به دنبال راه مى‌گردیم که در این جنجال و هیاهو بالاخره باید به چه راهى رفت و تعالیم دین و احکام آن را از چه کسى باید فرا گرفت ؟ با کمى تحقیق ، به این نتیجه خواهیم رسید که پیامبر اکرم ( صلى الله علیه و آله ) براى پس از خود ، مردم را در سر در گمى رها نساخته و براى آنان راه و طریقه‌اى را مشخص کرده است . آن حضرت فرموده‌اند : « من دو چیز گران‌بها در بین شما مى‌گذارم : قرآن و اهل بیت » . با تمسّک به همین کلام نورانى درمى‌یابیم که پس از پیامبر باید به دنبال اهل بیت آن حضرت حرکت نمود تا در پیچ و خم افکار و عقاید و راه‌هاى گوناگون ، اسیر گمراهى نشد .
تشیع و تسنن ، از انشعاب‌هاى فکرى و عملى است که در داخل اسلام پدیدار شده است . از همین‌رو بایستى ریشه‌هاى آن را در بطن اسلام جست و جو کرد ، نه بیرون از آن . گفتنى است که مبانى فکرى تشیع ، مبتنى بر آیات قرآن و روایات است و بدون توجه به آنها ، نمى‌توان راه به جایى برد . البته نه این که راه دیگرى وجود نداشته باشد ولى آنها به نقطه اطمینان بخشى ختم نمى‌شود . از جمله این مسائل و ریشه‌ها ، تحلیل تاریخ صدر اسلام و علل منتهى شدن آن به حکومت معاویه‌ها است . با اندک تأملى در تاریخ صدر اسلام ، این نکته به ذهن مى‌آید که چرا سیره و سنّت پیامبر اکرم ( ص ) در حکومت و معیشت - که روش پیامبران بود - مبدّل به یک بنوع اریستوکراسى {L= (Aristocracy) =L} عربى و اشرافیت بى‌حد و مرز شد . به عبارت دیگر ، خاندان ابوسفیان - که از سرسخت‌ترین دشمنان پیامبر خدا ( صلى الله علیه و آله ) و اسلام بودند و تا آخرین سنگر ( فتح مکه ) نیز به دشمنى خود ادامه دادند - چگونه سر از خلافت و حکومت درآوردند و فرزند او معاویه و دیگر وابستگان خاندان اموى ، بر اریکه حکومت بر مسلمانان تکیه کردند . وقتى ریشه این حوادث را بررسى کنیم ، مى‌بینیم که معاویه از جانب عمر به حکومت شام منصوب گردید و حتى در برابر انتقاداتى که صحابه به نحوه حکومت او داشتند ، مقاومت کرد و به آنها ترتیب اثر نداد . پس از عمر نیز عثمان - که توسط شوراى شش نفره به خلافت رسیده بود - به تقویت معاویه همت گماشت و علاوه بر آن ، پایه‌هاى تسلط بنى‌امیه را بر سرنوشت اسلام و مسلمانان پى‌ریزى کرد . پس از عثمان مردم با رشد سیاسى و متنبه شدن نسبت به گذشته‌ها با حضرت على ( علیه السلام ) بیعت کردند ولى این پایه‌ها خود را نشان داد و عملاً حکومت حضرت على ( علیه السلام ) را با مشکل روبه رو ساخت و در نهایت نیز با شهادت امیرالمؤمنین ( علیه السلام ) ، آخرین سنگر مقاوم در برابر جریان انحراف رو به خاموشى نهاد .
باید توجه داشت که موضوع خلافت ، تنها در ابعاد سیاسى محصور نبود بلکه موجب تغییرات و ایجاد بدعت‌هاى گسترده‌اى در دیگر ابعاد از جمله در فقه و مسائل عملى بود . در برابر این جریان‌هاى مختلف انحرافى ، تنها حضرت على ( علیه السلام ) و معدود یاران وفادار آن حضرت بودند که به مقاومت پرداختند و از اساس اسلام حراست کردند . شیعه از همان صدر اسلام ، به کسانى گفته مى‌شود که از مکتب اهل بیت ( علیهم السلام ) پیروى مى‌کردند و مى‌خواستند خود را از انحرافات پیش آمده ، مصون بدارند . این گروه ، استمرار اسلام محمدى را در امامت علوى مى‌دانستند . خلاصه آن که بررسى تاریخ و تحلیل دقیق آن ، مى‌تواند حقانیت تشیع و مواضع آن را تا حدود زیادى روشن سازد . در پایان این نکته باید متذکر شد که حدیث غدیر و خطبه غدیر دو امر جداى از هم که داراى دو سند باشد نیست . غدیر خم مجموعا جریانى است که شامل گرد آمدن مسلمانان در برگشت از حجه الوداع پیامبر ( ص ) در مکانى به نام غدیر خم و سخنرانى آن حضرت و معرفى على ( ع ) به عنوان جانشین است . اسنادى هم که مطرح مى شود مربوط به کل جریان است . پس کتب مفصلى در زمینه بحث‌هاى رجالى و تاریخى مربوط به سند حدیث غدیر تألیف شده است که بهترین نمونه آن کتاب « الغدیر » تألیف علامه بزرگ شیخ عبد الحسین امینى نجفى رضوان الله علیه است . در این کتاب‌ها ، اسامى راویان حدیث غدیر جمع آورى شده و از نظر رجالى در باره موثق بودن راویان بحث شده و تاریخچه مفصلى از اسناد و راویان حدیث غدیر تدوین شده و جنبه‌هاى اعجاب انگیز آن در زمینه‌هاى اسناد و رجال تبیین گردیده است .
( ۱ ) ( المفردات الراغب ، ص ۵۷۰ ) ( ۲ ) ( النهایه ، لابن اثیر ، ج ۵ ، ص ۲۲۷ ) ( ۳ ) ( الصحاح فى لغه العرب ، ج ۶ ، ص ۲۵۲۸ ) ( ۴ ) ( معجم مقاییس اللغه ، ج ۶ ، ص ص ۱۴۱ ) ( ۵ ) ( مائده ، آیه ۶۷ ) ( ۶ ) ( مائده ، آیه ۳ ) ( ۷ ) ( شورى ، آیه ۲۳ ) ( ۸ ) ( سوره معارج ، آیات ۱ - ۳ ) . ( ۹ ) ( الغدیر ، ج ۱ ، ص ۱۱ )

ممکن است این مطلب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق این صفحه اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.