ایران و اسرائیل؟ ۱۳۹۵/۲/۲۳

با سلام و تحیت و قدردانی از مکاتبه ی مجدد شما با این مرکز پرسشگر ارجمند، در پاسخ به سوال شما باید عرض نماییم: یک. نکته ی اولی که لازم است نسبت به آن توجه داشته باشید این است که شناسایی و به رسمیت شناختن یا نشناختن یک کشور عملی آزادانه بوده و هیچ تعهد حقوقی نسبت به آن وجود ندارد. «شناسایی کشور یا دولت عملی است ذاتاً سیاسی که دولت‌ها در انجام یا عدم انجام آن از آزادی کامل برخوردارند» . برای توضیحات بیشتر در این رابطه، پاسخ پیشین را مجددا مطالعه نمایید. دو.
با سلام و تحیت و قدردانی از مکاتبه ی مجدد شما با این مرکز پرسشگر ارجمند، در پاسخ به سوال شما باید عرض نماییم: یک. نکته ی اولی که لازم است نسبت به آن توجه داشته باشید این است که شناسایی و به رسمیت شناختن یا نشناختن یک کشور عملی آزادانه بوده و هیچ تعهد حقوقی نسبت به آن وجود ندارد. «شناسایی کشور یا دولت عملی است ذاتاً سیاسی که دولت‌ها در انجام یا عدم انجام آن از آزادی کامل برخوردارند» . برای توضیحات بیشتر در این رابطه، پاسخ پیشین را مجددا مطالعه نمایید. دو. اما در ارتباط با اینکه چرا جمهوری اسلامی ، اسرائیل را به رسمیت نمی شناسد باید عرض نماییم: اولا اینکه کشوری صوری وجود داشته باشد که شهری را نیز به عنوان پایتخت خود انتخاب نموده است برای تشکیل یک کشور کفایت نمی کند. اصلی ترین رکن تشکیل یک کشور بهره مند بودن آن از ملتی با هویت مشخص است که پایه ی اساسی آن کشور را تشکیل دهند. و در مورد اسرائیل چنین عنصری وجود ندارد. یک ملت مجموعه ای از انسان هاست که دارای ارزش ها و فرهنگ مشترک بوده و به صورت جمعی در یک جغرافیای سیاسی زندگی می نمایند در حالی که مردم ساکن در اسرائیل یهودیانی هستند که از اقصی نقاط جهان توسط آژانس صهیونیستی یهود در محل کشور فلسطین جمع شده اند و تنها عنصر مشترک آنها تعلق آنان به مذهب یهود می باشد. و در حقیقت هر یک از یهودیان حاضر در فلسطین متعلق به ملت خاصی هستند که با بریدن از علایق ملی خود در آن محل جمع شده اند. ثانیا دومین رکن تشکیل یک حکومت، بهره مند بودن از یک سرزمین می باشد. سرزمینی که محل اسکان ملتی مشخص با فرهنگ و هویت مخصوص می باشد. اما در مورد اسرائیل این عنصر نیز مخدوش می باشد. محلی که هم اکنون اسرائیل حکومت خود را در آنجا بنا نموده است ، در حقیقت متعلق به فلسطینیانی است – اعم از یهودی و مسیحی و مسلمان - که حدود هفت دهه است از خانه و کاشانه ی خود رانده شده اند. بنابر شواهد تاریخی کشور فلسطین توسط صهیونیست های غاصب اشغال گردید و حکومت جعلی اسرائیل با ملتی موهوم و بی هویت در مکانی غصبی و متعلق به ملت فلسطین در آن بنا گردید. و جمهوری اسلامی به همین دلیل هیچگاه اسرائیل را به رسمیت نشناخته و نخواهد شناخت. و همواره در کنار آرمان فلسطین برای رهایی قدس شریف از چنگال صهیونیست های غاصب خواهد ایستاد. مجددا از مکاتبه ی شما با این مرکز قدردانی می نماییم. منتظر سوالات بعدی شما هستیم. پیوست: در پیوست پاسخ، مقاله ای پیرامون تاریخچه ی کشور فلسطین و چگونگی اشغال آن خدمتتان تقدیم می گردد. بررسى ماهیت اسرائیل: اسرائیل نقشه شومى است که توسط قدرت هاى بزرگ انگلیس و آمریکا در قطب جهان اسلام و براى تأمین منافع فرهنگى، سیاسى و اقتصادى خویش به وجود آورده اند. اسرائیل تنها محدود به تشکیل دولت اسرائیل در کشور فلسطین نمى شود، بلکه شعار اصلى پارلمان اسرائیل «از نیل تا فرات است» اسرائیل توسعه طلبى خود را در جنگ هاى ۱۹۴۸ و ۱۹۶۷ و ۱۹۷۳ نشان داده است و در سال ۱۹۴۷ با توافق قدرت هاى بزرگ به رسمیت شناخته شده در سال ۱۹۴۸ رسماً اقدام به تشکیل دولت در فلسطین نمود. ابعاد خطر اسرائیل شامل تمام جهان اسلام مى شود و بى دلیل نیست که در حساس ترین منطقه این نقشه اجرا شده منطقه اى که داراى اهمیت ژئوپلوتیکى و نقطه اتصال سه قاره آفریقا، اروپا و آسیا مى باشد و همچنان که مشاهده مى نمایید قدرت هاى بزرگ بیشترین حمایت هاى سیاسى، اقتصادى، نظامى و... را از اسرائیل به عمل مى آورند آیا آمریکا و انگلیس دلشان براى یک عقیده گروه اندکى سوخته است که اسرائیل را به پیشرفته ترین سلاح ها مجهز مى نمایند. مسلماً با اندکى تأمل به راحتى مى توان دریافت که مسأله عقیده و مذهب مطرح نیست بلکه مسأله توطئه و دشمنى غرب با جهان اسلام مى باشد. در ادامه به توضیح بیشتر موضوع مى پردازیم: از منظر تاریخى و آموزه هاى وحیانى، پیرامون ادیان الهى همواره با صلح و آرامش در کنار یکدیگر به زندگى مشغول بوده اند، کشور فلسطین نیز تا قبل از شکل گیرى صهونیسم بین الملل شاهد زندگى مسالمت آمیز مسلمانان، یهودیان و مسیحیان بود، اما از زمانى که صهونیسم با پشتوانه استعمارگران در صدد غصب یکى از مهم ترین مراکز دینى و استراتژیک کشورهاى اسلامى برآمد و با تجاوز وحشیانه خود به قتل، غارت و اخراج مسلمانان از خانه و کشورشان پرداخت، مسلمانان به دفاع از حقوق مسلم خویش ایستادگى در مقابل متجاوزان پرداختند. توضیح اینکه فلسطین به لحاظ تاریخى، سرزمین اعراب فلسطین است. قبایل عرب کنعانى، بیش از هفت هزار سال قبل از میلاد، از منطقه مجاور (شبه جزیره العرب) به این سرزمین آمده و در آن سکنى گزیدند. پیش از آنکه قبایل دریاى مدیترانه) Palest ( به این منطقه بیایند و با کنعانى ها هم زیستى کنند و نام «فلسطینى» بر اهالى آن غالب گردد، قبایل عربى- نظیر یبوسى ها و فینیقى ها در این سرزمین مى زیسته اند. موقعیت جغرافیایى فلسطین مساحت فلسطین- که در اشغال دشمن صهیونیستى است ۲۷۰۲۷ کیلومتر مربع است. فلسطین بخشى از بلاد شام (سوریه، اردن و لبنان) به شمار مى رود که از طرف شرق به اردن، از غرب به دریاى مدیترانه، از شمال و شمال شرقى به لبنان و سوریه و از جنوب به خلیج عقبه و صحراى سیناى مصر محدود مى شود. در فلسطین سه منطقه کوهستانى، دشتى و ساحلى وجود دارد که زمین هاى حاصل خیز کشاورزى را تشکیل مى دهد. صحراى نقب در بخش جنوبى واقع شده و یک سوم مساحت فلسطین را تشکیل مى دهد. فلسطین فعلى به سه بخش تقسیم مى شود:. ۱ سرزمین اشغالى ۱۹۴۸ که یک میلیون و یکصد هزار فلسطینى را در خود جاى داده است.. ۲ کرانه باخترى که مساحتى بالغ بر ۵۶۵۰ کیلومتر مربع داشته و شهر قدس را در برمى گیرد جمعیت فلسطینى آن قریب به یک میلیون و پانصدهزار نفر است.. ۳ نوار غزه با مساحتى بیش از ۳۵۰ کیلومتر مربع که جمعیت فلسطینى آن حدود یک میلیون و سیصد هزار نفر است. نزدیک به ۴- ۵ میلیون فلسطینى نیز پس از اشغال فلسطین به دست صهیونیست ها آواره شده و در کشورهاى اردن، سوریه و لبنان زندگى مى کنند. فلسطین به لحاظ جایگاه ممتاز جغرافیایى، حاصلخیزى زمین و قداستى که از آن برخوردار است، در طول تاریخ عرصه کشمکش ها و درگیرى امپراتورى ها بوده و مردم این دیار پیوسته و در حد توان خود، به پایدارى و مقاومت در برابر مهاجمان پرداخته اند. از طرفى اشغالگران نیز بر سر تصاحب زمین فلسطین و از صحنه به در کردن رقیبان خویش، گاهى با هم درگیر شده اند. حضور یهود در فلسطین حضرت ابراهیم علیه السلام حوالى ۱۹۰۰ سال ق. م به همراه برادرزاده اش (لوط) از عراق هجرت کرد و در فلسطین رحل اقامت گزید و مردمان این سامان را به توحید فراخواند. پس از آن عبرانى ها (یهودیان راستین)، در قالب عشایر دامپرور و در جست وجوى آب و غذا، به این منطقه آمده و در میان مردمان این دیار- که از روى نوع دوستى و مهمان نوازى آنها را پذیرفته بودند اقامت گزیدند. اما وقتى تعدادشان فزونى یافت، شروع به درگیرى با میزبان کرده، کوشیدند بر پاره اى از مناطق و اماکن مقدس چیره شوند. اوج اقتدار یهود در دوران حکومت حضرت سلیمان بود که بخش هاى وسیعى از سرزمین هاى آباد آن روز را تصرف خود داشتند. اما خلق و خوى متکبّرانه یهودیان و اختلافى که بین آنان پیش آمد، آنها را از هم متفرق کرد و باعث شد حکومت آنان، چند سالى بیش دوام نیاورد و پس از مرگ سلیمان، به دست بخت النصر بابلى از میان برود. در این زمان بیشتر آنها به اسیرى گرفته شدند گرچه بعدها جمعى از آنان به وسیله کوروش به فلسطین بازگردانیده شدند. در تورات از نبردهاى بسیارى که فلسطینى ها در رویارویى با یهودیان غاصب داشته اند، سخن به میان رفته است. در مقطعى دیگر رومیان با پذیرش مسیحیت، با یهودیان درگیر شده، شمار کثیرى از آنها را کشتند. بدین سان حضور یهودیان پایان یافت و آنان در گوشه و کنار جهان پراکنده شدند. معراج نبى اکرم صلى الله علیه وآله ده سال پس از مبعث رسول اکرم صلى الله علیه وآله، پروردگار یکتا، پیامبر خود را شبانه به مسجدالاقصى در فلسطین برد و از آنجا به آسمان عروج داد. علاوه بر اینکه قدس نخستین قبله گاه مسلمانان بود. در سال ۱۶ ه. ق مسلمانان فلسطین را فتح کردند و اغلب مردم این دیار اسلام آورده و در فتوحات اسلامى در شام، مصر و مغرب شرکت جستند. اصالت عربى و فتوحات مسلمانان، اثر به سزایى در سازگارى مردم این دیار با اسلام داشت. در زمان فتح قدس، هیچ یهودى اى در شهر وجود نداشت چرا که به وسیله مسیحیان از ورود به آن منع شده بودند و از سویى آنان با مسلمانان شرط کرده بودند که از ورود آنها (یهودیان) به قدس جلوگیرى کنند. بدین ترتیب مسجدالاقصى، سومین حرم شریف گشت و فلسطین، به استثناى دوره اشغال به وسیله صلیبى هاى قرون وسطى (۱۰۹۹ م.)- که سرانجام به دست صلاح الدین ایوبى (۱۱۸۷ م.) آزاد شد پیوسته بخشى از خلافت اسلامى بود. فلسطین و قدس دگر بار و به دنبال اشغال فرانسوى ها، به رهبرى ناپلئون- که توانسته بود براى مدتى کوتاه چند شهر فلسطینى را به اشغال درآورد به آغوش مسلمانان بازگشت. احمد پاشا الجزار، فرمانده شهر عکا و نیروهاى [فلسطینى ] تحت امر او، توانستند در سال ۱۷۹۹ م. ناپلئون را شکست داده و او را وادار به فرار کنند. ناپلئون در زمان خروج از فلسطین، این جمله را بر زبان راند: آرزوهایم (برپایى امپراتورى در این منطقه عربى) را پاى دیوارهاى عکا به خاک سپردم گفتنى است ناپلئون از یهودیان جهان و بقایاى آنها در فلسطین خواسته بود، در کنارش بجنگند و در مقابل برایشان دولتى در فلسطین دایر کند که حامى منافع فرانسه در منطقه باشد. صهیونیسم و فلسطین از آنجایى که بریتانیا، قصد سیطره و چنگ اندازى بر منطقه عربى اطراف کانال سوئز را داشت، مصر را اشغال و یهودیان را ترغیب کرد تا ادعاى بى اساس خود را مبنى بر داشتن حق بازگشت، به کوه کذایى «صهیون» در قدس و برپایى دولت در فلسطین، مجدداً مطرح کنند دولتى که حامى منافع بریتانیا در منطقه بوده و از کمک هاى همه جانبه این کشور برخوردار باشد. بریتانیا در همین زمینه، مشوق تئودور هرتسل (خبرنگار یهودى تبار اتریشى) در امر دعوت از یهودیان جهان، براى تأسیس دولت صهیونیستى در فلسطین بود و عملاً نخستین کنگره صهیونیستى در شهر پازل سوئیس (۱۸۹۷ م.) با حضور صدها تن از شخصیت هاى یهودى سراسر جهان برگزار شد. در این اجلاس شرکت کنندگان موافقت کردند براى بازگرداندن یهودیان جهان به فلسطین و برپایى دولت صهیونیستى، علیه ملت و صاحبان راستین آن، تلاش کنند و در همین راستا مؤسسات مالى چندى، براى تحقق این هدف شوم دایر کردند. هرتسل هم به نوبه خود کوشید سلطان عثمانى (عبدالحمید دوم)، در مقابل پرداخت چند میلیون سکه طلا، با تسلیم فلسطین به یهودیان موافقت کند. سلطان عبدالحمید این پیشنهاد را رد کرد و تأکید نمود که سرزمین فلسطین، متعلق به مسلمانان بوده و حتى با پول همه یهودیان آن را نخواهد فروخت. بدین جهت یهودیان وى را در سال ۱۹۰۸ م. سرنگون ساختند. هرتسل که از این نیرنگ طرفى نبسته بود، راهى آلمان، ایتالیا و روسیه شد تا آنها، یهودیان را در اشغال فلسطین یارى رساند امّا آنها از این کار سر باز زدند زیرا فلسطین سرزمینى است که مردم خودش را داشته و تحت حاکمیت امپراتورى عثمانى بود. او که دست خالى از این کشورها بازگشته بود، به مشوق اصلى و مروّج ایده صهیونیستى (بریتانیا) روى آورد و این کشور تعهد داد از طرح تشکیل رژیم صهیونیستى حمایت کند. به دنبال شروع جنگ اول جهانى، بریتانیا در سال ۱۹۱۷ م. با موافقت فرانسه، آمریکا و دیگر کشورهاى غربى، بیانیه اى را صادر کرد و به وسیله بالفور (وزیر خارجه وقت این کشور) به روچیلد (سرمایه دار یهودى) قول داد: وطن قومى براى یهودیان در فلسطین ایجاد کند. این وعده به «بیانیه بالفور» موسوم شد. در سال ۱۹۱۸ م. (هم زمان با شکست ترکیه و اشغال فلسطین به وسیله بریتانیا)، کشورهاى یادشده تلاش کردند زمینه برپایى دولت یهودى را در فلسطین مهیا سازند. در همین رابطه جامعه ملل با قیمومیت بریتانیا بر فلسطین، به منظور برپایى دولت یهودى در آن موافقت کرد. بریتانیا نیز نماینده اى یهودى تبار (هربرت صاموئیل) را در سال ۱۹۲۰ م. به فلسطین گسیل داشت تا مقدمات کوچ یهودیان سراسر جهان را به آنجا فراهم آورد. بریتانیاى استعمارگر به موازات این اقدام، به تجهیز و آموزش نظامى یهودیان پرداخت و زمین هاى وسیعى را در اختیار آنان قرار داد تا شهرک هایى را احداث کنند. ایستادگى فلسطینیان فلسطینیان از همان ابتدا در برابر قیمومیت بریتانیا و باندهاى صهیونیستى، پایدارى و مقاومت کردند و براى دفاع از زمین و پاسدارى از مقدسات، گروه هاى جهادى تشکیل داده، تظاهرات و اعتصاب هاى عمومى به راه انداختند. قیام هاى ۱۹۲۰، ۱۹۲۳ و ۱۹۲۹ (معروف به انقلاب براق) از آن جمله است. انگلیسى ها قیام هاى فلسطینیان را سرکوب و هزاران تن را کشتند یا به زندان انداختند تااز این رهگذر، خدمتى به باندهاى صهیونیستى انجام داده باشند. شیخ عزالدین قسام با تشکیل گروه هاى اسلامى- جهادى، به نبرد با انگلیسى ها و صهیونیست ها پرداخت و سرانجام در سال ۱۹۳۵ م. به شهادت رسید. در پى شهادت وى، فلسطین به رهبرى حاج امین حسینى (مفتى اعظم قدس)، یکپارچه قیام شد و حسن سلامه، عبدالرحیم الحاج محمد و عبدالرحیم مسعود و... از شاگردان قسام، عملیات متعددى را بر ضد ارتش انگلیس و صهیونیست ها انجام دادند به طورى که بریتانیا براى سرکوب انقلاب مردم فلسطین، ژنرال مونت کورى جنایتکار را فراخواند. نامبرده در سرکوب مردم مبارز فلسطین، نهایت قساوت را به کار برد به گونه اى که زندان ها مملو از زندانیان، خانه ها ویران، زمین هاى بسیارى مصادره و معیشت مردم بسیار سخت گردید. قیام هاى مردم فلسطین، تداوم داشت و به موازات آن، کوچ یهودیان سراسر جهان با هدف اشغال فلسطین نیز ادامه یافت تا اینکه پس از پایان جنگ دوم جهانى (۱۹۴۵ م.)، بریتانیا و آمریکا توانستند در سال ۱۹۴۷ م. از طریق سازمان ملل متحد قطعنامه تقسیم فلسطین را صادر کنند. به موجب این قطعنامه جائرانه، فلسطین بین فلسطینیان و یهودیان اشغالگر- که تعدادشان از ۱۵ جمعیت ساکن آنجا فراتر نمى رفت و تنها ۷ از سرزمین فلسطین به آنان اعطا شده بود تقسیم گردید. البته فلسطینیان، اعراب و مسلمانان با تقسیم فلسطین مخالفت کردند. فلسطینیان به جهاد و مبارزه خویش ادامه دادند و عبدالقادر الحسینى (رهبر مجاهدان)، سرانجام در سال ۱۹۴۸ م. در جریان نبرد (القسطل) به شهادت رسید. غصب فلسطین (سال ۱۹۴۸ م.) بریتانیا پس از اطمینان از توان باندهاى صهیونیستى در فلسطین و حمایت و پشتیبانى آمریکا و جهان غرب و شوروى از برپایى کشورى براى یهودیان، اعلام داشت که از فلسطین بیرون خواهد رفت و چنین نیز شد. ارتش انگلیس در ۱۹۴۸ م. پس از واگذارى مراکز و تسلیحات نظامى خود به باندهاى صهیونیستى و ابقاى برخى از فرماندهان در خدمت اهداف یهودیان، خاک فلسطین را ترک کرد. بن گوریون رهبر باندهاى صهیونیستى، از این وضعیت سوء استفاده کرد و تأسیس کشور «اسرائیل» در سرزمین هاى اشغالى ۱۹۴۸ م. را اعلام نمود. مدتى بعد آمریکا، دولت صهیونیستى را به رسمیت شناخت و به دنبال آن اتحاد جماهیر شوروى هم چنین کرد. کشورهاى اروپایى یکى پس از دیگرى و بعد سازمان ملل متحد، این دولت غاصب را به رسمیت شناختند. فلسطینیان این ستم و ناروایى را نپذیرفته، به نبرد با صهیونیست ها پرداختند. در این نبردها، نیروهایى از ارتش کشورهاى مصر، اردن، سوریه، لبنان، عراق و... و نیروهاى داوطلب اخوان المسلمین شرکت جستند لیکن به دلیل ضعف تدارکاتى و تسلیحاتى و حضور استعمارى بریتانیا و فرانسه در اغلب کشورهاى منطقه و خیانت برخى از رهبران، منجر به شکست این نیروها و آوارگى صدها هزار فلسطینى گشت. به دنبال این جنگ، کرانه باخترى، قدس و نوار غزه همچنان در دست فلسطینیان و به دور از اشغالگرى صهیونیست ها باقى ماند لیکن کرانه باخترى و قدس تابع اردن و نوار غزه تابع مصر گشت. پس از جنگ ۱۹۴۸ م. کشورهاى آمریکا، فرانسه و انگلیس دولت غاصب صهیونیستى را به سلاح هاى پیشرفته (هسته اى، میکروبى و شیمیایى) مجهز ساختند. به رغم ناکامى، فلسطینیان، آنان دست از مقاومت و پایدارى برنداشته و گروه هاى چریکى تشکیل دادند. این نیروها حمله به شهرها و شهرک هاى صهیونیستى را در دستور کار خود قرار دادند. تجاوز سه جانبه (سال ۱۹۵۶ م.) در سال ۱۹۵۶ م. انگلیس، فرانسه و اسرائیل، در توطئه اى مشترک، تجاوز سه جانبه اى را علیه مصر تدارک دیدند و صهیونیست ها نوار غزه و بخشى از سینا را اشغال کردند. اما بر اثر فشارهاى جهانى و عملیات مقاومت، ناگزیر از این مناطق خارج شدند. در سال ۱۹۶۳ م. سازمان آزادى بخش فلسطین به رهبرى احمد شقیرى، شکل گرفت و صاحب سپاهى در نوار غزه شد. همچنین جنبش هاى چریکى نظیر جنبش فتح، جبهه خلق و... تشکیل شدند و توانستند عملیات چریکى بسیارى را از خاک سوریه علیه صهیونیست ها به مورد اجرا بگذارند و تلفات و ضایعات قابل توجهى به آنان وارد سازند. اسرائیل در سال ۱۹۶۷ م. با حمایت آمریکا، جنگى را علیه مصر و سوریه به راه انداخت و سیناى مصر و ارتفاعات جولان سوریه را- علاوه بر سایر بخش هاى فلسطینى به اشغال خود درآورد. اما ملت فلسطین همچنان به مقاومت خود در برابر اشغالگرى صهیونیستى ادامه داد. پس از شکست ۱۹۶۷ م. عملیات نظامى- چریکى فلسطینى، از خاک اردن علیه صهیونیست ها گسترش یافت و خطر و تهدیدى بالقوه براى یهودیان غاصب گردید. به دنبال این تحولات آمریکا و صهیونیست ها، اردن را تحت فشار قرار دادند و این کشور در سپتامبر ۱۹۷۰ م. فعالیت چریکى فلسطینیان را درهم کوبید. کارهاى چریکى از این پس، به سوریه و لبنان انتقال یافت. در سال ۱۹۷۳ م. سوریه و مصر توافق کردند براى آزادسازى خاک اشغال شده خویش، با صهیونیست ها بجنگند و اگر دخالت مستقیم آمریکا در جنگ نبود، شکست کامل صهیونیست ها رقم مى خورد. در پى این حوادث، مذاکرات آتش بس میان مصر و رژیم صهیونیستى زیر نظر آمریکا آغاز و کار به جایى رسید که انور سادات (رئیس جمهور وقت مصر)، در سال. ۱۹۸۷ به طور یک جانبه و در کمپ دیوید آمریکا، صلحى را با صهیونیست ها امضا کرد. مصر با امضاى این قرارداد، عملاً از گردونه درگیرى با دشمن صهیونیستى خارج شد لیکن خداوند سبحان خروج مصر را به واسطه پیروزى انقلاب اسلامى در ایران به رهبرى امام خمینى رحمه الله جبران کرد. رهبر عظیم الشأن ایران سفارت اسرائیل را تعطیل و سفارت فلسطین را به جاى آن دایر فرمود و اعلام داشت: «اسرائیل غدّه اى سرطانى است و باید ریشه کن شود». همچنین روز جهانى قدس را اعلام و سپاه قدس را تأسیس کرد. این خط مشى و سیاست حکیمانه و حمایت از مبارزات بحق مردم مسلمان فلسطین، به وسیله جانشین شایسته ایشان مقام معظم رهبرى و مسئولان نظام اسلامى، با همان قوت ادامه دارد. اما در مورد مسأله فروش زمین باید گفت: هر چند اصل مسأله خرید برخى اراضى فلسطین از سوى یهودیان صحت دارد، اما باید به عواملى از قبیل: «مقدار آن»، «زمان خرید»، «اهداف پشت پرده آن» و بالاخره «تأثیر داشتن املاک بر مشورعیت نظام سیاسى حاکم» توجه داشت. توضیح آن که: سیاستگذاران صهیونیسم در آغاز ورود مهاجران یهودى و در زمانى که هنوز نیات شوم آنان- تسلط بر سرزمین فلسطین و بیرون راندن ساکنان آن و تأسیس دولتى یهودى در فلسطین- براى مردم فلسطین مشخص نبود، جهت قانونى جلوه دادن اقدامات خود و پنهان نمودن اهداف و نیات درازمدت خویش، تعداد محدودى زمین هاى زراعى و یا مسکونى را با استفاده از ترفندهاى استعمارى، از فئودال هاى مالک (افندى ها) خریدارى کردند ((۱)). پس از محکم نمودن جاى پاى خود، با روش هایى نظیر ایجاد رعب و وحشت، ترور و کشتار دسته جمعى فلسطینیان (مانند قتل عام دیر یاسین، صبرا و شتیلا و...)، ویران کردن منازل و روستاهاى عرب نشین ((۲).) و سپس مصادره زمین هاى مهاجرینى که مجبور به ترک زمین هاى خود شده بودند به عنوان «غایب» (، سیاست هاى شوم خود را در مورد جمعیت و سرزمین هاى اعراب عملى نمودند.(۳). تا آنجا که پس از آن که (یک و نیم میلیون) فلسطینى با روش هاى فوق به بیرون رانده شدند «زمین متعلق به یهودیان» آن گونه که مسؤؤلین «صندوق ملى یهود» مى گویند، در زمان اعلامیه بالفور، در ۱۹۱۷ (سه و نیم درصد) و در ۱۹۴۷ (شش و نیم درصد) بود. امروزه بیش از (نود و سه درصد) اراضى فلسطین به صورت کاملاً غیرقانونى و غاصبانه در مالکیت یهودیان است ((۴)). بر این اساس درصد زمین هاى خریدارى شده بسیار ناچیز و غیرقابل اعتنا مى باشد. نکته دیگر آن که، بالفرض هم یهودیان به صورت کاملاً قانونى و بدون هیچ گونه فریب و نیرنگى درصد زیادى از زمین هاى فلسطینیان را خریدارى مى کردند، باز هم داشتن املاک زیاد باعث مشروعیت آن رژیم نمى شد. زیرا اولاً یهودیان فلسطینى نسبت به سایر سکنه ى فلسطین در اقلیت هستند و ثانیا، مردم فلسطین حتى عده کمى هم که زمین به یهودیان فروختند، هرگز حق تعیین سرنوشت خویش را به یهودیان نسپردند. به عبارت دیگر از جهت حقوقى و سیاسى، حاکمیت قابل فروش نیست، مالکیت خود را مى توان به دیگران منتقل کرد اما حاکمیت را نه. بر این اساس است که از حکومت اسرائیل به عنوان رژیم غاصب نام برده مى شود. و بالآخره در مورد ادعاى صهیونیست ها براى اشغال و ماندن در فلسطین گفتنى است: رهبران سیاسى و فکرى صهیونیسم، معتقدند که تأسیس حکومت اسرائیل، بنا به تحقق «وعده هاى الهى» براى بازگشت یهود به سرزمین موعود است. پایه اصلى استدلال و اعتقادآنها در مورد تعلق فلسطین به یهودیان بر اساس چند آیه از تورات است که خطاب به حضرت ابراهیم و یعقوب گفته شده است. در عهد «عتیق» به ابراهیم (ع) وعده داده شده است که «به ذریّت تو این زمین را مى بخشم» و نیز آمده است: «این زمین را از نهر عظیم، یعنى، فرات به نسل تو بخشیده ام». در این باره مى توان گفت:. ۱ تمامى این وعده ها به ابراهیم (ع) و نسل هاى آن حضرت داده شده است. بدیهى است که یهودیان نسل منحصر به فرد حضرت ابراهیم نبودند بلکه اعراب نیز که فرزندان اسماعیل و ابراهیم (ع) هستند از اعقاب ابراهیم بوده و مشمول وعده الهى مى شوند.. ۲ در تورات اشاره شده که اسماعیل نیز از اعقاب «تو» (ابراهیم) است. در واقع یهود و اعراب، هر دو اعقاب ابراهیم به شمار مى روند، زیرا اسماعیل جدّ پدرى اعراب و اسحاق (پدر حضرت یعقوب) جدّ پدرى یهودیان، از فرزندان ابراهیم بودند.. ۳ زمانى این وعده به ابراهیم داده شد که «میثاق ختنه» در جریان بود (قربانى کردن اسماعیل از سوى پدرش ابراهیم). در این زمان سرزمین کنعان (فلسطین) به عنوان ملک دائمى، به ابراهیم (ع) و اعقاب او وعده داده شد. آن هنگام، اسحاق فرزند دیگر ابراهیم (ع) متولد نشده بود. بنابراین، یهودیان (از اعقاب اسحاق)، نمى توانند مدعى حق انحصارى بر فلسطین شوند. ۴ نمى توان از نظر انسان شناسى، ثابت کرد که تمامى یهودیان کنونى، اعقاب ابراهیم (ع) هستند. از این رو دلیلى ندارد که همه یهودیان را، وارثان وعده الهى در مورد فلسطین بدانیم.. ۵ بسیارى از یهودیان صهیونیست، معتقدند بازگشت به «صهیون و ارض موعود»، یک فرایند روحى و معنوى است نه تشکیل مجدد حکومت اسرائیل.. ۶ به نظر برخى از منتقدان یهودى صهیونیسم، وعده هاى تورات در رابطه با بازگشت به «ارض موعود» تحقق یافته است زیرا یهودیان پس از تبعید به بابل، به وسیله کورش (پادشاه ایران) آزاد شدند و مجددا به «یهودیه» بازگشتند و دیوارهاى «اورشلیم» را مجددا ساختند و معبد «هیکل سلیمان» را بازسازى کردند. در ادبیات یهود نیز (عهد عتیق و جدید)، مسأله بازگشت دوباره، هرگز پیش گویى نشده است. بر فرض صحّت چنین آیاتى در تورات (با توجه به تحریف تورات در موارد متعددى) و دلالت آنها بر چنین وعده اى از سوى خداوند (آن هم در فلسطین کنونى و زمان حاضر) به هیچ وجه سرزمین فلسطین حق انحصارى یهودیان نیست و مجوّزى براى تشکیل دولت نژادپرست اسرائیل و ظلم و تعدّى به حقوق مسلّم ساکنان اصلى این سرزمین نمى باشد. براى آگاهى بیشتر ر. ک: ۱- سیاست و حکومت رژیم صهیونیستى، مؤسسه مطالعات فلسطینى، انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامى، ۱۳۷۷ ۲- دولت فلسطین و شهرک هاى یهودى نشین، عبد معروف، ترجمه فرزاد ممدوحى، نشر اطلاعات ۳- ارتباط صهیونیستى، آلفرد. م. لیلیانتال، ترجمه: سید ابوالقاسم حسینى، نشر پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامى، ۱۳۷۹ براى مطالعه بیشتر ر. ک:- ریشه هاى بحران در خاورمیانه، حمید احمدى، مؤسسه کیهان، چاپ اول، بهار ۱۳۶۹، ص. ۲- بررسى سیرتحول دولت در سرزمین فلسطین، اسدالله رضایى، نشر گنج معرفت، چاپ اول، بهار ۱۳۷۹، ص. ۲۶- تاریخ ادیان و مذاهب، مبلغى آبادانى، انتشارات حرّ، چاپ دوم، ۱۳۷۶، ص ۵۷۵- سرگذشت فلسطین، نوشته اکرم زعیتز، ترجمه هاشمى رفسنجانى- بازیگران روند صلح خاورمیانه- نبرد براى فلسطین- تاریخ اورشلیم و تاریخ معاصر کشورهاى عربى نوشته عده اى از نویسندگان و ترجمه دکتر محمد حسین روحانى. در ادامه به معرفى برخى سایت ها که مى تواند در راستاى اهداف شما مفید باشد مى پر دازیم. این سایت ها داراى کتاب ها، مقالات و پایان نامه هاى زیاد و مفید، و جدید ترین مطالب پیرامون موضوعات مورد نیاز شما از قبیل: فلسطین، صهیونیسم، آرماگدون، آخرالزمان، و... مى باشد. از این رو توصیه مى شود حتما به این سایت ها مراجعه نمایید زیرا در تبیین و تعریف سیر مطالعاتى، اولویتهاى طرح، منابع مفید، اساتید مجرب و... سرنوشت ساز خواهد بود: ۱- سایت باشگاه اندیشه http:/ / www.bashgah.net / و همچنین سایت کانون اندیشه جوان. ۲- مرکز اطلاع رسانى فلسطین http:/ / www.palestine-persian.info / ۳- سایت موعودhttp:/ / www.mouood.com / ۴- باشگاه مطالعاتى مطالعاتى و تحقیقاتى صهیونیسم http:/ / www.rasad.ir ۵ - پایگاه خبرى- تحلیلى دانشجویان ایران http:/ / sharifnews.ir ۶ - خبرگزارى مهرhttp:/ / www.mehrnews.ir ۷ - سایت حوزه، و... اما برخى منابع مهم در این زمینه عبارتند از: محاکمه صهیونیسم اسرائیل، تاریخ یک ارتداد اسطوره هاى بنیانگذار سیاست اسرائیل روژه گارودى، نیرنگ سازى صهیونیسم، نفوذ صهیونیسم بر رسانه هاى خبرى و سازمانهاى بین المللى، نفوذ صهیونیزم در مطبوعات، نژادپرستى صهیونیسم، چهره یهود در قرآن، دنیا و یهود، مسیح یهودى و فرجام جهان، سیاست و حکومت رژیم صهیونیستى، ارتباط صهیونیستى، بررسى سیر تحول دولت در سرزمین فلسطین، فلسطین از دید گاه امام خمینى (ره)، و... (۱) تاریخ یک ارتداد، روژه گارودى، ترجمه مجید شریف، مؤسسه خدمات فرهنگى رسا، چاپ دوم ۱۳۷۷، صص ۱۹۸- ۱۹۴ ۰۰۰ (۲) به عنوان نمونه، اتحادیه حقوق بشر اسرائیل فاش مى کند که از ۱۱ ژوئن ۱۹۶۷ تا ۱۵ نوامبر ۱۹۶۹ بیش از ۲۰۰۰۰ خانه متعلق به اعراب، در اسرائیل و در کرانه غربى رود اردن بادینا امیت ویران شده اند و در سال ۱۹۴۹ نیز دولت اشغالگر اسرائیل حدود ۴۰۰ شهر و روستاى عرب نشین فلسطین را تخریب و به جاى آنها جنگل مصنوعى ایجاد کرد ۰۰۰ (۳) بر این اساس (دو سوم) سرزمین هاى اعراب مصادره شد. ر. ک: بررسى سیر تحول دولت در سرزمین فلسطین، اسدالله رضایى، نشر گنج معرفت، ص ۳۱ ۰۰۰ (۴) همان، ص ۳۳ و حال آن که در سال ۱۹۴۸ که نیات شوم اسرائیل براى اعراب مشخص شده بود و اولین جنگ خونین اعراب و اسرائیل شکل گرفت، هنوز فلسطینى ها مالک (نود و هفت درصد) از اراضى این کشور بودند

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق این صفحه اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.