تفاوت دانشگاه با دبیرستان ۱۳۹۱/۰۷/۰۴ - ۵۲۰۲ بازدید

تفاوت دانشگاه با دبیرستان




با توجه به آن که اکثر شما به تازگی از دبیرستان فارغ التحصیل شده،
به دانشگاه آمده‌اید، به زودی تفاوت بین تحصیل در دانشگاه و دبیرستان را
درمی‌یابید. این تفاوت‌ها به گونه‌ای است که شاید نوع تحصیل و مطالعه در دانشگاه و
دبیرستان با یک دیگر قابل مقایسه نباشد. به همین دلیل، ضروری است که مهارت‌های خاصی
را برای تحصیل در دانشگاه بیاموزید و تمرین کنید و در غیر این صورت، در آخر ترم، با
حجم بالایی از مواد درسی که باید برای امتحان آنها را مطالعه کنید و همچنین حجم
زیادی از مقاله‌ها، گزارش‌ها, پژوهش‌ها و گزارش‌های کارآموزی، روبه‌رو می‌شوید که
به شدت شما را آزار می‌دهند. قسمتی از تفاوت‌های تحصیل در دانشگاه و دبیرستان
عبارتند از:

۱. حجم بالای مطالب درسی؛ یکی از خصوصیات
اولیه‌ای که باعث تعجب دانشجویان تازه وارد می‌شود، حجم زیاد مطالب درسی است. در
مقایسه با حجم مطالب آموزشی در دبیرستان، اکثر منابع آموزشی دانشگاه، حجیم و فشرده
هستند؛ به عنوان مثال، اگر در دوره دبیرستان حجم کتاب درسی حداکثر ۲۰۰ صفحه است،
بسیاری از درس‌ها، به ویژه درس‌های تخصصی دوره دانشگاه، حدود ۴۰۰-۶۰۰ صفحه و در
بعضی از رشته‌ها حتی بسیار بیش از این است. مسلم است که چنین حجم مطالب درسی را
نمی¬توان در روز و شب آخر امتحان، حفظ کرد. به همین دلیل، اگر فرد در طول سال
تحصیلی این مطالب را مرور نکرده باشد و از آنها یادداشت تهیه نکرده باشد، شب
امتحان، فشار و ناراحتی زیادی را تجربه خواهد کرد.

یکی از دلایلی که هنگام امتحان‌های دانشگاهی، اضطراب دانشجویان را بالا می‌برد، آن
است که تسلط بر آن چه خوانده‌اند، ندارند و با آن که بسیار خوب مطالب آموزشی را
خوانده‌اند، ولی شب امتحان یا هنگام امتحان، اصلاً احساس تسلط نمی‌کنند و احساس
می‌کنند که چیزی به خاطرشان نیست؛ در حالی که در دبیرستان با احساس تسلط، سر امتحان
حاضر می‌شدند.

۲. محوریت دانشجو و نه استاد در تحصیل؛ در
دبیرستان، محوریت آموزش، با دبیر است و او مطالب درسی و موضوعات را نکته به نکته
برای دانش‌آموزان تدریس می‌کند؛ اما در دانشگاه، محور آموزش، استاد نیست؛ بلکه
استاد فقط کلیات و یا نکات اساسی را آموزش می‌دهد و بقیه مطالب به عهدة دانشجو
گذاشته می‌شود و به همین خاطر، نقش دانشجو بسیار برجسته‌تر و اساسی‌تر از دورة
دبیرستان است.

۳. تأکید بر مشارکت دانشجویان در آموزش؛ در
دانشگاه، این نکته مهم است که دانشجو بر مطالب تحصیلی مسلط شود و مهم‌تر آن است که
وی در بحث‌های کلاسی شرکت کند؛ سؤال و ایده بدهد؛ نظر خود را مطرح کند؛ نظریه‌ها،
دیدگاه‌ها و... را نقد کند و... . به این ترتیب، علاوه بر درس، نقش مهارت‌ها و
توانایی‌های اجتماعی، اطلاعات عمومی، آگاهی دانشجو از مطالب علمی و اجتماعی روز
و... نیز مطرح می‌شود که در دبیرستان معمولاً چنین عواملی، نقش کم‌رنگ‌تری دارند.

۴. فقدان نظارت بر نحوة مطالعه دانشجو؛ در
دبیرستان چه خانواده و چه دبیرستان، به صورت‌های مختلف بر کار دانش‌آموز نظارت
داشته، به علت‌های مختلف، به او کمک می‌کردند؛ تا او نظم و انسجام بیشتری به مطالعه
خود بدهد. معمولاً زندگی اکثر دانش‌آموزان دبیرستانی، محدود به خانه و مدرسه است و
از سوی دیگر، امتحان‌های مرتب و منظمی که در طول ترم برگزار می‌شود، آنان را مجبور
به مطالعه منظم می‌کند و حتی اگر دانش‌آموز، تمایل چندانی نداشته باشد، خانواده به
او کمک می‌کند که در این زمینه به درستی گام بردارد. این در حالی است که در
دانشگاه، غیر از امتحان نیم ترم که گاهی برگزار می‌شود، معمولاً امتحان دیگری وجود
ندارد؛ تا دانشجو، مجبور به مطالعه شود. از سوی دیگر، در دورة دانشجویی، نفوذ
والدین در اجبار به مطالعه، بسیار ضعیف می‌شود؛ چون معمولاً والدین اطلاع چندانی از
برنامه درسی دانشجو ندارند و اصلاً ممکن است دانشجو در شهر دیگری باشد و او را
نبینند. به همین دلیل، فقط به عهده دانشجوست که برنامه خود را تنظیم کند. برای
همین، بعضی از افرادی که عادت دارند برنامه‌ای به آنها دیکته شده، یا مجبور به
انجام برنامه خاصی باشند و استقلال فکری را تجربه نکرده باشند، دچار مشکل خواهند
شد.

۵. نظارت نه چندان قوی بر حضور و غیاب دانشجو؛
علاوه بر مطالب بالا، بر خلاف دبیرستان که کوچک‌ترین حضور و غیاب، بررسی شده، به
والدین اطلاع داده می‌شد، در دانشگاه، چنین برخوردی وجود ندارد و دانشجو می‌تواند
غیبت‌های مجازی داشته باشد و در صورتی که این غیبت‌ها از حدی فراتر برود، در انتهای
ترم، دانشجو با مشکلاتی روبه‌رو می‌شود. به همین دلیل، افرادی که برنامه‌ریزی مستقل
و بدون اجبار را تمرین نکرده‌اند، دچار مشکل شده، با افزایش غیبت‌ها یا غیبت در
زمان‌هایی که درس‌های مهم و اساسی دارند، بسیاری از فرصت‌های آموزشی خود را از دست
می‌دهند.

۶. تأکید بر کارهای عملی و تهیه مقالات؛ یکی
از مسائل مهم در دانشگاه، کارهای عملی، مانند تهیه مقالات، گزارش‌ها و انجام کارهای
عملی دیگر است. ناتوانی در برنامه‌ریزی جهت انجام کارهای عملی و ناتوانی از تهیه
گزارش، باعث می‌شود که هنگام پایان ترم که باید بیشتر به مطالعه درس‌های خود
بپردازد، با کارهای عملی سنگینی که انبار شده‌اند، مواجه شود و تقسیم زمان برای
تهیه مقالات و گزارش‌ها، با مطالعه درس‌ها، منجر به ضعف کیفیت هر دو شده، فشار
مضاعفی را بر دانشجو تحمیل کند. این در حالی است که کارهای عملی در دبیرستان‌ها به
نسبت، کمتر از دانشگاه است و معمولاً کمتر چنین مشکلی ایجاد می‌شود. بنابراین، در
برنامه‌ریزی‌های خود، حتماً زمان مناسبی را برای این دو برنامه تحصیلی در نظر
بگیرید.



ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

میهمان
ای خدایعنی میشه منم یه روز دانشجوبشم
دیگه ازاین دبیرستان خسته شدم

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق صفحه جستجو اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.