تنفس در هوای آلوده ۱۳۹۲/۱۰/۸ - ۲۵۸۰ بازدید

تنفس در هوای آلوده




تنفس در هوای آلوده

«هوا» ، نیاز «حیات» ماست و بدون آن زندگی محال است.

اگر هوا نباشد ، مرگ در انتظار است و اگر «آلوده» باشد،«بیماری».

تنها ریه ما نیست که محتاج هوای سالم است ، روح ما نیز به این هوا
نیاز دارد.اما... آن هوا با این هوا فرق دارد.

آنگونه که جنگل و درخت در سالم سازی هوا مؤثر است و جنگلکاری گامی
در این مسیر است،برنامه های «تربیتی» نیز به سالم سازی محیط و فراهم کردن زمینه
برای «تنفس روح» می پردازد و هر سخن پاکی که از دل برمی آید و هر موعظه دلنشینی که
از جان سوخته ای ریشه گرفته و به گوش تشنه ای فرود می آید ، بذری است که آفات و
آلودگیهای اخلاقی را می زداید.

آنکه سیگاری نیست قطعا از عوارض آن مصون است.اما همین شخص اگر در
سالنی پر از دود سیگار حضور یابد و تنفس کند باز هم مصونیت دارد؟ ... هرگز!

هوای ناسالم افراد سالم را هم بیمار می کند،هرچند نخواهند و
نپسندند و از آن گریزان باشند.

اگر جلوی ماشین های دودزا را می گیرند برای حفظ سلامت محیط و
هواست.

فساد اخلاقی کم ضررتر از دود اتومبیلها و کارخانه ها نیست!

جامعه آلوده به گناه،پاکان را هم آلوده می کند و زحمات تربیتی
والدین و معلمان و مربیان و... را هم برباد می دهد.

با این حساب،آیا نباید از تلاش کوشندگان در مسیر پاکسازی جامعه ،
قدردانی کرد؟ آیا نباید به گروه تلاشگران سالم سازی محیط پیوست؟

آنچه اخلاق و رفتار را به تباهی و انحطاط می کشد،ناپسند و «منکر»
است.

فضای آلوده به «منکرات اخلاقی» حتی در افراد سالم و بی مسئله هم
عوارضی پدید می آورد.

چه غافلند آنان که تابع فرهنگِ «به من چه» هستند.

اگر تو هم اهل دود و سیگار نباشی ، اتاق پر از دود ، ریه تو را
ناراحت می کند.

امروز سخن از «دهکده جهانی» است که پدید آمده از سرعت و سهولت
«ارتباطات» است. نمی توان سردرلاک «خود» فرو برد و به آنچه در «بیرون» است بی اعتنا
بود. آتش که گرفت ، خشک و تر می سوزد.

آنکه به سلامت ، فکر و اخلاق و ایمان و روحیات و خصلتها و
معاشرتهای خود و خانواده اش دلسوز است و از آسیب و بیماری و انحراف آن نگران ، باید
هم بکوشد که در «گندزدایی» از محیط ، سهیم شود ، هم نسبت به آلوده سازان منطقه حیات
، بی تفاوت نباشد ، هم از برنامه های اصلاحگران حمایت جدی کند.

اگر انسان بخواهد ریه فکر و ایمانش سالم بماند باید از «تنفس در
هوای آلوده» بپرهیزد و اگر توانست با آلودگی ها مقابله کند.

این همان فلسفه بلند «نهی از منکر» است که اینگونه در جامعه ،
مظلوم مانده است.

بی جهت نیست که در تعالیم مکتب از این واجب اجتماعی به عنوان
«اسمی الفرائص» یاد شده است ؛ یعنی برترین و
والاترین فریضه ها...!

و اگر به آن بی اعتنا باشیم به ناچار باید عواقب و عوارض آن را هم
تحمل کنیم و ار کسی جر «خودمان» گله و شکایت نکنیم...
 
 

شماره پیامک ۳۰۰۰۱۶۱۹ آماده&#۸۲۰۳;ی پاسخگویی به
سؤالات دانشجویان محترم می باشد.

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

میهمان
السلام علی من اتبع الهدی
امام علی علیه السلام فرمودند:
همه ی اعمال نیک در مقایسه با امربه معروف ونهی از منکر همچون آب دهان است دربرابر آب دریا.

حالا ما همه ی تاکیدمان روی آب دهان است ولی وقتی به آب دریا می رسیم می گوییم: به من چه؟ اونو توقبر من نمی ذارن که!!!!!

وقتی اهمیت اینکار تا این حد بالاست باید با برنامه ریزی و ((تدبیر)) در جهت امربه معروف و نهی از منکر اطرافیان به ویژه خانواده اقدام نماییم.

ممنون از مطالب بیدارکننده ی شما
از شما عزیزان هم باید قدردانی به عمل آید.

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق این صفحه اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.