توبه از گناه -جبران گناه -شرایط توبه ۱۳۹۰/۰۹/۲۱ - ۷۶۴۵ بازدید

اگه کسی به هر دلیلی گناهکار باشد چطور برگرده که خدا قبولش کنه. در ضمن شخص این حالت روحی را دارد که احساس می کند.(پناه بر خدا) خدا او را بحال خود واگذاشته و دوست ندارد صدای او را بشنود.

ازاین که این مجموعه را پاسخگوی سوالات خود قرار می دهید صمیمانه سپاسگذاریم.
پرسشگر عزیز:
سؤال شما بیانگر آن است که شخص مورد نظرتان، از گناهان گذشته خویش پشیمان بوده و دنبال راه حلِی برای جبران می باشد. انسانى که گاهى دچار گناه و خطا مى گردد و بعد پشیمان مى گردد و خود را ملامت و سرزنش مى کند، به مرحله اى رسیده که داراى نفس لوّامه و سرزنشگر شده است و یک پله از مرحله نفس اماره یعنى نفسى که به زشتى و بدى امر مى کند و از انجام آن ملول نمى گردد و بیمى ندارد، بالاتر آمده است و این فرد یک قدم به هدف نزدیک شده است و باید خدا را شاکر بود و از او خواست که توفیق رسیدن به مراحل بالاتر و هر چه بیشتر نزدیکتر شدن به خود را به ما عنایت کند.
باید توجه داشت که فاصله گرفتن از بدى و گناه و نزدیک شدن به معنویات و قرب خداوند، امرى تدریجى است و محتاج صبر و حوصله فراوان است. انسان باید مانند کوهنوردى باشد که گاهى به قله کوه بلندى که قصد صعود به آن را دارد نگاه مى کند و احساس مى کند هنوز تا قله کوه، راه زیادى مانده و از طرفى به دامنه کوه نگاه مى کند و مى بیند از آن فاصله گرفته و این حالت بین ترس و امید را چنان چه در قرآن کریم و روایات معصومین(علیهم السلام) آمده، همواره در زندگى خود حفظ کند. یعنى هم از این که گاهى توفیق بندگى و دورى از گناه را پیدا کرده امیدوار و خوشحال باشد و هم از این که گاهى دچار لغزش و گناه مى گردد ترسان و بیمناک.
دوست عزیز؛ خدای رحمان در توبه و بازگشت را به روی تمامی بندگانش گشوده؛ در طول زندگى انسان ها امکان لغزش ها و خطاها وجود دارد، و اگر درهاى بازگشت و توبه بسته شود، سبب دلسردى و ناکامى آدمى شده و او را از پیمودن راه کمال باز مى دارد؛ از این رو در مکتب انسان ساز اسلام درى را با نام «توبه» بازکرده اند تا تمام آلودگان به گناه براى جبران گذشته و اصلاح نفس خویش به آن در «رحمت» روى آورند.
مهمترین شرایط توبه عبارت است از :
1. پشیمانی و ندامت از صمیم قلب و تصمیم بر عدم ارتکاب دوباره
2. استغفار و طلب بخشش
3. تصمیم قاطع بر جبران گذشته و ادای حقوق، خصوصا اگر حق الناس باشد.
زمانی که انسان پشیمان شد و استغار نمود و در جهت اصلاح قدم برداشت (مثلا حق الناسی که بر عهده دارد ادا نموده و رضایت صاحبان حق را به دست آورد و آنچه از حق الله بر عهده او بوده به جاآورد اعم از نماز وروزه و...) جایی برای نگران بودن نیست اتفاقا در آن لحظه در آغوش خداست زیرا خدای سبحان می فرماید: «ان الله یحب التوابین؛ بنده های توبه کننده ام را دوست دارم.» (سوره بقره، آیه222)
آیا با داشتن چنین خدای مهربانی که تا لحظه آخر عمر اجازه و فرصت بازگشت داده، رواست که از رحمت وی ناامید شویم؟
بعد از انجام گناه خداوند به کسانی که پشیمان می شوند و به فکر اصلاح و جبران می باشند وعده آمرزش و حتی پذیرش بیش از گذشته به بندگان می دهد. تا آدمی با امیدواری به رحمت بی پایان خدا هر چه سریع تر و پایدارتر به راستی و درستی گرایش پیدا کند. « قل یا عبادی الذین اسرفوا علی انسهم لا تقنطوا من رحمة الله ان الله یغفر الذنوب جمیعا انه هو الغفور الرحیم؛ .به آن بندگانم که با عصیان بر نفس خویش اسراف کردند بگو: هرگز از رحمت خدا ناامید مباشید البته خدا گناهان را خواهد بخشید که او بسیار آمرزنده و مهربان است» (سوره زمر، آیه 53 ) خطاب آیه بسیار شگفت انگیز است، واژه (عبادی) اوج محبت حق تعالی نسبت به بنده را می رساند. امام سجاد (علیه السلام ) در دعای ابوحمزه می فرمایند: «خدایا آن گاه که به گناهانم می نگرم آه از نهادم بر می آید و جزع و فزع می کنم و آن گاه که به کرم تو می نگرم طمع می کنم».
پرسشگر عزیز، به موارد ذیل توجه داشته باشید:
1- توبه در حقیقت پشیمان شدن از گناه و بازگشتن از راهی است که انسان در گذشته بر خلاف رضای پروردگار رفته است . البته باید دقت شود، بازگشتن از این راه لازم است ولی کافی نیست. انسان بعد از توبه و یا حتی قبل از توبه باید بداند که زندگی فرصت خدایی شدن است و هدف دین و زندگی انسان چیزی جز خدایی شدن و تشکیل زندگی خدا محور نیست. خدایی شدن مهمترین هدف و انگیزه ای است که باعث می شود، انسان زندگی گذشته خود را اصلاح نماید و با توبه به سوی خدا یعنی خدایی شدن بازگردد و زندگی تازه ای را آغاز نماید. خود توبه در مقایسه با حرکت تازه ای که باید آغاز کند، چندان سخت به نظر نمی رسد. برای اصلاح زندگی باید انسان مومن تصمیم جدی داشته باشد که روش زندگی خود را از خودمحوری به خدامحوری تغییر دهد و این کار آسان نیست. باید انگیزه قوی برای این کار داشته باشد تا بتواند در مسیر خدایی شدن و بازگشت به خدا، مقاومت نماید و به شرایط قبلی بازنگردد. توبه حقیقی نیز همان توبه نصوح است؛ یعنی توبه و پشیمانی بدون بازگشت. اگر کسی احساس کند که واقعا از گذشته خود نادم و پشیمان گشته و راه خود را به سوی خداوند عوض کرده، باید بداند که اهل توبه واقعی است و اینچنین توبه ای هرگز رد نمی شود. به عبارت دیگر مشکل و نگرانی ای که در زمینه قبول توبه وجود دارد، از طرف خداوند؛ یعنی پذیرنده توبه نیست. مشکل از جانب خود توبه کننده است. اگر کسی که دچار گناه و معصیت خداوند شده به درستی و با رعایت شرایط، موفق به توبه شود، به طور قطع توبه او پذیرفته شده است و نباید نسبت به پذیرش آن نگران باشد. بنابر این خود کیفیت توبه و نحوه پیشرفت آن، بهترین راه تشخیص پذیرش آن است.
2- امام علی (علیه السلام) می فرمایند: اذا لم یکن ماترید فلا تبل ماکنت؛ اگر به آنچه می خواستی نرسیدی از آنچه هستی نگران نباش.(نهج البلاغه، حکمت 69) در هر رتبه ای هستی ناامید نباش. باتلاش و کوشش همراه با اخلاص می توانی گذشته را جبران کرده و به بالاترین درجات برسی.
3-با عزمی آهنین و مبارزه ای دائمی با نفس تدریجا می توان به جایگاه رفیعی دست یافت.
4- انسان نباید زمینه های انحرافات گذشته را فراهم کند و هر آنچه که او را به سمت آن سوق میدهد از خود دور نگه دارد. مثلا اگر در گذشته ارتباط نامشروعی با نامحرم داشته، در صورت امکان در محیطی که آن فرد وجود دارد تردد نکند که دچار وسوسه شود.
5 -علامه جوادی آملی (حفظه الله) میفرمایند: «راه حلی که قرآن ارائه می دهد یکی «مراقبت از خود» ودیگری « یاد خدا» است. انسان باید اولا مواظب جلسات، خواندنیها، شنیدنیها، خوردنیها و پوشیدنی های خود باشد، مواظب باشد چه سخنی می شنود و چه می گوید و...اگر انسان سخنی جز برای رضای خدا و به سود جامعه اسلامی نگوید به تدریج زمینه فراهم می شود تا به یاد خدا دل ببندد. وقتی به یاد خدا دل بست، به آسانی خاطره های خوب در ذهنش ترسیم می شود. از این رو قرآن کریم، ذکر خدا را برای غفلت زدایی و قرب به حق به ما می آموزد.» (تفسیر موضوعی قرآن کریم، ج11، ص 34)
6- اشتغال به برنامه شبانه روزى:انسان باید شبانه روز خود را با برنامه ریزى صحیح و متناسب وضع روحى و جسمى خود پر کند و هیچ ساعت بیکارى نداشته باشد تا نفس مشغولش کند. در اوقات بیکارى وسوسه هاى نفس و شیطان به سراغ انسان مى آید و او را به فکر گناه و سپس به خود گناه مى کشاند. امیرالمؤمنین على(علیه السلام) فرمود: براستى و حقیقت که این نفس (انسانى) پیوسته و مرتب به بدى امر مى کند در نتیجه هر کس آن را به خود واگذارد (و به کارى نگمارد) نفس او را به سمت گناهان مى کشاند».
7- استفاده درست و مطلوب از اوقات فراغت: ورزش کردن یکی از بهترین راهکارهاست.
8- مجالست و هم نشینى با دوستان و افراد شایسته و صالح و هم چنین دورى گزیدن از افراد ناشایست و کسانى که براى پروردگار حریمى قائل نمى شوند. ارتباط با افراد مؤمن انگیزه انسان را در جهت ترک گناه و جبران گذشته تقویت خواهد کرد. همچنین خاصیت دوستی و محبت همرنگی است لذا راحتتر میتوان خطاهای گذشته را جبران نمود.
9- خوب است شخص، در ابتدای روز با خدای متعال شرط کند که گناه نکند و در طول روز مراقب اعمال و رفتار خود باشد و در پایان روز از خویش حساب بکشد. اگر از عملکرد خویش راضی بود، خدای را شکر گوید و در صورتی که راضی نبود، بر خویش سخت بگیرد.
10- بدانیم که همواره در محضر خدای بزرگ هستیم، او برسراسر وجود ما اشراف دارد و از ظاهر و باطن ما آگاه است.
11-از خداوند با دعا و نیایش استعانت و استمداد بجوییم، زیرا که خود فرمود:«لولا فضل الله علیکم و رحمته ما زکی منکم من احد ابدا؛ اگر فضل و رحمت خدا بر شما نبود هیچ کدام به فضیلت و تزکیه روی نمی آوردید.» (سوره نور، آیه 21)
12- اعمال و عادات نیکو را جایگزین رفتار ناپسند نماید; «ان الحسنات یذهبن السیئات؛ خوبی ها سرانجام میدان را بر بدی ها تنگ خواهد کرد و آنها را از بین خواهد برد» (سوره هود، آیه114)
13- شرکت در محافل مذهبى و معنوى، تا جایى که بر روحیه معنوی بیفزاید.
14- استفاده از موعظه هاى اخلاقى بزرگان دین، بخصوص آیه هاى نورانى و حیاتبخش قرآن کریم و سخنان راهگشاى امامان معصوم (علیهم السلام)
15- تفکّر در عقوبت یکایک گناهان و سختى روز جزا
16- توجه به این نکته که نومیدى از رحمت الهى بزرگترین گناه به شمار آمده است و از دامهای شیطان است. شیطان ناامیدی را در دل و جان آدمی رخنه می دهد تا بیش از پیش در لجن زار آلودگی غوطه ور شود.
19- سعی کنیم در طول روز با وضو باشیم و از نورانیت آن استفاده کنیم.
خلاصه کلام اینکه:
-اگر انسان از افعال ناپسند خویش پشیمان بوده و در صدد اصلاح و جبران است گام هایی اساسی در جهت توبه برداشته است و به هیچ عنوان جایی برای ناامیدی نیست و نه تنها خدای رحمان گناهان گذشته او را می آمرزد بلکه هرچه بنده جدیت و خلوص بیشتری در جهت اصلاح نفس داشته باشد بیشتر بابهای رشد و کمال و سعادت را برای وی خواهد گشود.
- همه ی درها، به هنگام مرگ به روی انسان بسته می شود و دیگر راهی برای از سر گرفتن عمل نیست. پس تا زمانی که جان در بدن هست، می توان سرنوشت را به سوی سعادت ابدی تغییر داد.
دوست خوبم؛ خدای رحمان همواره منتظر است تا بنده خطاکارش باز گردد. وقتی در احادیث قدسی می خوانیم «لو علم المدبرون کیف اشتیاقی بهم لماتوا شوقا» آیا باز هم جایی برای ناامیدی و نگرانی هست؟
شیطان همواره در کمین است تا انسان را منحرف کند وقتی می بیند که بنده تصمیم به بازگشت و توبه گرفته، او را وسوسه کرده و به او تلقین می کند: «تو با این همه گناه، چطور می خواهی به سمت خدا بروی؟ اصلا خدا دیگر به حرف تو گوش نمی دهد.» این ها همه نداهای شیطان است، نباید توجه کرد.
برای شما دوست عزیز آرزوی موفقیت دارم.

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

میهمان
مطالبتان خیلی عالیه .منم کلی گناه دارم و سعی میکنم از اونا دوری کنم.به نظرتون چطوری به همسرم بگم که اونم از مطالبتون استفاده کنه اخه میترسم بگم اما باز برای بهتر شدن تلاشی نکنه و دوباره منو دلسرد کنه.راهنماییم کنین تشکر
پرسمان
سلام علیکم، دوست گرامی. سایت ما را به ایشان معرفی کنید و عملا به ایشان نشان دهید تا علاقه مند به مطالعه شود.
میهمان
سلام پسری هستم ۲۱ساله که پارسال توبه کردم تا چن وقت قبل متاسفانه دچار لغزش شدم و مرتکب زنا شدم و الان خیلی پشیمونم در حدی که میخوام خودکشی کنم چیکار کنم راهنمایی کنید
پرسمان
سلام علیکم، دوست گرامی. نیازی به خودکشی نیست چون کار خراب تر می شود و خودکشی از گناهانی بزرگی است که قابل توبه نیست و بخشیده نمی شود و عذاب اش حتمی است. شما می توانید به راحتی توبه کنید و از گناهان گذشته خود پاک شوید.
یکی از مسائلی که پس از یک رابطه نامشروع ممکن است فرد با آن مواجه باشد، احساس پلیدی و ناپاکی است که به شدت به آن مشغولیت ذهنی پیدا کرده و به مرور زمان دچار یک وسواس فکری می شوند، به گونه ای که خود را در افکار و تصاویر ناپاکی غرق می بینند و در اثر این احساس ناپاکی و پلیدی، دست به اقدامات بی فایده و بعضا خطرناک می زنند، در حالی که اینگونه نیست و خدای مهربان هرگز نظام این عالم را به گونه ای قرار نداده است و خود نیز اینگونه برخورد نمی کند که فردی به دلیل انجام یک گناه تا ابد دچار ناپاکی و عذاب گردد، بلکه اگر فردی به گناهی آلوده گردد، و پس از آن توبه حقیقی نماید، مانند فردی است که گناه نکرده است پیامبر خدا (صلی الله علیه و اله)می فرماید : «التائب من الذنب کمن لا ذنب له- توبه کننده از گناه همانند کسی است که گناهی نکرده است» (بحار ج ۲ ص ۱۵۴) و حتی خدای مهربان گناهان او را تبدیل به ثواب کرده و در نامه اعمال او ثبت می نماید.
الف ) یاس و ناامیدی از حربه های شیطان
مساله مهم دیگری که در چنین شرایطی ممکن است برای فرد پیش آید، یاس و ناامیدی می باشد، که این از حربه های اصلی شیطان بوده، به گونه ای که به شدت در دل فرد وسوسه می کند و آینده را در نظر او سیاه و تاریک جلوه می دهد. در چنین وضعیتی فرد باید بداند، درست است که گرفتار گناه بزرگی شده و صحیح است که در وضعیت بغرنجی به سر می برد، اما چنین فردی در آخر دنیا و در انتهای راه نیست، بلکه تا انسان زنده است، امکان جبران گذشته، پیشرفت، و حرکت به سوی سعادت را دارد و هیچ وقت و هیچ وضعیتی برای رشد و تعالی دیر نیست.
به این نکته نیز توجه داشته باشید که با هیچکس (حتی کسی که احساس می‌کنید به شما نزدیک و بسیار رازدار است) در این مورد صحبت نکنید، حتی نباید به بهانه صداقت با خواستگاران خود نیز درمیان بگذارید. ب ) توبه حقیقی
توبه در حقیقت پشیمان شدن از گناه و بازگشتن از راهی است که انسان در گذشته بر خلاف رضای پروردگار رفته است . توبه حقیقی نیز همان توبه نصوح است؛ یعنی توبه و پشیمانی بدون بازگشت. اگر کسی احساس کند که واقعا از گذشته خود نادم و پشیمان گشته و راه خود را به سوی خداوند عوض کرده، باید بداند که اهل توبه واقعی است و اینچنین توبه ای هرگز رد نمی شود. به عبارت دیگر مشکل و نگرانی ای که در زمینه قبول توبه وجود دارد، از طرف خداوند- یعنی پذیرنده توبه- نیست؛ بلکه مشکل از جانب خود توبه کننده است که آیا موفق می شود راه خود را به سوی خداوند تغیر دهد یا نه.
هر گناهی قابل توبه است و خداوند خود فرموده است : «ان الله یغفر الذنوب جمیعا؛ خداوند همه گناهان را می آمرزد».
جامعترین سخن درباره حقیقت و ارکان توبه همان کلامی است که در سخنان قصار امیرمؤمنان على علیه السلام در نهج البلاغه در شرح استغفار به معنى جامع و کامل آمده است.
کسى در محضر آن حضرت گفت: «أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ» گویى امام از طرز سخن او و یا سوابق و لواحق اعمالش مى دانست که این استغفار جنبه صورى دارد و نه واقعى، به همین جهت از این استغفار بر آشفت و فرمود: «ثَکِلَتْکَ امُّکَ اتَدْرى مَا الْاسْتِغْفارُ؟ الْاسْتِغْفارُ درَجَةُ الْعِلِّیِّیْنَ»؛ (مادرت بر عزاى تو بگرید، آیا مى دانى استغفار چیست؟ استغفار مقام بلند مرتبگان است!)
سپس افزود: «وَهُوَ اسمٌ واقِعٌ عَلى سِتَّةِ مَعانٍ»؛ (استغفار یک کلمه است امّا شش معنى [و مرحله] دارد.)
«اوَّلُها النَّدَمُ عَلى ما مَضى»؛ (نخست، پشیمانى از گذشته است.)
«وَالثَّانى الْعَزْمُ عَلَى تَرْکِ الْعَودِ الَیْهِ ابَداً»؛ (دوم، تصمیم بر ترک آن براى همیشه است.)
«وَ الثَّالِثُ انْ تُوءَدِّىَ الَى الْمَخْلُوقینَ حُقُوقَهُمْ حَتّى تَلْقَى اللَّهَ امْلَسَ لَیْسَ عَلَیْکَ تَبِعَةٌ»؛ (سوم این که حقوقى را که از مردم ضایع کرده اى به آنها باز گردانى، به گونه اى که هنگام ملاقات پروردگار حقّ کسى بر تو نباشد.)
«وَ الرَّابِعُ انْ تَعْمِدَ الَى کُلِّ فَرِیْضَةٍ عَلَیْکَ ضَیَّعْتَها فَتُؤَدِّىَ حَقَّها»؛ (چهارم این که هر واجبى که از تو فوت شده حقّ آن را به جا آورى [و قضا یا کفّاره آن را انجام دهى].)
«وَ الْخامِسُ انْ تَعْمِدَ الَى اللَّحْمِ الذَّى نَبَتَ عَلَى السُّحْتِ فَتُذِیْبَهُ بِالْأَحْزانِ حَتَّى تُلْصِقَ الْجِلْدَ بِالْعَظْمِ وَیَنْشَأَ بَیْنَهُما لَحْمٌ جَدِیدٌ»؛ (پنجم این که گوشتهایى که به واسطه حرام بر اندامت روئیده، با اندوه بر گناه آب کنى، تا چیزى از آن باقى نماند، و گوشت تازه به جاى آن بروید.)
«وَالسَّادِسُ انْ تُذِیقَ الْجِسْمَ الَم الَطَّاعَةِ کَما أذَقْتَهُ حَلاوَةَ الْمَعْصِیَةِ فَعِنْدَ ذلِکَ تَقُولُ اسْتَغْفِرُ اللَّهَ»؛ (ششم آن که به همان اندازه که لذّت و شیرینى گناه را چشیده اى درد و رنج طاعت را نیز بچشى، و پس از طىّ این مراحل بگو استغفر اللّه!) (۵) همین معنى در روایت دیگرى از کمیل بن زیاد از امیرمؤمنان على علیه السلام نیز نقل شده است. (۶)
ممکن است گفته شود: اگر توبه این است که امیرمؤمنان على علیه السلام در این حدیث بیان فرموده، کمتر توبه کارى مى توان پیدا کرد.
ولى باید توجّه داشت که بعضى از شرایط شش گانه بالا شرط توبه کامل است، مانند شرط پنجم و ششم، امّا چهار شرط دیگر، جزء شرایط واجب و لازم است. و به تعبیر بعضى از محققّان، قسمت اوّل و دوم از ارکان توبه است، و قسمت سوم و چهارم از شرایط لازم، و قسمت پنجم و ششم از شرایط کمال است.
میهمان
سلام پسری ۱۵ ساله هستم که یک سالی میشود گناه خود ارضایی میکنمخسته شدم توبه ای که میکنم زود فراموش میکنم و دوباره گناه میکنم
میخواستم ببین راه غسل کامل از این گناه زشت چیست
وچه کار کنم تا از دست این گناه نجات پیدا کنم
پرسمان
سلام علیکم، اگر شما تلاش کنید ترک خودارضایی دور از انتظار نیست و شما می توانید با کمی همت و تلاش خودارضایی را به تدریج کم کنید تا به صفر برسانید. خصوصاً اگر بتوانید از تنهایی بپرهیزید موفقیت شما روز افزون خواهد شد؛ چون شما در حضور افراد و در جمع جرئت انجام خودارضایی نخواهید داشت و لااقل اراده شما این مقدار توانایی را دارد که در حضور افراد و در جمع خودارضایی نکنید.
معمولاً جا به جایی مکانی، تغییر سریع موقعیت، فرار از تنهایی و حضور در جمع خانواده و سایر افراد، ایجاد مشغولیت های ذهنی و کاری، بلند شدن از رختخواب و قدم زدن و... می تواند از شدت تحریک جنسی شما بکاهد و شما را از انجام خودارضایی منصرف گرداند.
هرگز نباید در فضای ناامیدی به سر ببرید و خودتان را غیرقابل بخشش و گناهکار بدانید. تلاش های هرچند اندک شما در ترک خودارضایی ستودنی است و انگیزۀ شما را بیشتر خواهد کرد.
برای توبه همین که استغفار نمایید و پشیمان گردید و تصمیم به ترک گناه بگیرید، کافی است؛ لازم نیست کار خاص دیگری انجام دهید.
میهمان
سلام پسری ۱۵ ساله هستم که هی گناه میکنم و دوباره قسم دروغ به ترک این گناه میخورم ودیگر خسته شدم ایا خدا باز هم منو میبخشه؟
پرسمان
سلام علیکم،
پرسشگر گرامی ؛ انجام توبه بعد از انجام هر گناهی واجب فوری است .
خدای مهربان دری به نام توبه برای همه بندگانش گشوده و با آغوشی باز بندگان گنهکارش را که رو به سوی توبه آورده اند، می پذیرد. لذا باید آستین همت را بالا زده و با عزمی راسخ توبه ای کنیم متناسب به گناه خویش.ابتدا متذکر می شویم که خداوند هر گناهی را می بخشد ، پس در هیچ حالتی نباید از توبه و بخشش گناهان و رحمت الهی ناامید شد، چرا که گناه ناامیدی از خداوند حتی از قتل انسان نیز بزرگتر است. اگر انسان هر روز گناه کند و توبه خود را بشکند و باز واقعا
پشیمان شود و توبه نماید، توبه او پذیرفتنی است و نباید از رحمت خداوند ناامید گردد.
بازآ بازآ هر آنچه هستى بازآ گر کافر و گبر و بت پرستى بازآ
این درگه ما درگه نومیدى نیست صد بار اگر توبه شکستى بازآ
امام رضا (ع) مى فرمایند: (التائب من الذنب کمن لاذنب له) توبه کننده از گناه مانند کسى است که هیچ گناهى ندارد، (میزان الحکمه ج، ۱ باب التوبه ر، ۲۱۱۶).
البته هر گناهی علاوه بر شرایط عمومی توبه راهکار خاص خود را نیز می طلبد. بنابراین در صورتی که به نوع گناه خاصی اشاره می کردید، بهتر می توانستیم در خدمت شما باشیم. شما می توانید از این طریق دقیقا به گناه خود اشاره کنید تا راهکار ترک همان گناه برای شما بیان شود. اکنون که به طور کلی سوال کرده اید، ناچاریم به شرایط عمومی توبه اشاره کنیم. نکته مهم :
« مواظب باشیم مسخره کننده خدا نباشیم ! »
این خطر را امام رضا علیه السلام گوشزد نموده و در کلامی نورانی، استهزاء کنندگان پروردگار و شیوه مسخره نمودن حضرت حق را بیان و فرموده‌اند:«المُستَغفِرُ مِن ذَنبٍ و یَفعَلُهُ کَالمُستَهزئَ بربِّهِ » [کافی: جلد ۲ صفحه۵۰۴] ؛ کسی که از گناهی استغفار می‌کند و باز آن را انجام می‌دهد، مانند کسی است که پروردگارش را ریشخند کند.»
امام صادق(علیه السلام )فرمود:«المُقیمُ علَى الذَّنبِ و هُو مِنهُ مُستَغفِرٌ کَالمُستَهزئَ » (مستدرک سفینه۷: ۶۰۱)
امام رضا علیه السلام: « المستغفر من ذنب و یفعله کالمستهزی بربه » [کافی ، ج۲ ، ص ۵۰۴]کسى که از گناه استغفار کند و باز به آن ادامه دهد، مانند شخص مسخره کننده است»
آری تکرار گناه، به استهزاء گرفتن پروردگار است ، حال که اینگونه است، بیاییم از گناهان خود و استغفارهایی که کرده‌ایم، استتغفاری واقعی کنیم و از پروردگار مهربان توبه‌ای بدون بازگشت به سوی گناه، مسئلت نماییم.
اکنون که از زشتی و چگونگی تمسخر پروردگارمان آگاه شدیم، بیاییم هر چیزی که ما را به سوی گناه و شکستن توبه می‌کشاند را از خود کنیم. خواه خلق و خویی جهنمی باشد، یا دوستی ناباب، یا وسیله و ابزاری که ما را به سوی گناه سوق می‌‎دهد.
میهمان
سلام جنین یک نیم ماهه مو سقط کردم عذاب وجدان دارم میترسم چه بچه دیگه جاش بیارم بخشیده میشم چه کنم
پرسمان
سلام علیکم، پرسشگر گرامی ، سقط جنین از همان زمانی که لقاح صورت می گیرد گناه کبیره محسوب می شود و حرام است و باعث واجب شدن دیه و کفاره می شود.
توبه و جبران تنها راه نجات
۱ . توبه
خدای مهربان دری به نام توبه برای همه بندگانش گشوده و با آغوشی باز بندگان گنهکارش را که رو به سوی توبه آورده اند، می پذیرد. لذا باید آستین همت را بالا زده و با عزمی راسخ توبه ای کنیم متناسب به گناه خویش.
خداوند هر گناهی را می بخشد «ان الله یغفر الذنوب جمیعا؛ خداوند همه گناهان را می آمرزد». ، پس در هیچ حالتی نباید از توبه و بخشش گناهان و رحمت الهی ناامید شد، چرا که گناه ناامیدی از خداوند حتی از قتل انسان نیز بزرگتر است. اگر انسان هر روز گناه کند و توبه خود را بشکند و باز واقعا پشیمان شود و توبه نماید، توبه او پذیرفتنی است و نباید از رحمت خداوند ناامید گردد.
امام رضا (ع) مى فرمایند: (التائب من الذنب کمن لاذنب له) توبه کننده از گناه مانند کسى است که هیچ گناهى ندارد، (میزان الحکمه ج، ۱ باب التوبه ر، ۲۱۱۶).
توبه در حقیقت پشیمان شدن از گناه و بازگشتن از راهی است که انسان در گذشته بر خلاف رضای پروردگار رفته است . توبه حقیقی نیز همان توبه نصوح است؛ یعنی توبه و پشیمانی بدون بازگشت. اگر کسی احساس کند که واقعا از گذشته خود نادم و پشیمان گشته و راه خود را به سوی خداوند عوض کرده، باید بداند که اهل توبه واقعی است و اینچنین توبه ای هرگز رد نمی شود. ۲ . جبران
آوردن بچه بسیار کار خوبی است ، اما باید توجه داشت که هر گناهی روش و راهکار خاص به خود را برای جبران دارد ، برای جبران سقط جنین دیه و کفاره لازم و واجب است .
۱. ۲ . دیه
جنین از وقتى که در رحم قرار مى‌ گیرد، به مدت ۴۰ روز، نطفه است. و دیه آن در این مدت ۲۰ مثقال شرعى طلاى سکه ‌دار است که هر مثقال، هیجده نخود مى ‌باشد، پس از آن، ۴۰ روز علقه یعنى خون بسته شده است و دیه آن ۴۰ مثقال است، بعد، ۴۰ روز مضغه یعنى پاره گوشتى است، که دیه آن ۶۰ مثقال است. (که مجموع چهار ماه مى ‌شود) پس از آن به صورت استخوان مى‌ شود. و دیه آن ۸۰ مثقال است. بعد گوشت روییده و صورت‌بندى مى ‌شود، و دیه آن ۱۰۰ مثقال است. و همین که روح در آن دمیده شد، چنانچه پسر باشد دیه او هزار مثقال و اگر دختر باشد ۵۰۰ مثقال شرعى طلاى سکه ‌دار است. و در تمام این صور، اگر عوض هر یک مثقال طلا، ده درهم نقره بدهند کافى است و اگر زن حامله از روى عمد کارى کند که جنین او سقط شود باید دیه آن را به تفصیلى که بیان شد به وارث جنین بپردازد و خود او از این دیه ارث نمى‌برد، بلى چنانچه ورثه جنین، او را عفو کنند دیه ساقط مى ‌شود ولى در جنینى که روح دمیده شده، کفاره قتل بر او واجب است.
۲ . ۲ . کفاره
اگر سقط جنین بعد از دمیده شدن روح در او بوده علاوه بر دیه کفاره هم دارد ، کفاره آن علاوه بر توبه و استغفار واقعی و پرداخت دیه ، دو ماه روزه گرفتن است که باید ۳۱ روز آن پی در پی باشد .
تذکر: روح در حدود چهار ماهگى، در جنین دمیده مى شود ، بنابراین کفاره بر شما واجب نیست .
میهمان
باسلام.زن متاهل هستم از روی بچگی دست به زنا زدم الان خیلی خیلی پشیمان . چکارکنم حال روحیم خوب بشه😢😢
پرسمان
سلام علیکم، الف ) رابطه جنسی نامشروع ( زنا )
۱ . زنا یعنی ارتباط ( نزدیکی ) نامشروع زن و مرد که دو حالت دارد: ۱. زنای محصنه ۲. زنای غیر محصنه
هر گاه یکی از طرفین خواه زن یا مرد یا هر دو انها، دارای همسر (متاهل باشند)، این عمل نامشروع نسبت به او محصنه محسوب می شود و هر گاه یکی از انها یا هر دو انها مجرد (فاقد همسر) باشند، نسبت به او غیر محصنه خواهد بود.به عبارت دیگرمردی که زن دارد اگر با زن دیگری زنا کند و نیز زنی که شوهر دارد با مرد دیگری زنا نماید آن را زنای محصنه گویند که در صورت فراهم بودن شرایط آن بر آنها حد جاری می شود و حد آن رجم یعنی سنگسار کردن زانی و زانیه است.جوان مجرد که همسر ندارد خواه مرد باشد یا زن، اگر با دیگری زنا کند آن را زنای غیر محصنه گویند و حدش تازیانه است.
البته باید توجه داشت اگر مرد مجرد با زن شوهر دار زنا کند، حد زن رجم است ولی حد مرد تازیانه است چون زنای در حق مرد زنای غیرمحصنه است و نیز اگر دختر مجردی با مردی که همسر دارد زنا کند. تنها مرد را سنگسار می کنند و بر زن تازیانه می زنند.
البته کسی که این کار را انجام داده لازم نیست کسی را در جریان بگذارد و آبروی خودش را با دست خودش ببرد بلکه این کار حرام است و تا زمانی که در نزد حاکم(داد گاه اسلامی) ثابت نشود ، حدی هم بر او جاری نمی شود ، بنا براین به هیچ کس نباید ابراز کند و همین که بین خود و خدا واقعا توبه نمایند و تصمیم جدی بر عدم تکرار داشته باشند کافی است و در هیچ حالی نباید از درگاه خداوند ناامید باشند زیرا رحمت و لطفش بی نهایت است امید است همه ما را مشمول رحمت قرار دهد ، اما چنانچه بدون توبه واقعى از دنیا برود در آخرت عذاب دردناکى در انتظار او مى باشد. ۲ . عواقب و پیامدهای زن
زنا از گناهان کبیره و حرام می باشد ، و عواقب و پیامدهای بسیار سختی را به دنبال دارد ، چنانچه خداوند متعال در قرآن کریم می فرماید : « وَ لا تَقْرَبُوا الزِّنى إِنَّهُ کانَ فاحِشَةً وَ ساءَ سَبیلاً »، (إسراء : ۳۲ )؛ و به زنا نزدیک مشوید، چرا که آن همواره زشت و بد راهى است.
و در بعضی دیگر از آیات فرموده : « وَ الَّذِینَ لَا یَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا ءَاخَرَ وَ لَا یَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتىِ حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقّ ِ وَ لَا یَزْنُونَ وَ مَن یَفْعَلْ ذَالِکَ یَلْقَ أَثَامًا، یُضَاعَفْ لَهُ الْعَذَابُ یَوْمَ الْقِیَامَةِ وَ یخْلُدْ فِیهِ مُهَانًا، (سوره فرقان/ ۶۸ الی ۶۹ )؛ و کسانى اند که با خدا معبودى دیگر نمى خوانند و کسى را که خدا (خونش را) حرام کرده است جز به حق نمى کُشند، و زنا نمى کنند، و هر کس اینها را انجام دهد سزایش را دریافت خواهد کرد. - براى او در روز قیامت عذاب دو چندان مى شود و پیوسته در آن خوار مى ماند.
همچنین پیامبر اکرم« صلی الله علیه و آله و سلم» فر مودند: ای علی! زنا شش پیامد دارد: سه پیامد در دنیا و سه دیگر در آخرت. پیامد های دنیایی : ۱. آبرو را می برد . ۲ . مرگ را شتاب می بخشد ۳ . روزی را می برد .
پیامد های آخرتی عبارت است از: ۱ . حسابرسی سخت و دقیق. ۲ . خشم خدای رحمان ۳ . جاودانگی در آتش. (میزان الحکمه / ج ۵ / ص ۲۲۱۳) ب ) توبه و جبران
۱ . توبه
هر گناهی قابل توبه است چنانچه خداوند خود فرموده است : «ان الله یغفر الذنوب جمیعا؛ خداوند همه گناهان را می آمرزد».
توبه بعد از انجام گناه واجب فوری است ، توبه در حقیقت پشیمان شدن از گناه و بازگشتن از راهی است که انسان در گذشته بر خلاف رضای پروردگار رفته است . توبه حقیقی نیز همان توبه نصوح است؛ یعنی توبه و پشیمانی بدون بازگشت. اگر کسی احساس کند که واقعا از گذشته خود نادم و پشیمان گشته و راه خود را به سوی خداوند عوض کرده، باید بداند که اهل توبه واقعی است و اینچنین توبه ای هرگز رد نمی شود.
پاره اى از روایات ارکان توبه را چهار چیز شمرده اند:
۱ . ندامت قلبى
۲ . . استغفار با زبان
۳ . کردار نیک و کنار گذاشتن گناه
۴ . عزم بر عدم بازگشت به گناه.[ میزان الحکمه، ج ۱، ص ۵۴۸ ]
میهمان
سلام زنی متاهل هستم با مرد متاهل دوست شدم اون به زور به من تجاوز کرد من اصلا راضی نبودم چی کار کنم من گناه کردم یا نه کمکم کنید
پرسمان
سلام علیکم، بله همین قدر که با مرد نامحرم متاهل دوست شدید خود را در معرض گناه قرار داده اید و از این جهت گناه کار هستید. ولی جای ناامیدی نیست توبه کنید و تصمیم بگیرد بنده خدا شوید گناهان گذشته پاک می شود. لازم است بیشتر مراقب خود باشید. نفس اماره و شیطان خیلی قوی است. از خدا و معصومین کمک بگیرید. موفق باشید.

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق صفحه جستجو اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.