حضرت علی اکبر(ع)-ولادت حضرت علی اکبر(ع) ۱۳۸۷/۱۱/۳۰ - ۳۷ بازدید

میشه بگید حضرت علی اکبر(ع) تو چه ماهی به دنیا اومده بود و به شمسی چه ماهی میشه؟ من از حضرت علی اکبر(ع) هیچی نمی دونم میشه یه کم مطلب خودتون بفرستید و یه کتاب خوب معرفی کنید؟

نامش علی اکبر, نام پدرش امام حسین (ع ), نام مادرش لیلی , قاتلش مردی به نام ((مره بن منقذ عبدی )), صورتش مانند صورت پیامبر, سیرتش مانند پیامبر, سخن گفتنش مانند پیامبر, محبوب دل بنی هاشم , عاشق جان باخته پدر, اولین شهید از بنی هاشم , شجاع , دارای ایمان کامل و شفیع روز قیامت و عالم برزخ است , (به اعیان الشیعه , ج ۲, بحارالانوار, ج ۴۵, ص ۴۲ و ۴۵, منتهی الامال , ج ۱, تاریخ طبری , ج ۴ و قصه کربلا, نوشته آقای نظری منفرد مراجعه شود).
در سال تولد او اختلاف است. به نظر بعضی علی اکبر در سال ۴۳ هجری قمری به دنیا آمده است. در این صورت, سن او در کربلا ۱۸ خواهد بود. به نظر برخی در سال ۴۲ به دنیا آمده است و در این صورت در کربلا ۱۹ ساله خواهد بود و به نظر برخی آن حضرت در سال ۳۶ هجری قمری به دنیا آمده است و در این صورت, سن او در کربلا در سال ۶۱ هجری قمری ۲۵ سال خواهد بود, (منتهی الامال, اعیان الشیعه, ج ۲, ص ۴۳۱ ستون دوم).
در اینکه حضرت علی اکبر(ع ) ازدواج کرده بود یا نکرده بود, نیز اختلاف نظر هست . از نظر برخی , آن حضرت ازدواج کرده بود و یکی از دلایل اینها عبارتهایی است که در زیارت آن حضرت قرائت می شود. در کامل الزیارات چنین آمده است : «سلام الله و سلام ملائکته المقربین و انبیائه المرسلین علیک یا مولای و ابن مولای و رحمه الله و برکاته . صلی الله علیک و علی اهلبیتک و عترة آبائک الاخیار الابرار الذین اذهب الله عنهم الرجس و طهرهم تطهیرا», (چاپ نجف، ص۲۰۴, باب ۷۹ در زیارت علی اکبر(ع )). همچنین در ص ۲۳۹ باب ۷۹ نیز آمده است: «صلی الله علیک و علی عترک و اهلبیتک و آبائک و ابنائک و امهاتک الاخیار الابرار...» به عقیده برخی عبارت «اهلبیتک» و «ابنائک»در این زیارت می‌رساند که آن حضرت دارای اهلبیت یعنی زن و بچه بوده است. گرچه می‌توان احتمال داد که مراد از اهلبیت, خاندان ایشان باشد که کتب مورخان و راویان نیز آن را تایید می‌کند زیرا هیچ‌یک آشکارا به این مطلب اشاره‌ای نکرده‌اند.
در این میان ابوالفرج اصفهانی نیز صراحتا نقل کرده است که علی اکبر(ع ) مادرش لیلی , کنیه اش ابوالحسن و بدون نسل است[۱]. بدون نسل بودن دو گونه است : یکی اینکه ازدواج نکرده و به شهادت رسیده است و دیگری اینکه ازدواج کرده ولی نسلی از او نمانده است.
علی اکبر علیه السلام در روز عاشورا
بعد از اینکه اصحاب حسین(ع) کشته شدند و کسی نماند جز اهل‌بیتش که فرزندان علی(ع) و فرزندان جعفر و فرزندان عقیل و فرزندان حسن(ع) و فرزندان خود او بودند؛ آنها جمع شدند و با هم خداحافظی کردند و تصمیم به جنگ گرفتند.[۲]
اکثر قریب به اتفاق منابع دست اول و معتبر تاریخی، حضرت علی اکبر را اولین شهید از بنی‌هاشم ذکر کرده اند.[۳]
وداع با پدر
هنگامی که از یاران امام حسین ـ ع ـ کسی جز اهل بیتش باقی نماند، علی بن‌الحسین ـ ع ـ [آماده جنگ شد، او] که از زیبا‌صورتان و نیک‌سیرتان روزگار بود، نزد پدر رفت و اجازه نبرد خواست، پدر به او اجازه داد و [با ناامیدی از بازگشت او،] نگاهی مأیوسانه به قامتش انداخت، و آنگاه چشمانش را به زیر افکند و گریست. سپس فرمود:
«بارالها، تو شاهد باش، جوانی به جنگ این مردم رفت که در صورت و سیرت و گفتار، شبیه ترین مردم به پیغمبرت بود، و ما هر گاه مشتاق دیدن پیغمبرت می شدیم، به این جوان نگاه می کردیم».[۴]
آنگاه چنین نفرین کرد:
«خدایا برکات زمین را از این‌ها بازدار، افزون بر آن، این‌ها را متفرق و پراکنده ساز و به فرقه‌ها و گروه‌های گوناگون مبدل گردان‌، و هرگز حاکمانشان را از این‌ها خوشنود نساز؛ اینها ما را دعوت کردند تا یاریمان کنند؛ امّا بر ما ظلم و تعدی کردند و با ما می‌جنگند و ما را می‌کشند».[۵]
سپس حسین(ع) [خطاب ] به عمر بن‌سعد فریاد زد:
تو را چه شده است؟، خداوند پیوند خویشاوندی تو را قطع کند و کارت را مبارک نگرداند و کسی را بر تو مسلّط گرداند که در بستر، سر از تنت جدا سازد، همانگونه که تو پیوند خویشاوندی با مرا قطع کردی و حرمت نزدیکی من به رسول خدا را حفظ نکردی.
رشادت علی اکبر علیه السلام
سپس علی بن‌الحسین حمله کرد و چنین رجز می خواند:
منم علی، فرزند حسین بن‌علی، به خدای کعبه سوگند، ما به [جانشینی] پیامبر اولی هستیم. به پروردگار سوگند، حرام‌زاده بر ما حکومت نخواهد کرد. شما را با نیزه آنقدر می زنم تا خم گردد، و با شمشیر چنان ضربت می زنم که شمشیر درهم پیچید، ضربت زدن جوانی هاشمی علوی.
علی اکبر همواره می جنگید تا جایی که ناله از کوفیان برخاست زیرا شمار زیادی از آنها را کشت. روایت شده است که با وجود عطش شدید، صد و بیست نفر از دشمنان را به قتل رساند.[۶]
ردّ امان نامه توسط علی اکبر
مردی از اهل شام علی‌اکبر را صدا زد و گفت: تو [از جهت مادری] با امیرالمؤمنین [یزید] قرابت و خویشاوندی داری اگر بخواهی به تو امان می‌دهیم تا به هر کجا که دوست داری بروی. علی اکبر در جواب او فرمود: رعایت خویشاوندی با رسول‌خدا بهتر از رعایت خویشاوندی با ابوسفیان است سپس به جنگ خود ادامه داد.[۷]
علی اکبر پس از آن‌ که جنگ سختی کرد و عدّة زیادی را کشت، نزد پدر برگشت و گفت: پدرجان!، تشنگی مرا کشت و سنگینی آهن (زره) بی‌تابم کرد، آیا آبی هست؟. امام گریست و فرمود: «پسرجان!، اندکی دیگر بجنگ، بزودی جدّت رسول‌خدا را ملاقات می‌کنی و از جام سرشار او سیراب می‌شوی که دیگر پس از آن تشنه نگردی!».[۸]
شهادت حضرت علی اکبر
علی بن‌الحسین به میدان جنگ برگشت و به دشمنان حمله کرد و چنین رجز می‌خواند:
حقیقت‌های جنگ آشکار گشت و آنگاه مردان جنگاور راستین هویدا شدند. به خدای آفریدگار عرش سوگند، دست از شما برنمی‌داریم تا [جنگ پایان یافته] شمشیرها غلاف شود.
او همچنان می‌جنگید تا آنکه شمار کشته‌های دشمن [به دست او] به دویست نفر رسید.[۹]
او بارها رجز خواند و حمله کرد. کوفیان از کشتن او پروا داشتند [نمی‌‌‌خواستند در خون او شریک شوند] تا اینکه مُرَّة بن‌مُنقِذ بن‌نعمان عبدی لیثی او را دید و گفت: گناه عرب بر گردن من باشد اگر این جوان از کنار من بگذرد و این کار را تکرار کند و من پدرش را به عزایش ننشانم. علی اکبر بار دیگر حمله کرد و با شمشیرش آنها را می زد که منقذ بن‌مرّه عبدی ضربتی بر او زد و او را نقش زمین کرد و آن گروه او را محاصره کرده با شمشیر قطعه قطعه کردند.[۱۰] خوارزمی بعد از ضربت مرة بن‌منقذ چنین اضافه می‌کند: در این هنگام او دست به گردن اسبش گرفت و اسب، او را به سوی لشکر دشمن برد و دشمنان، او را با شمشیر قطعه قطعه کردند.[۱۱]
علی اکبر، در آخرین لحظات عمر، ندا داد:«یا أبَتاه عَلَیکَ مِنّی السَّلام هَذَا جَدّی یَقْرَئُکَ السَّلام وَ یَقُول لَکَ عَجّل الْقُدوُمَ عَلَیْنا».
پدرجان! خداحافظ، این جدّم رسول خداست که تو را سلام می رساند و می گوید: سریعتر به ما ملحق شو.
آنگاه علی نعره ای زد و جان داد. حسین آمد و بر بالینش قرار گرفت و صورت به صورت او نهاد[۱۲] و گفت:
خدا بکشد مردمی را که تو را کشتند. چه قدر این مردم بر خدا و هتک حرمت رسول‌خدا جریّ و بی‌باک گشته اند. بعد از تو، خاک بر سر دنیا. [۱۳]
در این هنگام زینب، دختر فاطمه [س] با سرعت [از خیمه ها] بیرون آمد و فریاد زد: وای برادرم! وای فرزند برادرم! و خود را بر پیکر آن جوان انداخت. حسین –ع- به سوی او آمد و او را به خیمه برد. آنگاه حسین به جوانانش گفت: برادرتان را [به خیمه گاه ] ببرید. جوانان، او را بردند و در جلوی خیمه ای که در مقابل آن می جنگیدند بر زمین نهادند.[۱۴]
قبر علی اکبر (ع)
قبر ایشان کاملا کنار قبر امام حسین(ع) و به طور دقیق در زیر پای امام(ع) قرار دارد. کسانی که بدن مطهر شهدا را دفن می‌کردند با توجه به اینکه شدت علاقه امام به این فرزند بزرگوارشان را می‌دانستند قبر وی را کنار قبر پدر و در زیر پای ایشان قرار دادند و به هنگام ساخت ضریح نیز در آن قسمتی که علی اکبر دفن شده دو گوشه برای ایشان به عنوان ضریح اضافه کردند. لذا است که مرقد و حرم اباعبدالله الحسین(ع) شش گوشه دارد.
جهت مطالعه و کسب اطلاعات بیشتر می‌توانید به منابع معرفی شده در پاورقی‌ها مراجعه کنید. اما دو کتابی که احتمالا دسترسی به آن‌ها برای شما آسان‌تر است نیز خدمتتان معرفی می‌شود:
۱- شیخ عباس قمی، منتهی الامال،‌ قم، انتشارات هجرت، ۱۳۷۸ش.
۲- شیخ عباس قمی، در کربلا چه گذشت(ترجمه نفس المهموم)، ترجمه: کمره‌ای، قم، جمکران،
[۱] . مقاتل الطالبیین، ابو الفرج أصفهانى (م ۳۵۶)، تحقیق: سید احمد صقر، بیروت، دار المعرفة، بى تا. ص۸۶.
[۲] ـ خوارزمی، مقتل الحسین، ج۲، ص۲۶.
[۳]- ابوحنیفه دینوری، الاخبار الطوال، ص۳۷۹؛ بَلاذُری، انساب الاشراف، ج۳، ص۴۰۶؛ طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۴۴۶؛ شیخ مفید، الارشاد، ج۲، ص ۱۰۶؛ ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیبن، ص۱۱۴؛ ابن‌مسکویه، تجارب الامم، ج۲، ص۷۱؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۲، ص۵۶۹؛ سید بن‌طاووس، الملهوف علی قتلی الطفوف، ص۱۶۶؛ طبرسی، إعلام الوری بأعلام الهدی، ص۲۴۲؛ ابن‌کثیر، البدایة و النهایة، ج ۸، ص۲۰۰.
[۴] ـ سید ابن‌طاووس، الملهوف علی قتلی الطفوف، ص ۱۶۶.
[۵] ـ خوارزمی، مقتل الحسین، ج۲، ص۳۰؛ ابن‌اعثم، کتاب الفتوح، ج۵، ص۱۱۴.
[۶] ـ خوارزمی، مقتل‌الحسین، ج۲، ص۳۰؛طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۴۴۶؛ شیخ مفید، الارشاد، ج۲، ص۱۰۶).
[۷] ـ ابن‌سعد، ترجمة‌الحسین و مقتله، فصلنامة تراثنا، شمارة ۱۰، ص۱۸۲.
[۸] ـ سید ابن‌طاووس، الملهوف علی قتلی الطفوف، ص ۱۶۶.
[۹] ـ خوارزمی، مقتل‌الحسین ، ج۲، ص۳۱.
[۱۰] ـ شیخ مفید، الارشاد، ج۲، ص۱۰۶؛ طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۴۴۶؛ ابوالفرج اصفهانی،‌ مقاتل‌الطالبیین، ص۱۱۵.
[۱۱] ـ خوارزمی، مقتل‌الحسین، ج۲، ص۳۱.
[۱۲] ـ سید بن‌طاووس، الملهوف علی قتلی الطفوف، ص۱۶۷؛ و با اندکی تفاوت: خوارزمی، پیشین؛ ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۱۱۵-۱۱۶.
[۱۳] ـ طبری، تاریخ الامم‌و الملوک، ج۵، ص۴۴۶؛ ابوالفرج اصفهانی، مقاتل‌الطالبیین، ص۱۱۵.).
[۱۴] ـ طبری، همان، ج۵، ص۴۴۷ ـ ۴۴۶؛ شیخ مفید، الارشاد، ج۲، ص۱۰۷؛ و با همین مضمون: ابوالفرج اصفهانی،‌ مقاتل‌الطالبیین، ص۱۱۵.

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق این صفحه اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.