حقیقت شفاعت ۱۳۹۱/۲/۴ - ۱۶ بازدید

براى روشن شدن مطلب و این که درخواست شفاعت از پیامبر(صلى الله علیه) و دیگر اولیاى الهى کار باطلى نیست، به دو نکته اشاره مى کنیم: ۱. این که طلب شفاعت همان طلب دعا است. ۲.
براى روشن شدن مطلب و این که درخواست شفاعت از پیامبر(صلى الله علیه) و دیگر اولیاى الهى کار باطلى نیست، به دو نکته اشاره مى کنیم:
۱. این که طلب شفاعت همان طلب دعا است.
۲. این که طلب دعا از صالحان کارى پسندیده و رایج در میان مسلمانان در طول تاریخ بوده است.
شفاعت پیامبر(صلى الله علیه) و سایر شفیعان در حقیقت درخواست آنان از خداوند متعال و طلب مغفرت از خداوند سبحان براى گناه کاران است و خداى سبحان به آنان اذن داده تا در ظرفیت هاى خاص براى مردم دعا کنند، و در همان موارد نیز، استجابت دعا را ضمانت کرده است و لذا آنان در غیر مواردى که اذن داده شده، دعا نمى کنند و معناى جمله «یا وجیهاً عندالله اشفع لنا عند الله» همین است.
نیشابورى مفسر معروف اهل سنت، از مقاتل در تفسیر قول خداوند: «مَن یَشفَع شَفاعَةً حَسَنَةً یَکُن لَهُ نَصِیبٌ مِنها وَمَن یَشفَع شَفاعَةً سَیِّئَةً یَکُن لَهُ کِفلٌ مِنها»؛ نساء (۴)، آیه ۸۵. نقل کرده که گفت: «... الشفاعة إلى الله إنما هی دعوة الله لمسلم»؛ تفسیر نیشابورى در حاشیه جامع البیان طبرى، ج ۵، ص ۱۱۸.؛ «... شفاعت نزد خدا همانا خواستن از خدا براى مسلمان است.»
فخر رازى شفاعت را به دعا و توسل به سوى خداى متعال معنا مى کند. او مى گوید: «خداوند متعال به محمد(صلى الله علیه) فرمود: «وَاستَغفِر لِذَنبِکَ وَلِلمُؤمِنِینَ وَالمُؤمِناتِ...»؛ محمد (۴۷)، آیه ۱۹.؛ محمد(صلى الله علیه) را امر کرده که «اولاً براى خودش استغفار کند و سپس براى دیگران استغفار نماید...» مفاتیح الغیب، ج ۸، ص ۲۲۰..
مسلم در صحیح خود از ابن عباس نقل کرده که پیامبر(صلى الله علیه) فرمود:
«ما من رجل مسلم یموت فیقوم على جنازته أربعون رجلاً لایشرکون بالله إلّا شفّعهم الله فیه»؛ صحیح مسلم، ج ۳، ص ۵۴.؛ «هیچ فرد مسلمانى نیست که بمیرد و بر جنازه ى او چهل مرد که به خدا شرک نمى ورزند قیام کرده (_(و بر او دعا کنند)_) جز آن که خداوند آنان را در حق آن میت شفیع گرداند.»
بخارى در صحیح خود، بابى را منعقد کرده تحت عنوان:
«اذا استشفعوا الى الامام لیستسقى لهم لم یردهم»، صحیح بخارى، ج ۲، ص ۲۹، ابواب الاستسقاء. هر گاه امام را شفیع خود قرار دهند تا براى آن ها طلب باران کند خداوند آنان را رد نخواهد کرد. از این عبارت استفاده مى شود که حقیقت شفاعت همان دعا و خواستن از خداوند است و طلب شفاعت از ولى خدا به معناى طلب دعا است.
طلب دعا و خواستن از مؤمن نه تنها شرک و حرام نیست، بلکه امرى مستحب و راجح مى باشد و انسان مى تواند در حال حیات و ممات از کسى بخواهد تا براى او دعا کند و کارى را براى او از خدا بخواهد.
ابن عباس روایت کرده:
«لما فرغ أمیرالمؤمنین(علیه السلام) من تغسیل النبی(صلى الله علیه) قال: «بأبی أنت واُمی، أذکرنا عند ربک...»؛ مسند احمد، ح ۲۲۸.؛ «چون امیرالمؤمنین(علیه السلام) از غسل پیامبر(صلى الله علیه) فارغ شد خطاب به پیامبر(صلى الله علیه) عرض کرد: پدر و مادرم به فداى تو، ما را نزد پروردگارت یاد کن...».
نیز روایت شده: «لما توفى رسول الله(صلى الله علیه) جآء أبوبکر من سلع و وقف على فوته وکشف عن وجهه وقبله وقال: بأبی أنت وأمی طبت حیاً ومیتاً، واذکرنا عند ربک»؛ السیرة الحلبیة، ج ۳، ص ۳۹۲.؛ «چون رسول خدا(صلى الله علیه) از دنیا رحلت نمود ابوبکر از سلع آمد و چون از وفات حضرت مطلع شد، پارچه را از روى حضرت کنار زده و او را بوسید و گفت: پدر و مادرم به فداى تو، تو در حال حیات و ممات خود خوب بودى، ما را نزد پروردگارت یاد بنما».
از این روایات به خوبى استفاده مى شود که طلب دعا و شفاعت، حتى پس از رحلت و شهادت اولیاى الهى جایز و صحیح است.

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق این صفحه اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.