دیدار با رهبر -انتقاد از رهبری ۱۳۹۰/۸/۱۵ - ۱۲۴ بازدید

ضمن قدردانی از طرح دغدغه های فکری خویش با این مرکز ، در پاسخ به پرسش گفتنی است : الف - ارتباط مردم با رهبری ؛ نیم نگاهی به دیدارهای متعدد -عمومی و خصوصی -اقشار مختلف جامعه با ایشان که در مناسبتهای مختلف مذهبی و ملی ، در حسینیه امام خمینی (ره) - که در محل سکونت مقام معظم رهبری قرار داشته و اساساً به منظور دیدارهای گسترده مردمی با مقام معظم رهبری تهیه شده ، و همانند حسینیه جماران در زمان حضرت امام ( ره) همواره پذیرای خیل عظیم عاشقان ولایت و ملاقات کنندگان با رهبری است - برگزار می شود - و همچنین دیدارهای استانی ، دانشگاهی و ....
ضمن قدردانی از طرح دغدغه های فکری خویش با این مرکز ، در پاسخ به پرسش گفتنی است : الف - ارتباط مردم با رهبری ؛ نیم نگاهی به دیدارهای متعدد -عمومی و خصوصی -اقشار مختلف جامعه با ایشان که در مناسبتهای مختلف مذهبی و ملی ، در حسینیه امام خمینی (ره) - که در محل سکونت مقام معظم رهبری قرار داشته و اساساً به منظور دیدارهای گسترده مردمی با مقام معظم رهبری تهیه شده ، و همانند حسینیه جماران در زمان حضرت امام ( ره) همواره پذیرای خیل عظیم عاشقان ولایت و ملاقات کنندگان با رهبری است - برگزار می شود - و همچنین دیدارهای استانی ، دانشگاهی و .... ایشان به خوبی مبین اهتمام مقام معظم رهبری به لزوم ارتباط مردم با ایشان است . نکته ای که در این زمینه لازم به یادآوری است اینکه حتی در زمان حضرت امام (ره) این چنین نبود که « مردم خیلی راحت به خانه امام می رفتند و با رهبر خود گفت و گو می کردند » زیرا اصولاً از یکسو به دلیل کثرت جمعیت و زمان بسیار زیادی که این موضوع می طلبید و از سوی دیگر مسائلی نظیر وظایف بسیار مهم حضرت امام (ره) در رهبری نظام نوپای اسلامی، دیدار با مسئولین و بررسی مسائل مختلف کشور از جنگ گرفته تا سایر مسائل داخلی و خارجی ، به صورت طبیعی چنین امری را غیر ممکن می ساخت . از این رو حضرت امام (ره) ابتدا در مدرسه علوی و سپس در حسینیه جماران ، و در دیدارهای مختلف و همچنین از طریق مکانیسم های مختلف از قبیل دفاتر مختلف ایشان ، همواره بر پیوند و ارتباط با مردم تأکید داشتند . در زمان کنونی نیز مقام معظم رهبری همانند حضرت امام (ره) از راهکارهای مذکور در زمینه پیوند و ارتباط با مردم استفاده می نمایند و به خوبی در جریان امور و مسائل اساسی جامعه و وضعیت مردم می باشند . ایشان در پاسخ این پرسش که «شما از چه کانالهایى و چگونه در جریان امور و مسائل جامعه قرار مى گیرید؟ آیا همه چیز را به شما مى گویند؟ » چنین می فرماید : «من از طرق رسمى و غیر رسمى سعى مى کنم با واقعیات در تماس باشم. گزارشهایى که به من داده مى شود، بسیار متنوع است؛ هم گزارشهاى دستگاههاى مختلف اطلاعاتى است - چه اطلاعات مربوط به وزارت اطلاعات، چه آنچه که مربوط به اطلاعات نیروهاى مسلح است، چه آنچه که مربوط به بعضى از دستگاههاى خبر رسانىِ دستگاههاى دولتى است - هم بخشى از دفتر ما کارش اطلاع رسانى است؛ مثل دفتر ارتباط مردمى و دفتر بازرسى، که اینها از طریق نامه و تلفن مرتباً با مردم در تماسند؛ با اشخاص و تیپهاى مختلف اجتماعى هم ملاقاتهاى فراوانى دارم و نامه هم زیاد دریافت مى کنم. به هرحال گوش من، گوش فعالى است؛ اما در عین حال مدعى نیستم که همه چیز را مى دانم، ممکن هم نیست که همه چیز را بدانم؛ البته ممکن است چیزهایى را بدانم و چیزهایى را هم ندانم. معتقدم که براى یک مسؤول در دستگاه حکومتى - اعم از مسؤولیتى که بنده دارم یا مسؤولیتى که دیگر مسؤولان دارند - انقطاع از واقعیات و دورى از مردم، عامل انحطاط است؛ معتقدم که یک مسؤول نباید اجازه بدهد که از واقعیات جامعه و از خبرهایى که در جامعه جارى است، دور بماند. البته انقطاع از مردم - که در تعبیر امیرالمؤمنین احتجاب از مردم است؛ یعنى حجاب داشتن و با مردم هیچ مواجه نشدن - چیز خیلى خطرناکى است. حضرت به مالک اشتر فرموده اند: «قلّة علم بالأمور»؛ به خاطر احتجاب از مردم، آگاهى انسان از همه چیز کم مى شود. البته من به خانه هاى اشخاص هم مى روم. یکى از کارهایى که بحمداللَّه من از اوایل ریاست جمهورى تا حالا انجام داده ام - البته گاهى بیشتر است، گاهى کمتر - این است که به منازل اشخاصى از آحاد و توده هاى مردم مى روم، روى فرششان مى نشینم، با آنها حرف مى زنم و زندگیشان را از نزدیک لمس مى کنم. البته به شما عرض بکنم، اطلاع از مردم، یک بخش از اطلاع است؛ بخش دیگرش اطلاع از دشمن است. کسى از من نپرسید که شما از دشمن هم اطلاعى دارید یا نه. ولى من خودم عرض مى کنم؛ بله، بنده از دشمنها هم بى اطلاع نیستم. خیلی ها خیال مى کنند که ما گاهى تیر به تاریکى مى اندازیم و از دشمن صحبت مى کنیم؛ نه، تیر به تاریکى انداختن نیست؛ مى دانیم و حس مى کنیم که دشمن حضور دارد. اتفاقاً همین چند روز قبل بعضى از مطبوعات امریکا خبر از اظهارات رئیس سازمان سیا دادند که در بعضى از روزنامه هاى ما هم منعکس شد. او گفته بود ما در فلان تعداد کشور - از جمله ایران را هم اسم آورده بود - مأموران سازمان خودمان را فعال کرده ایم که زبان مادریشان، زبان آن کشورهاست. بعد به خصوص اسم ایران را آورده بود و گفته بود ما مأمورانى داریم که زبان مادریشان فارسى است و متوسط سنى شان هم سى سال است. ممکن است براى بعضى این سؤال پیدا بشود که چرا این حرفها را مى گویند. وقتى اطلاعاتى زیاد و سرریز مى شود، براى صاحب آن اطلاعات اهمیتش کم مى شود؛ لذا از گوشه و کنارِ حرفها خیلى چیزها مى شود فهمید. بله، ندیدنِ دشمن هنر نیست. در زمان حافظ چهار امیر پشت سر هم بر شیراز حکومت کردند که یکى از آنها شاه شیخ ابواسحاق است - البته اسمش شیخ است، اما شیخ نبوده - حافظ هم در چند جا اسم او را آورده؛ چون به او خیلى علاقه مند بوده است. شاه شیخ ابواسحاق، هم جوان، هم زیبا و هم بسیار عیاش بوده است. امیر مبارزالدین - که یکى از پادشاهان آن منطقه بود - از کرمان حرکت کرد و به طرف شیراز آمد و قصد داشت این شهر را بگیرد. براى حمله به شیراز، آرام مى آمد تا شیرازیها نفهمند و او ناگهان شیراز را محاصره کند و فرصت دفاع به آنها ندهد. بعضى از مردم از ماجرا آگاه شدند، مأموران حکومت هم قضیه را فهمیدند؛ اما کسى اصلاً جرأت نمى کرد موضوع را به شاه شیخ ابواسحاق خبر دهد. دشمن نزدیک شیراز رسید و تمام منطقه ى جلوى حصار شیراز را اردو زد. وزیر شاه شیخ ابواسحاق بالاخره دید این طورى نمى شود؛ فردا دشمن به شهر حمله مى کند و پادشاه خبر ندارد که دشمن پشت شهر است. آیا این براى یک مسؤول هنر است که نداند دشمن کجاست؟! وزیر پیش شاه شیخ ابواسحاق آمد، اما دید جرأت نمى کند مستقیم به او بگوید؛ لذا از راهش وارد شد؛ گفت هوا خیلى خوب و بهارى است و صحرا سبزه زار است؛ آیا میل ندارید بالاى پشت بام قصر بروید و بیرون را تماشا بکنید؟ به این بهانه پادشاه را از داخل قصر بیرون کشید و بالاى قصر برد. وقتى پادشاه روى پشت بام رفت و نگاه کرد، دید کسانى در بیابان اردو زده اند؛ گفت این اردو مربوط به کیست؟ گفت متعلق به امیر مبارزالدین است. گفت چه موقع آمده اند؟ گفت - مثلاً - ده روز است. این پادشاه بى غیرت و بى عرضه به جاى این که بلافاصله بیاید و لباس جنگ بپوشد - البته بعد هم جنگ کرد و ابتدا اسیر و سپس کشته شد - گفت اینها حیفشان نیامد در این هواى خوشِ بهارى به جنگ آمدند! این طورى نمى شود انسان مسؤولیتهاى مهم جامعه را بر عهده بگیرد. »

ب . انتقاد از رهبری ؛ در این زمینه گفتنی است : یکم . انتقاد از رهبری بر اساس شرع مقدس اسلام در آموزه ای اسلامی تاکید زیادی بر آزادی بیان و انتقاد و انتقاد پذیری از سوی مردم و حاکمان اسلامی شده و تحقق صحیح آن را موجب اصلاح , رشد و تکامل مادی و معنوی فرد , جامعه و نظام سیاسی می داند . چنانکه امام باقر(ع) در باب انتقادپذیری تاکید می نماید: «اتبع من یبکیک و هو لک ناصح...؛ از کسی که از روی خیرخواهی با یادآوری عیب هایت تو را به گریه درآورد پیروی کن و از کسی که از روی ناخالصی تو را به خنده وا می دارد، متابعت مکن...»(الکافی، ج ۲، ص ۶۳۸). و همچنین امام علی(ع) نیز در این زمینه از مردم می خواهد که حرف حق را در هر حال به او یادآوری کنند: «فلا تکفّوا عن مقالة بحق او مشورة بعدل، فانی لست فی نفسی بقول ان اخطی ء ولا آمن ذلک من فعلی الا ان یکفی الله من نفسی ما هو املک به منّی»(نهج البلاغه، خطبه ۲۱۶). براساس اعتقادات دینی ما، فقط پیامبران، حضرت زهرا و ائمه اطهار(ع) معصوم اند. ازاین رو هیچ کس ادعا نمی کند که احتمال اشتباهی در رفتار و نظرات ولی فقیه نیست. احتمال خطا و اشتباه در مورد ولی فقیه وجود دارد و ممکن است دیگران به خطای او پی ببرند. ازاین رو می توان از ولی فقیه انتقاد کرد. در نگرش دینی نه تنها انتقاد از ولی فقیه با شرایط آن جایز است؛ بلکه یکی از حقوق رهبر بر مردم، لزوم دلسوزی و خیرخواهی برای او است. این حق تحت عنوان «النصیحه لائمه المسلمین» و امر به معروف و نهی از منکر تبیین شده است. نصیحت به معنای خیرخواهی برای رهبران اسلامی است که یکی از ساز و کارهای تحقق آن اندرزدهی است. بنابراین نه تنها انتقاد از ولی فقیه جایز است؛ بلکه در جای خود واجب شرعی است و منافع و مصالح شخصی یا گروهی نباید مانع انجام دادن آن شود. دوم . انتقاد از رهبری بر اساس قانون اساسی در کنار حق عمومی نظارت و انتقاد از مسئولین ، مطابق اصل یکصد و یازدهم مجلس خبرگان رهبری به صورت رسمی عهده دار این موضع بوده و البته سایر راهکارهای نظارتی و کنترلی عمومی نظیر نظارت مستمر حوزه های علمیه و مراجع عظام تقلید ، احزاب و تشکل های اسلامی و...همواره وجود دارد . در توضیح بیشتر اینکه در موارد نادری که احتمال اشتباه می رود یا مواردی که ابهام وجود دارد، کمیسیونی به نام «هیأت تحقیق» متشکل از اعضای مجلس خبرگان، با مقام معظم رهبری دیدار و توضیحات لازم را خواستار شده و در صورت نیاز با کارشناسان و صاحب نظران مربوط مشورت و تبادل نظر می نمایند. (محسن، ملک افضلی اردکانی، نظارت و نهادهای نظارتی، پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، ۱۳۸۲، ص ۱۲۲) توضیح اینکه ؛ این مجلس به منظور انجام وظایف خود، بررسی های کارشناسی و تهیه گزارش، جهت طرح در جلسات رسمی، کمیسیون هایی دائمی، مرکّب از اعضای خبرگان ماده ۱۷ آیین نامه داخلی مجلس خبرگان،تشکیل داده است؛ که یکی از این کمیسیون ها « کمیسیون تحقیق» می باشد ؛ این کمیسیون، موظف است هر گونه اطلاع لازم را درباره اصل یکصدویازدهم، در محدوده قوانین و موازین شرعی، به دست آورد. هم چنین درباره صحت و سقم گزارش های رسیده، دراین باره، تحقیق و بررسی کند و اگر لازم بداند، با مقام معظم رهبری، در این زمینه، ملاقات کند (ماده ۳۳ آیین نامه داخلی مجلس خبرگان.) کمیسیون تحقیق موظف است پس از بررسی و تحقیق درباره مسائلی که درباره اصل یکصدویازدهم پیش آمده است و آن ها را کافی برای تشکیل اجلاس خبرگان به این منظور نمی داند، نتیجه اقدامات انجام شده را به هیئت رئیسه گزارش کند . (ماده ۳۵ آیین نامه داخلی مجلس خبرگان) البته در عین حال باید توجه داشت گفتار ولی فقیه به سه بخش تقسیم می شود: ۱. فتوا، ۲. توصیه ها و بیانات ارشادی، ۳. احکام حکومتی که یا مستقیماً خود صادر می کند و یا از مجاری قانونی (مانند مجلس شورای اسلامی) صادر می شود. بخش اول، برای مقلدان او لازم الاجرا است و انتقاد در آن به معنای مناظره علمی و فقهی است که جایز و مطلوب می باشد؛ ولی نیازمند قدرت اجتهاد است. بخش دوم، الزامی نمی آورد و نقش عمده آن آگاهی بخشی، روشنگری و هدایت است. انتقاد، بحث و تحقیق درباره این امور جایز است و حتی اگر شخصی، نظری مخالف با رهبری داشت، اطاعت از این گونه توصیه های رهبری -تا جایی که با قانونی مخالفت نکند الزامی نیست. در این موارد او می تواند؛ بلکه بنا به اهمیت موضوع باید آرای خود را به رهبر برساند و وظیفه مشاوره را در این باب انجام دهد. البته آرای خود را در سطح جامعه، نباید به گونه ای تبلیغ کند که باعث بی حرمتی و تضعیف رهبر و حکومت اسلامی شود. بخش سوم، اطاعت از دستورات و احکام ولایی یا قوانین مدون جمهوری اسلامی -که به یک اعتبار احکام ولی فقیه اند برای همگان (حتی غیر مقلدان او) لازم و واجب است و تخلّف از آن به هیچ وجه جایز نیست (حتی اگر شخصی آن قانون را خلاف مصلحت بداند)؛ زیرا روشن است در هر قانون و کشوری، اگر رعایت قوانین و دستورات الزامی، تابع سلیقه های متنوع شود، آن کشور با هرج و مرج مواجه شده و قوانین آن ضمانت اجرایی نخواهد داشت. البته در همین موارد هم -به ویژه قبل از صدور حکم تحقیق و بحث علمی، می تواند به عنوان مشورت برای حکومت اسلامی ارائه شود. در نهایت مرجع تصمیم گیری، شخص ولی فقیه یا مجاری قانونی منصوب از ناحیه او است. و بعد از صدور حکم نیز انتقادات سازنده که جنبه مخالفت عملی با ولایت فقیه و ایجاد اخلال و هرج و مرج در جامعه نداشته باشد ، پذیرفتنی است .یکی از اعضای برجسته خبرگان معتقد است که : «انتقاد از رهبری باید هوشمندانه طراحی شودتا موجب سوء استفاده دشمنان نگردد. مجلس خبرگان کمیسیونی برای نظارت بر فعالیت های رهبری دارد که عملکرد ایشان را مورد بررسی قرار می دهد و در موارد لازم نتیجه آن را به اطلاع ایشان می رساند. این هیأت تحقیق به پیشنهاد خود مقام معظم رهبری در مجلس خبرگان تشکیل شد. بهترین شیوه انتقاد، نوشتن نامه به دبیرخانه مجلس خبرگان و بیان موارد لازم است » و «انتقاد از دیگر مسؤولان نظام و مجلس، قوه مجریه و قوه قضاییه در اصل ۹۰ قانون اساسی مطرح شده است؛ یعنی هر کس شکایتی از طرز کار مجلس یا قوه مجریه یا قوه قضاییه داشته باشد، می تواند شکایت خود را کتباً به مجلس شورای اسلامی عرضه کند. مجلس موظف به رسیدگی و پاسخ است. » ؛ « ملاحظه می شود که مراجعه به مجلس، راهکاری مناسب برای شکایت است. شکایت نوعی انتقاد است (و نوعی نظارت). این عمل موجب حفظ حرمت نهادهای مذکور خواهد بود» (آیت الله مصباح یزدی، جزوه پرسش ها و پاسخ ها، تهیه و تدوین مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی رحمة الله، ص ۷۰) در پایان گفتنی است که انتقاد کننده، نباید انتظار داشته باشد که ولی فقیه یا دیگر مسؤولان، به هر انتقادی، جامه عمل بپوشند. چه بسا مسؤولان دلایل محکمی برای افعال خود دارند که انتقاد کننده از آنها بی خبر است و حتی گاهی ممکن است نظرات و انتقادهای گوناگون و متناقضی ارائه شود که امکان عمل به همه آنها برای مسؤولان ممکن نباشد. آنچه وظیفه حکومت اسلامی است و از مسؤولان انتظار می رود، گوش دادن به انتقادات و فراهم آوردن بستری است که مردم بتوانند دیدگاه های خود را از عملکرد مسؤولان و... از طریق مجاری و ساز و کارهای معین -بدون هیچ نگرانی و ترس به سمع و نظر آنان برسانند و آنان با انتقادهای مردم، برخوردی منطقی داشته باشند؛ یعنی، در صورت درست بودن بپذیرند و یا مردم را آگاه کنند. جهت دیدار با دفتر ارتباطات مردمی مقام معظم رهبری به آدرس تهران - خیابان جمهوری - انتهای دانشگاه جنوبی - کوچه عطارد ساختمان ۱۱۰ (تلفن ۶۴۴۱۱ - ۶۴۴۱۲۰۳۰) و یا دفتر مقام معظم رهبری به آدرس تهران - خیابان پاستور ص پ ۱۶۱/۱۳۱۶۵ و یا تلفن ۶۴۴۱۳۵۴ - ۰۲۱ تماس بگیرید. (لوح فشرده پرسمان، اداره مشاوره نهاد رهبری، کد: ۹/۱۰۰۱۱۴۹۸۴)

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق این صفحه اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.