شکیبایی و بی تابی در حکمت ۱۸۹ ۱۳۹۱/۱۲/۱۶ - ۱۵۳۲ بازدید

کسی را که شکیبایی نجات ندهد ، بی تابی او را هلاک گرداند . نهج البلاغه حکمت ۱۸۹ منظور را توضیح دهید لطفأ.

در این حکمت که حضرت علیّ (علیه السلام) می فرماید: « مَنْ لَمْ یُنْجِهِ الصَّبْرُ أَهْلَکَهُ الْجَزَعُ ؛ هر که را شکیبائى رهائى نداد بیتابى او را تباه و هلاک گرداند». هدف امام(علیه السلام)، برحذر داشتن از بى تابى و وا داشتن بر صبر و پایدارى در برابر مشکلات، مصائب و محارم الهی و گناهان است.
مراد اینست که سبب نجات و رستگارى دنیوى و اخروى در مشکلات، مصائب و محارم الهی و گناهان صبر و شکیبایی است. پس هر که صبر او را در آنها نجات ندهد به اعتبار این که صبر نکند جزع و قلق و اضطراب او را هلاک گرداند، در دنیا به سبب تعب و زحمت و سبکى و خفّت که لازم آنها باشد، و هم چنین شماتت اعدا و دشمنان؛ و در آخرت بسبب حبط اجر و ثواب بلکه تحصیل وزر و عقاب.
پس تقدیر عبارت چنین است: هر کس بر مشکلات، مصائب و محارم الهی و گناهان صبر نکند تا نجات یابد، پس بى تابى مى کند و هلاک مى شود. و احتمال دارد که مقصود امام (علیه السلام) هلاکت اخروى باشد، زیرا پاداش شکیبائى را از دست داده و به کیفر بیتابى گرفتار است.
ر. ک:
- ترجمه شرح نهج البلاغه(ابن میثم)، ج 5، ص 578، حکمت 175.
- شرح غرر الحکم و دررالکلم(خوانسارى)، ج 5، ص 247،ح 8195.
 
 
 

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق صفحه جستجو اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.