شناخت امام زمان(عج) -نشانه امام زمان(عج) ۱۳۹۱/۰۵/۰۴ - ۲۱۵۸ بازدید

اگر کسی کارهای خارق العاده انجام داد و ادعا کرد که امام زمان(عج) است چگونه باور نکنیم؟

} براى تشخیص حضرت مهدى(عج) از مدعیان دروغین - ولو اینکه از خود کارهای عجیبی نیز صادر کند - مى توان به نکات ذیل اشاره کرد:
۱. پیامبران و امامان(ع) عموماً براى معرفى خود نیاز به معجزه داشته اند. چنان که آن حضرت نیازى بدان پیدا کند حتماً اقدام به عمل معجزه خواهد نمود. گرچه احادیث رسیده صریحاً در این موضوع مطلبى بیان نداشته است. البته تذکر نکته اى لازم است و آن این که، گرچه در نظر شیعه نص و تصریح از ناحیه پیامبر(ص) از لوازم شناخت امام مطرح است اما اگر ادعاى امامت از جانب کسى به همراه اظهار معجزه صورت بگیرد، این مسأله به نوبه خود مى تواند دلیل و قرینه بر امامت آن شخص تلقى گردد.
۲. نشانه هاى قبل از قیام مى تواند براى معرفى آن حضرت کافى باشد و نیازى به معرف دیگرى مانند - معجزه خاصى - نباشد. آن علامت ها عبارتند از: رویدادهاى آسمانى مانند: خسوف و کسوف در غیر وقت طبیعى، صیحه آسمانى، اعلان آسمانى در ظهور و حوادث اجتماعى مانند: ظهور دجال و خروج سفیانى، فرو بردن زمین ارتش سفیانى را در بیانى میان مکه و مدینه، کشته شدن نفس زکیه در مسجد الحرام میان رکن و مقام. به هر حال این علامت ها در مجموع مى تواند دلیل بر تشخیص امام زمان(عج) بوده باشد یعنى کسى که پس از این علائم به صورت آشکار در مسجدالحرام به عنوان قائم آل محمد(ص)، مردم را به سوى فرد دعوت کند جز مهدى موعود(عج) کسى دیگر نمى تواند باشد. زیرا غیر از او هر کس باشد رسوا خواهد شد. در همین زمینه حدیثى از امام صادق(ع) در کتاب اصول کافى (ج ۱، ص ۳۴۰، ح ۲۰) این چنین آمده است: «امام صادق(ع) فرمود: براى صاحب این امر دو غیبت است در یکى از آنها به سوى خانواده اش باز مى گردد و در دیگرى گفته خواهد شد به هلاکت رسیده است. در کدام بیابان رفته است؟ گفتم: اگر چنین پیش آمدى شد چه کنیم؟ فرمود: اگر کسى آن را ادعا کرد از او سؤالاتى کنید (اگر در ادعا راست باشد) جواب خواهد داد». افزون بر آن آنچه که در کتاب اصول کافى، ج ۲ ،ص ۱۵ عنوان ذیل هم آمده: آنچه ادعاى امامت راستگو را از دروغگو معلوم مى کند، سخن ما را تأکید مى کند. ر.ک: (کشف المراد، ص ۳۷۰ - الهیات، جعفر سبحانى، ج ۴، ص ۲۶).
۳. صفات و مشخصات حضرت مهدی(ع) که در احادیث و روایات ذکر شده مشخصاتی است که هر کس آن مشخصات را در نظر بگیرد هرگز آن حضرت را با افراد دیگر اشتباه نخواهد کرد و اگر دیده می شود پاره ای فریب خورده و دعوای مهدویّت را از شیادانی پذیرفته اند، به دلیل غفلت یا بی اطلاعی از این مشخصات و خصائص بوده، و یا آنکه بعضی مشخصات را که تمام مشخّص نبوده و وصف عام آن حضرت و دیگران بوده، تمام مشخّص شمرده و صاحبان وصف عام را با صاحب وصف خاص اشتباه کرده اند. بسیاری هم دانسته و عمداً این دعاوی را برای یک سلسله اغراض مادّی و سیاسی و حبّ جاه و ریاست، به ظاهر پذیرفته و ترویج می نمایند. وگرنه خصوصیات و اوصافی که برای آن حضرت بیان شده مشخصاتی است که جز بر آن شخص خاص و موصوف به آن صفات خاص(یعنی امام دوازدهم، یگانه فرزند امام حسن عسکری(ع« بر احدی از کسانی که ادعای مهدویّت کرده اند قابل انطباق نیست و بطلان دعاوی آنها با توجه به این نشانیها و علامات مانند آفتاب آشکار و هویدا است. علماء و دانشمندان متتبع و محیط به احادیث که وثاقت آنان مورد تأیید علم رجال و تراجم است، در کتابهای معتبر و مستند به نحو کافی و وافی این مشخصات را تعیین و توضیح داده اند. امامت و مهدویت ج ۳ – نوید امن و امان،آیةالله لطف الله صافی گلپایگانی به نقل از
اصولا بیان صفات ظاهرى امام عصر(عج) به دلایل زیر صورت گرفته است :
۱. راهى روشن براى عموم مردم است تا امام زمان خود را بشناسند.
۲. دلیلى واضح براى رسوا کردن مدّعیان دروغین مهدویت است.
۳. برهانى آشکار بر اثبات مهدویت شخصى (و ردّ مهدویت نوعى) است.
۴. مدرکى محکم بر اثبات مهدویت عینى و ردّ مهدویت معنوى (مهدى ساخته ذهنى در اثر فشارهاى جامعه) است فصلنامه انتظار، ش ۵، ص ۱۵۲..
۵. روشى مؤثر براى محسوس کردن وجود امام زمان(عج) و ایجاد تعلق خاطر و عشق و محبت سرشار به آن حضرت است ؛ چنان که امام حسن«ع» به ابى هاله فرمود : «دوست دارم براى من، پیامبر را مقدارى توصیف کنى تا شاید تعلّق خاطرى بیابم».
اوصاف و ویژگى هاى ظاهرى و جسمانى امام زمان(عج) در روایات به شرح زیر بیان شده است :
چهره و سیماى مبارک
حضرت مهدى(عج) داراى صورتى زیبا و درخشنده است ؛
الف. «المهدى من ولدى وجهُهُ کالقمر الدُّرّى»؛ ینابیع المودة، ص ۱۸۸ ؛ کشف الغمة، ج ۲، ص ۴۸۱. ؛ «پیامبر«ص» فرمود : مهدى از فرزندان من است، صورتش همچون ماه تابان است...».
ب. «... على خَدِّه الأیمن خالٌ»؛ بحارالانوار، ج ۵۱، ص ۸۰ ؛ منتخب الاثر، ص ۱۶۶. ؛ «... بر گونه راستش خالى هست».
ج. «حَسَنُ الوجه... و نور وجههِ یَعلو سواد لحیته»؛ منتخب الاثر، ص ۱۸۶. ؛ «مهدى صورتى نیکو دارد... درخشندگى چهره اش بر سیاهى محاسنش غلبه مى کند».
د. «وجهُهُ کالدّینار و اَسنانه کالمنشار...»؛ الغیبة النعمانى، ص ۲۷۴، ج ۱. «چهره اش مانند دینار گرد و گلگون و دندان هایش مانند شانه، ظریف و منظم است».
ه. «المهدى طاووس اهل الجنّة علیه جلابیبُ النّور»؛ کشف الغمة، ج ۲، ص ۴۸۱. ؛ «مهدى، طاووس بهشت است که هاله اى از نور، او را احاطه کرده است».
و. «شابّ صبیحُ الوجه...»؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۱۷۷. ؛ «جوانى گشاده روى است».
ز. «شابٌ حسن الوجه»؛ الغیبة طوسى، ص ۲۶۹ ؛ الارشاد، ج ۲، ص ۳۸۲. «جوانى زیبا روى است».
ح. «وجهُه کالکوکبٌ درّىٌّ»؛ دلائل الامامة، ص ۲۳۳ ؛ «چهره اش مانند ستاره درخشان است».
ط. «مسنون الخدّین»؛ کمال الدین، ج ۲، ص ۴۴۶. ؛ «مهدى داراى گونه هاى کم گوشت است».
ى. «سهل الخدّین على خدّة الأیمن خالٌ کأنّه فتات مسک على رضراضة عنبر»؛ کتاب الغیبة، ص ۲۶۶. ؛ «گونه هایى نرم با خالى در گونه راست دارد که مانند دانه مشک بر روى عنبر است».
پیشانى و ابرو و چشم
حضرت مهدى(عج)، داراى پیشانى گشاده، صاف و روشن است. ابروى آن حضرت نیز باریک، کشیده و نزدیک به هم - اما ناپیوسته - است. چشم هایش سیاه و درشت و فرو رفته و پلک هاى او درخشنده است.
الف. «المهدى منّى، اجلى الجبهَة اَقنى الأنف...»؛ کشف الغمة، ج ۲، ص ۴۸۱. ؛ «مهدى از من است، پیشانى باز و نورانى و بینى کشیده و باریک دارد».
ب. «اَکحَلُ العَینَین... کثُّ اللحیة...»؛ منتخب الاثر، ص ۱۶۶ ؛ کشف الغمة، ج ۳، ص ۲۶۰. ؛ «دیدگان مبارکش سرمه کشیده... محاسن مبارکش پر مو است...».
ج. «اَزَجُّ، اَبلَجُ، اَدعَج، اَعیُنُ، اَشَمُّ الأنف اَقنى اَجَلى»؛ الملاحم و الفتن، ص ۵۸ ؛ نور الابصار، ص ۱۷۰. ؛ «ابروهاى کشیده، صورتى نیکو، دیدگان مشکى، بینى باریک و نیکو خمیده، و پیشانى باز و درخشان دارد».
د. «مُشرِفُ الحاجبین، غائرُ العینین»؛ الزام الناصب، ص ۱۳۸. ؛ «او بلند ابرو است و چشمانى فرو رفته دارد».
. قامت و رنگ بدن و صورت
امام على«ع» فرموده اند: «یخرجُ رَجُلٌ مِن وُلدى فى آخِرِ الزّمان ابیضُ اللون مُشرَبٌ بالحُمرَة مُبدَحُ البَطنِ عَریضُ، عَظیمُ مُشاشِ المنکبین، بِظَهرِه شامَّتانِ : شامَّةٌ على لَونِ جِلده و شامَّةٌ على شبهِ شامّة النبى»؛ منتخب الاثر، ص ۲۵۰ ؛ بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۳۵. ؛ «مردى از فرزندان من در آخر الزمان ظهور مى کند که صورتى نقره فام و چهره اى گلگون دارد. شکمش پهن، ران هایش پر گوشت و شانه هایش عریض است. در پشت او دو علامت هست که یکى به رنگ پوست و دیگرى شبیه مهر نبوّت است».
. سر و مو
امام على«ع» فرموده اند: «حَسَنُ الوَجه، حَسَنُ الشِعر یَسیلُ شعرُه على مِنکَبَیه...»؛ کتاب الغیبة، ص ۲۸۱ ؛ بحارالانوار، ج ۵۱، ص ۳۶. ؛ «چهره اى زیبا و موهایى جاذب دارد که بر شانه هایش فرو ریخته است».
«بشعر قطط»؛ کمال الدین، ج ۲، ص ۴۷۵. ؛ «مویش کمى مجعّد است».
در سیماى جوانان
امام رضا«ع» فرموده است : «علامَتهُ اَن یکون شیخ السنّ شاب المنظر حتى اَنَّ الناظِرَ اِلَیه لَیَحسبه ابن اربعین سنة اَو دونَها و اِنّ مِن علاماتِهِ اَن لا یَهرِمَ بمرور الایام و اللیالى حتى یأتى اَجَلُه»؛ کمال الدین، ج ۲، ص ۶۵۲. ؛ «نشانه مهدى آن است که در سن پیرى است ؛ ولى جوان به نظر مى آید. هر کسى او را ببیند، گمان مى کند که چهل سال یا کمتر دارد. یکى دیگر از نشانه هاى او این است که با گذشت زمان، تا هنگام رسیدن اجل، اثر پیرى در او مشاهده نمى شود».
. اوصاف اخلاقى و درونى ۱
. امام حسین«ع» مى فرماید : «تَعرِفون المهدى بالسَّکینةِ و الوقارِ و بمَعرِفَةِ الحَلالِ و الحَرامِ و بِحاجَةِ النّاسِ الیه و لا یحتاجُ الى احد»؛ الغیبة النعمانى، ص ۱۲۷ ؛ منتخب الاثر، ص ۳۰۹. ؛ «مهدى را با سکینه و وقار، شناخت حلال و حرام، نیاز همگان به او و بى نیازى او از همه خواهید شناخت».
۲. در روایت دیگرى آمده است : «یکونُ اَولى بالنّاسِ من اَنفُسِهِم و اَشفَقَ علیهم من آبائِهم و اُمّهاتهم و یکونَ اَشَدّ الناس تَواضُعاً للّهِ عَزَّ و جَلَّ و یکونُ اخَذَ النّاسِ بِما یَأمُرُ به و اَکَفَّ النّاس عَمّا یَنهى عنه»؛ الزام الناصب، ص ۱۰. ؛ «او براى مردم از خودشان اولى تر، از پدر و مادرشان مهربان تر و در برابر خدا، از همه متواضع تر است. آنچه به مردم فرمان مى دهد، خود بیش از دیگران به آن عمل مى کند و آنچه مردم را از آن نهى مى کند، خود بیش از همگان از آن پرهیز مى کند».
۳. «دلالته فى خصلتین : فى العلم و استجابَةِ الدَّعوةِ و کلِّ ما أخبَرَ بِهِ من الحوادثِ الّتى تَحدُثُ قبلَ کونِها فذلک بعَهد معهود الیه من رسول الله«ص» توارَثَه عن آبائه عنه«ع»»؛ عیون الاخبار، ج ۱، ص ۱۷۰. ؛ «مهدى، دو نشانه بارز دارد که با آنها شناخته مى شود : دانش بیکران و استجابت دعا. آنچه از رویدادها پیش از وقوع آنها سخن بگوید، به صورت پنهانى است که توسط پدران خود، از رسول خدا، به ارث برده است».
۴. امام رضا«ع» فرموده است : «... یکونُ اَعلَمُ النّاس و اَحکَمُ النّاس و اَتقى النّاس و اَسخَى النّاس و اَعبَدُ النّاس... و یکونُ مُحَدِّثاً»؛ من لا یحضره الفقیه، ج ۴، ص ۴۱۸. ؛ «... او داناترین مردم و حکیم ترین، پرهیزگارترین، بردبارترین، سخى ترین و عابدترین آنان است و فرشتگان با او سخن مى گویند».

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق صفحه جستجو اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.