عصمت جبری ائمه(ع) ۱۳۹۱/۱۰/۳۰ - ۱۶ بازدید

اولا، باید دانست که عصمت دو جنبه دارد: جنبه اختیاری و جنبه موهبتی.

اولا، باید دانست که عصمت دو جنبه دارد: جنبه اختیاری و جنبه موهبتی.
ثانیا، باید این واقعیت را بپذیریم که خداوند به جهت مسئولیت نبوت و امامت به تعدادی از انسانها علم و عصمت موهبتی داده است. چنان که به همه انسانها عقل و فطرت اولیه را عطا کرده است با این تفاوت که امامان این علم و عصمت موهبتی و پایه را به خوبی حفظ کردند و برای ارتقا و ازدیاد آن تلاش کردند. اما بسیاری از انسانها عقل و فطرت اولیه خود را سرپوش گذاشتند و چه بسا با سستی و تنبلی به انحراف کشیده شدند. حال آیا بهتر نیست به جای اعتراض به خدا که چرا به تعدادی علم و عصمت موهبتی داده؟! به خودمان اعتراض کنیم که چرا همان عقل و فطرت اولیه را خوب نگه نداشتیم؟! آیا همین نشانه آشکاری نیست که اگر علم و عصمت هم به ما می داد آن را ضایع می کردیم؟! درجات و مقامات پیامبران و امامان به خاطر آن است که با اختیار و اراده خود در جهت حفظ و ارتقای علم و عصمت موهبتی و پایه تلاش کرده اند. چنان که درباره امام حسین(ع) روایت شده است: «ان لک درجه فی الجنه لاتنالها الا بالشهاده» و از سوی دیگر اگر پیامبران و امامان کمترین کوتاهی و ترک اولی کنند بیش از دیگران گرفتار می شوند چنان که حضرت یونس در شکم ماهی گرفتار شد و حتی خداوند به پیامبر اسلام(ص) به شدت هشدار می دهد اگر کلمه ای غیر از وحی به ما نسبت بدهی شاهرگ تو را قطع خواهیم کرد؟ در نتیجه از آنجا که خداوند مى دانست که عده اى از بندگانش به اختیار خود، بیش از دیگران و در بالاترین حدّ ممکن از استعداد خود بهره بردارى مى کنند. از میان افراد بشر آنان را برگزیند و تفضّلاً این پاداش و موهبت ویژه را به آنها عطا کرد، تا در پرتو آن، راهنمایانى موثق و مطمئن براى همه افراد بشر گردند. به عبارت دیگر، اعطاى موهبت علم خدادادى معلول شایستگى هاى آنان است، نه این اعطا بدون حساب است و نه معلول استعداد جبرى ایشان. حکمت اعطاى چنین موهبتى، نیز فراهم نمودن وسایل هدایت براى سایر انسانهاست. بنابراین آن عصمت موهبتی لطفی در حق ماست.
امام صادق(ع) در همین زمینه مى فرمایند: «ان الله اختار من ولد آدم اناسا طهّر میلادهم، و طیّب ابدانهم و حفظهم فى اصلاب الرجال و ارحام النساء، اخرج منهم الانبیاء و الرسل، فهم ازکى فروع آدم؛ ففعل ذلک لا لأمر استحقوه من الله عزوجلّ و لکن علم الله منهم حین ذرأهم انّهم یطیعونه و یعبدونه و لا یشرکون به شیئا فهولاء بالطاعة نالوا من الله الکرامة و المنزلة الرفیعة عنده» ؛ مجلسى، محمدباقر، بحارالانوار، ج ۱۰، ص ۱۷۰. «به درستى که خداوند متعال، انسان هایى را از فرزندان آدم انتخاب کرد و تولد آنها را پاک و بدن هاى آنان را پاکیزه گردانید و آن ها را در پشت مردان و رحم زنان در حفظ خویش قرار داد، نه به جهت طلبى که از خداوند داشته باشند؛ بلکه از آنجا که خداوند، در هنگام خلقت مى دانست که از او فرمانبردارى مى کنند و او را عبادت مى نمایند و هیچ گونه شرکى نسبت به او روا نمى دارند. پس اینان به واسطه فرمانبردارى از خداوند به این کرامت و منزلت والا در نزد خداوند، نایل شده اند».

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق این صفحه اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.