عقربِ قیامت ۱۳۹۹/۱۱/۱۹ - ۱۲۶۰ بازدید

عقربی که در قیامت پنج نفر را خواهد خورد، آیا ان گنهکاران به بهشت نخواهند رفت؟

حدیث مورد نظر در برخی منابع حدیثی نقل شده است:
پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم در حدیثی می فرمایند:
« وَ عَنْهُ صَلَّى اَللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ وسلّم:
إِذَا کَانَ یَوْمُ اَلْقِیَامَةِ یَخْرُجُ مِنْ جَهَنَّمَ جِنْسٌ مِنْ عَقْرَبٍ رَأْسُهُ فِی اَلسَّمَاءِ اَلسَّابِعَةِ وَ ذَنَبُهُ إِلَى تَحْتِ اَلثَّرَى وَ فَمُهُ مِنَ اَلْمَشْرِقِ إِلَى اَلْمَغْرِبِ فَقَالَ أَیْنَ مَنْ حَارَبَ اَللَّهَ وَ رَسُولَهُ ثُمَّ هَبَطَ جَبْرَائِیلُ فَقَالَ یَا عَقْرَبُ مَنْ تُرِیدُ قَالَ أُرِیدُ خَمْسَةَ نَفَرٍ تَارِکَ اَلصَّلاَةِ وَ مَانِعَ اَلزَّکَاةِ وَ آکِلَ اَلرِّبَا وَ شَارِبَ اَلْخَمْرِ وَ قَوْماً یُحَدِّثُونَ فِی اَلْمَسْجِدِ حَدِیثَ اَلدُّنْیَا.» (1)
در روز قیامت، از داخل جهنم عقربی خارج می شود که سر آن عقرب در آسمان هفتم است و دُمش در ته زمین و دهانش هم از مشرق تا مغرب است.آنهایی که با خدا و پیامبر خدا جنگ داشتند کجا هستند؟ جبرئیل فرود می آید و می پرسد:
«چه کسانی را می خواهی؟ مقصودت از کسانی که با خدا و پیامبر خدا در جنگ بودند چه کسانی است؟»
عقرب می گوید: آنها پنج نفرند و من می خواهم آنها را ببلعم:
1. «تارِکُ الصَّلوة»؛ ترک کننده نماز، آن کسی که منکر نماز بوده و بی نماز از دنیا رفته است.
2. «مانِعُ الزَّکاة»؛ کسانی که مانع پرداخت زکات می شدند. (به هر طریقی مردم را به نپرداختن زکات واجب اموال خود می نمودند)
3. «آکِلُ الرِّبا»؛ کسانی که اهل ربا (نزول خواری) بودند.
4. «شارِبِ الخَمر»؛ کسانی شراب خوار بودند.
5. «قَومٌ یُحَدِّثُونَ فِی المَسجِدِ حَدیثَ الدُّنیا»؛ مردمی که در مسجد به جای صبحت از دین، از مسائل دنیایی بحث می کنند. توصیف مأمور عذاب الهی در قیامت به جانوری از جنس عقرب با آن شکل و شمایل خاص اختصاص به ویژگی های مأمورین عذاب الهی در قیامت دارد و ممکن است این عقل و ذهن ما در درک چنین تصویری از مأمور الهی که به شکل عقرب در آمده، متحیر و سرگردان بشود. همچنین حصر در کلام رسول الله (صل الله علیه وآله)، حصر عقلی نیست به این معنا که ممکن است گروه ها و افراد دیگری مصداق محاربه با خدا و پیامبر باشند ولی در این حدیث ذکر نشده باشند.
برای مطالعه بیشتر به کتاب در محضر مجتهدی(رحمه الله تعالی) مراجعه شود. پی نوشت: (1) جامع الأخبار، ج1، ص۱۵۰( الفصل الثالث عشر و المائة فی الخمر)، بحار الأنوار ج۷۶ ص۱۴۹ و مستدرک الوسائل ج۱۷ ص۴۷.

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

میهمان
خدمت شما من دختر ۱۶ ساله ای هستم که در امر نماز سست هستم متاسفانه یعنی بعضی وقتا میخونم بعضی وقتا نه الان با دیدن این متن خییییلی متأثر شدم و تصمیم جدی برای کامل خوندن نماز شدم و الان سوال این است که نمازایی رو که قضا کردم و براش مجازات میشم؟ راستی من از دختر عموم خیییلی دلم شکسته ینی دلمو شکوند و گریه میکنم و وقتی یادش میوفتم دلم می گیره و آه از ته دل میکشم و قسم خوردم هیچ وقت نمیبخشمش نفرین میکنم من همه ی آدمایی رو که بهم بد کردن بخشیدم جز این یه نفر به نظر شما کارم گناهه؟
پرسمان
سلام علیکم، پرسشگر گرامی ؛ خدای مهربان دری به نام توبه برای همه بندگانش گشوده و با آغوشی باز بندگان گنهکارش را که رو به سوی توبه آورده اند، می پذیرد. لذا باید آستین همت را بالا زده و با عزمی راسخ توبه ای کنیم متناسب به گناه خویش خداوند هر گناهی را می بخشد چنانچه خود فرموده است : «ان الله یغفر الذنوب جمیعا » [زمر /۵۳] خداوند همه گناهان را می بخشد ، پس در هیچ حالتی نباید از توبه و بخشش گناهان و رحمت الهی ناامید شد، چرا که گناه ناامیدی از خداوند حتی از قتل انسان نیز بزرگتر است. اگر انسان هر روز گناه کند و توبه خود را بشکند و باز واقعا پشیمان شود و توبه نماید، توبه او پذیرفتنی است و نباید از رحمت خداوند ناامید گردد.
بازآ بازآ هر آنچه هستى بازآ گر کافر و گبر و بت پرستى بازآ
این درگه ما درگه نومیدى نیست صد بار اگر توبه شکستى بازآ
امام رضا (ع) مى فرمایند: (التائب من الذنب کمن لاذنب له) توبه کننده از گناه مانند کسى است که هیچ گناهى ندارد، (میزان الحکمه ج، ۱ باب التوبه ر، ۲۱۱۶).
توبه در حقیقت پشیمان شدن از گناه و بازگشتن از راهی است که انسان در گذشته بر خلاف رضای پروردگار رفته است . توبه حقیقی نیز همان توبه نصوح است؛ یعنی توبه و پشیمانی بدون بازگشت. اگر کسی احساس کند که واقعا از گذشته خود نادم و پشیمان گشته و راه خود را به سوی خداوند عوض کرده، باید بداند که اهل توبه واقعی است و اینچنین توبه ای هرگز رد نمی شود.
پاره اى از روایات ارکان توبه را چهار چیز شمرده اند:
۱ . ندامت قلبى
۲ . استغفار با زبان
۳ . عزم بر عدم بازگشت به گناه.
۴ . کردار نیک و کنار گذاشتن گناه (جبران : حق الله ، حق الناس و حق النفس ) [میزان الحکمه، ج ۱، ص ۵۴۸.]
با انجام توبه و جبران همه گناهان انسان بخشیده می شود و مجازات از انسان برداشته می شود ، همانطور که امام رضا علیه السلام فرمودند : توبه کننده از گناه مانند کسى است که هیچ گناهى ندارد .
خداوند متعال می فرماید : « الا من تاب و آمن و عمل عملا ً صالحا ً فأولئک یبدل الله سیئاتهم حسنات و کان الله غفورا ً رحیما ً» [سوره فرقان / ۷۰] مگر آن کسان که توبه کنند و ایمان آورند و کارهای شایسته کنند خدا بدیهایشان را به نیکی ها بدل می کند و خدا آمرزنده و مهربان است.
جبران حق الله( شرک ، نماز ، روزه ، شرک ، دروغ ، و ... )
نماز حق الله است و حق الله حقوقی است که خداوند نسبت به بندگان خود دارد. به عبارت دیگرتکلیفی است که بنده درقبال خدای خوددارد ، تمام احکام واجب یا حرام ( مانند شرک ، نماز ، روزه ، شرک ، دروغ ، و ... ) حق‌الله هستند .
اما راه کاری که برای جبران و رعایت نکرن این امور وجود دارد این است که: اگر شرک و کفر صورت گرفته، باید «توحید» و یکتاپرستی را جایگزین آن نمود، و اگر در احکام و فروع دین ( نماز ، روزه و ... ) کوتاهی و تعلل شده ، باید به تکمیل و جبران آنچه از دست رفته اقدام کرد و قضای نماز و روزه هایی را که انجام نداده را بجا آورد . « عفو و گذشت »
هرچند انسان حق دارد از کسی که دل او را شکسته ناراحت باشد و دوست نداشته باشد که او ببخشد و این کار گناه نیست ، اماعفو و گذشت از نظر عقل و شریعت وحیانی , امری ارزشی و هنجار و رفتاری پسندیده ونیکو است . خداوند در آیات بسیاری بر ارزشمندی عفو و گذشت , تأکید کرده است و از صاحبان حق خواسته است که بر خلاف حق و حقوق خویش از باب انسانیت از خطا و اشتباه دیگری درگذرند و رفتار نا درست دیگران را نادیده بگیرند .
خداوند در قرآن کریم می فرماید :« و لا تستوی الحسنة و لا السیئة ادفع بالتی هی احسن - هرگز نیکی و بدی در جهان , یکسان نیست ؛ همیشه بدی خلق را به بهترین عمل ( که نیکی است ) پاداش ده» (سوره فصلت :۳۴)انسان در اثر عفو و گذشت به آرامش خاصی دست می یابد که نمی توان آن را از راهی دیگر کسب کرد . آسایش روانی انسان در این است که او به جز مواردی که حقی از دیگران ضایع می شود و یا به گستاخی بیشتر ظالمان می انجامد ، روش مسالمت و مدارا با دیگران را در پیش گیرد .
با توجه به نقش مهم عفو و گذشت در زندگی ، امام سجاد (ع) در رساله حقوق درباره حق کسی که به انسان بدی کرده ، می فرماید : « اما حق کسیکه به خاطر گفتار یا رفتارش ؛سبب نکبت و گرفتاری تو شده است، آن است که اگر از روی عمد و آگاهی به تو ضرر رسانیده است، بهتر آن است که او را ببخشی زیرا عفو موجب می شود که از این کار در آینده دست بر دارد و با خلق خدا مؤدبانه و بدون آزار برخورد نماید ... و خداوند عزوجل فرمود : اگر کیفر دادید، به همان اندازه باشد که زخم خوردید، و اگر صبر کنید و بگذرید ،)که گذشت) برای صابران بهتر است ...این در صورتی است که عمدی در کار باشد .اما اگر ضرری که به تو رسیده است غیر عمدی بوده باشد؛از ستم بر او به نیت انتقام پرهیز کن تا ضرر عمدی به کسی که از روی خطا مرتکب عملی شده است، نرسانی . بلکه با او به رفق و مدارا رفتار کن؛ و خطایش را با مهربانی و لطفی کـه در توان داری پاسخ بده ؛ و قوتی نیست، مگر به خداوند متعال » .
از این رو بزرگان دین گفته اند که در عفو و گذشت لذتی است که در انتقام نیست .کسی که از خطای دیگری می گذرد , رحمت و مهر الهی را به سوی خویش جلب می کند .خداوند متعال می فرماید:« و لیعفوا ولیصفحوا الا تحبون ان یغفر الله لکم - با خلق , عفو و صفح پیشه کنند و از بدیها در گذرند آیا دوست نمی دارید که خدا هم در حق شما مغفرت و احسان فرماید ؟»(نور:۲۲)

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق صفحه جستجو اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.