علم و حجاب نورانی ۱۳۹۳/۰۳/۲۸ - ۷۴۸ بازدید

چه کار کنیم تا درس هایی که می خوانیم باعث شکل گیری حجاب نشود؟

علم به منزله چراغی است که راه را برای انسان روشن می سازد و زمینه سیر و حرکت او را فراهم می سازد و بر روشنایی و بصیرت او می افزاید. علم به ما روشنایی و توانایی می بخشد و به حرکت ما سرعت و شتاب می بخشد. ابزاری مفید برای رسیدن به مقصد است. انسان بدون علم و آگاهی کور و نابیناست و جلو پای خود را نمی تواند ببیند. خداوند می فرماید: «قل هل یستوی الذین یعلمون والذین لایعلمون انما یتذکر اولوا الالباب؛ آیا دانایان با نادانان برابر و یکسانند؟ تنها صاحبان اندیشه و عقل این تفاوت را در می یابند» (زمر، آیه 9) حضرت علی(ع) می فرماید: در رأس همه کمالات علم است؛ و نهایت همه فضیلت ها علم است (میزان الحکمه، ج 6، ص 447، ح 13330، چاپ دفتر تبلیغات اسلامی، 1362)و نیز می فرماید: علم، حجاب و پوششی از آفات است (همان، ص 448، ح 13338). و نیز می فرماید: هیچ گنجی پرسودتر از علم نیست (همان، ص 449، ح 13352).
اگر علمی بخواهد نور باشد و پوششی از آفات باشد و خود حجاب نباشد باید دارای ویژگی های ذیل باشد:
1- طلب علم باید برای رضای خداوند باشد. پیامبر گرامی(ص) در روایتی به امیر مؤمنان(ع) می فرماید: هر که علم را برای رضای خدا طلب کند به هیچ بابی از آن دست نمی یابد مگر آن که فروتنی او فزون می گردد و خاضع تر می گردد و ترس او از خدا افزایش می گردد و کوشش او در کار دین بیشتر می شود. این همان کسی است که از علم سود می برد و باید آن را بیاموزد(الحیاه، ج 2،ص 330، حدیث اول)
2- آموختن دانش باید برای فهمیدن باشد نه جدال کردن و فخر فروشی و فریب دادن دیگران (همان، ص 332).
3- باید علم زمینه ساز عمل باشد و هر علمی را که آموختیم به آن عمل نماییم. حضرت صادق(ع) می فرماید: هر کس که علم بیاموزد و به آن عمل کند و برای خدا آن را به دیگران تعلیم دهد، او را در ملکوت آسمان ها عظیم و بزرگ می خوانند و می گویند برای خدا آموخت و برای خدا عمل کرد و برای خدا به دیگران تعلیم داد (همان، ص 336، ح 3)
به طور کلی علم ابزار است نباید هدف تلقی گردد و راه است نباید هدف و مقصد گرفته شود، هدف از علم روشن کردن راه بندگی برای رسیدن به قرب الهی است و هر علمی که این ویژگی را نداشته باشد، یعنی نه تنها راه بندگی را روشن و هموار نمی سازد بلکه مانعی بر سر راه رسیدن به این هدف والا گردد حجاب و آفت راه بندگی می گردد و چیزی که باید آفت زدا باشد، آفت زا می گردد. خداوند متعال در سوره مبارکه قصص در آیه 78 به نقل از قارون می فرماید: «قال انما او تیته علی علم عندی؛ این همه ثروت و قدرت را در پرتو علمی که متعلق به خودم و متکی به خودم می باشد به دست آورده ام». و این تجسمی کامل از علمی است که حجاب اکبر است و انسان را در چارچوب خودپرستی و خودخواهی محسوب و زندانی می گرداند و چیزی که باید بال پرواز باشد، زنجیر و قفس می گردد و مانع پرواز و ترقی و تعالی می شود. بنابراین باید علم را آموخت و عمر را در راه تحصیل آن صرف نمود ولی متوجه بود که نباید به آن استقلال داد و آن را محصول توانایی خود دانست به گونه ای که زمینه ساز غفلت از یاد خدا و موجب افزایش خودپرستی و تکبر و عجب و خودپسندی گردد. باید علم را موهبتی الهی و عنایتی خداوندی دانست و با تضرع مداوم و مستمر به پیشگاه الهی از خداوند علمی که مفید و سودمند به حال دنیا و آخرت و مددی در راه سیر و حرکت به سوی تعالی و تکامل باشد درخواست نمود. علمی که ثمرش تواضع و خاکساری و اعتراف به نادانی و جهل و نمایانگر نهایت نیاز و فقر و وابستگی انسان به خداوند باشد، علمی که ترس عارفانه از عظمت و جلال الهی را به دنبال داشته باشد نه خودمحوری و خودخواهی . خداوند در قرآن می فرماید: «انما یخشی الله من عباده العلما؛ تنها بندگان دانا از خداوند خوف و خشیت دارند».

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق صفحه جستجو اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.