فلسفه فرزندداشتن ۱۳۸۷/۱۱/۲۶ - ۲۴۷۱ بازدید

می گویند فرزند صالح گلی از گلهای بهشت است؛ اولا بچه صالح داشتن زحمات زیادی را می طلبد که هم پدر و مادر نقش دارند و هم خود فرزند. بنابراین سوال من این است که اگر خود ما در این دنیا اعمال صالح انجام دهیم که ذخیره آخرتمان باشد، بهتر از آن نیست که زحمت بچه بزرگ کردن را بکشیم تا شاید او بعد از مرگمان خیرات برای ما بفرستد؟

در پاسخ به این پرسش به مطالب ذیل توجه نمایید :
۱- نیاز به فرزند نیازی فطری است و با صرف نظر از آثار و برکاتی که فرزند صالح در دنیا و آخرت برای والدین دارند داشتن فرزند تامین کننده و ارضا کننده این نیاز فطری و طبیعی است .
۲- هدف اصلی از ازدواج ، تکثیر نسل و بقای نوع است و ممانعت از پیدایش فرزند نوعی مبارزه با این هدف از ازدواج است و در واقع نوعی مبارزه با تکوین و سنت الهی است .
۳- صاحب فرزند صالح نشدن به امید اعمال صالح و تکیه بر آنها و بی نیازی از اعمال صالحی که پس از مرگ والدین از ناحیه فرزندان به آنها می رسد عاقلانه نیست زیرا تضمینی نیست که انسان در وقت مرگ ، با ایمان از دنیا برود و اعمال صالح او باقی بماند و حبط نشود .
۴- فرزند انسان در واقع ادامه و استمرار وجود انسان است و اعمال صالحی که آنها انجام می دهند در واقع ادامه اعمال صالح والدین پس از مرگ آنها است و اعمال والدین هر چه قدر هم که نیک و صالح باشد با مرگ آنها به پایان می رسد و جای وجود فرزند صالح را نمی گیرد . اعمال ناقص والدین پس از مرگشان توسط فرزندشان کامل می شود و بر این اساس نماز و روزه قضا و فوت شده والدین باید توسط فرزند پسر بزرگتربه جا آورده شود و اگر انسان فرزندی نداشته باشد از این برکات و مواهب محروم خواهد بود .

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق صفحه جستجو اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.