نسخه آزمایشی

فلسفه سیاه‏پوشى ۱۳۸۴/۴/۲۰ - ۷۵۵۵ بازدید

فلسفه سیاه‏پوشى

امام خمینی: «ماه محرم و
صفر را زنده نگاه داریم، با ذکر مصائب اهل بیت علیهم السلام که با ذکر مصائب اهل
بیت علیهم السلام زنده مانده است این مذهب تا حالا».
 


فلسفه سیاه پوشی در ایام
عزاداری

 

رنگ سیاه از جهات گوناگون، آثار و خواص مختلف دارد و
به اعتبار هر یک از این خواص، در مورد یا مواردی خاص، فرد یا گروهی مخصوص بری منظور
ویژه خویش از آن بهره می گیرند. رنگ سیاه از جهتی رنگ پوشش است؛ یعنی، رنگ تیره سبب
استتار و اختفا می گردد و گاه بری چنین امری به کار گرفته می شود.
(نگا: یادداشت هایی در زمینه فرهنگ و تاریخ، صص ۲۷۲-۲۷۳)
رنگ سیاه از جهت دیگر، رنگ هیبت و تشخص است و ازاین رو، لباس رسمی شخصیت ها نوعاً
سیاه یا سرمه ی سیر است، و در نقل هی تاریخی موارد فراوانی را می توان یافت که بری
نشان دادن هیبت و تشخص فرد، گروه، حکومت یا مسأله ی از این رنگ استفاده می شده
است.ابن اثیر یکی از مورخان برجسته می نویسد: ابومسلم خراسانی روزی خطبه خواند.
مردی برخاست و پرسید: این علامت سیاه که بر تو می بینم، چیست؟ گفت: ابوزبیر از جابر
بن عبدالله انصاری روایت کرده است که گفت: پیغمبر(ص) هنگام فتح مکه عمامه سیاهی بر
سر داشت و این لباس هیبت و لباس دولت است. (ترجمه الکامل، ج ۹، ص ۱۱۴).
یکی دیگر از خواص و آثار رنگ سیاه، آن است که این رنگ به صورت طبیعی، رنگی حزن آور
و دلگیر و مناسب عزا و ماتم است. از همین رو، بسیاری از مردم جهان، از این رنگ به
عنوان اظهار غم و اندوه از مرگ دوستان و عزیزان خود سود می جویند.
امّا باید توجه داشت که انتخاب رنگ سیاه در ایام سوگواری - علاوه بر نکته فوق -
علتی منطقی - عاطفی نیز دارد و آن عبارت است از این حقیقت که کسی که در ماتم عزیزان
خویش، جامه سیاه می پوشد و در و دیوار را سیاهپوش می کند، با این عمل می خواهد
بگوید و بفهماند که: «تو، مایه روشنی چشم من و در حکم فروغ دیدگان من بودی و دفن
پیکر تو در دل خاک بسان افول ماه و خورشید در چاه مغرب، سینه حیات و زندگی را در
چشمم تیره و تار ساخته و زمین و زمان را در سیاهی و ظلمت فرو برده است».
چنان که حضرت زهرا(س) در روز هشتم رحلت حضرت رسول(ص) بر سر قبر آن حضرت رفت و فریاد
برآورد: «یا ابتاه انقطعت بک الدنیا بانوارها و زوت زهرتها و کانت ببهجتک زاهرة
فقد اسود نهارها، فصار یحکی حنادسها رطبها و یابسها ... و الأسی لازمنا ...
؛
ای پدر! تو رفتی و با رفتن تو، دنیا روشنی هی خویش را از ما
برگرفت و نعمت و خوشی اش را از ما دریغ کرد. جهان، به حسن و جمال تو، روشن و درخشان
بود (ولی اکنون با رفتن تو) روز
روشن آن سیاه گشته و تر و خشکش حکایت از شب هی بس تاریک دارد ... و حزن و اندوه،
همواره، ملازم ما است ...». (بحارالانوار، ج ۴۳، صص ۱۷۴ -
۱۸۰)
 

و ز عمر، مرا جز شب دیجور نمانده است
×××× بی مهر رخت، روز مرا نور نمانده است
 

بنابراین، سیاه پوشی، به دلیل رمز و رازی که در این
رنگ نهفته است؛ به عنوان یک رسم طبیعی و سنت منطقی نشان حزن و اندوه دارد و پیروان
اهل بیت(ع) در ایام عزاداری، لباس سیاه بر تن می کنند؛ زیرا لباس سیاه، نشانه عشق و
دوستی به ساحت آنان، اعلام جانبداری از سرور آزادگان، در جبهه ستیز حق و باطل و
اظهار تیره شدن آفاق حیات معنوی است.نگا: سیاهپوشی در سوگ ائمه نور، صص ۳۱ - ۵۳.
لباس مشکین در عزاداری امامان نور(ع) - خصوصاً سالار شهیدان - جسمی تیره، ولی جانی
روشن دارد. در ظاهر سیاه است ولی در باطن سپید و چه خوش گفته است شیخ محمود شبستری
در گلشن راز:
 

به تاریکی درون، آب حیات است ×××
سیاهی گر بدانی نور ذات است

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق این صفحه اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.