قاعده لطف-وظیفه انذار-بشارت و انذار ۱۳۸۶/۰۶/۱۹ - ۱۱۴۱ بازدید

قبل از بعثت پیامبر(ص) آیا در جزیره العرب شخص منذری وجود داشت؟ اگر نبود آیا با آن قاعده لطفی که در اثبات امامت استفاده می کنیم متناقض نیست؟

قاعده لطف، قاعده ای کلامی است در اثبات امامت به این معنی که «لطف الهی» بر این تعلق دارد که راه هدایت بسته نباشد زیرا دین مجموعه و دستگاه فنی و به هم پیوسته ای است که لاجرم برای فهم و درک و عمل به دستورات آن کارشناس آن نیز همراه آن باید باشد. اسلام دین الهی است که توسط پیامبر اکرم(ص) به مردم عرضه شد و پس از ایشان باید کسانی از جانب خداوند معین شوند تا دین را به مردم معرفی کنند و ترویج نمایند. امام کارشناس حقیقی دین است که اسلام را به خوبی می شناسد و به بهترین نحو به مردم می شناساند. پس لطف الهی ایجاب می کند که عنایت او همواره برای هدایت بشر، ساری و جاری باشد. چنانکه با فرستادن پیامبر اکرم(ص) و انزال قرآن، راه هدایت را برای انسان ها باز کرد. با تعیین ا مامان معصوم، این هدایت را تمام می کند و دین را تکمیل می کند (استاد مطهری، امامت و رهبری، ص 95 - 92).
با بررسی تاریخ ادیان مشخص می گردد که هیچ گاه زمین خالی از حجت نبوده است. در منابع قرآنی و تاریخی پس از مرگ موسی دوازده نفر بر بنی اسرائیل حکومت کردند، این دوازده نفر قدرت سیاسی نداشتند و رهبر معنوی بنی اسرائیل بودند. قرآن به این دوازده نفر اشاره آشکار دارد و از دوازده نقیب یاد می کند (نگا: مائده، آیه 11 - آل عمران، آیه 11). مفسران اسلامی می گویند این دوازده نفر در زمان حیات حضرت موسی انتخاب شدند (تفسیر فخر رازی، ج 3، ص 563). یوشع یکی از این دوازده نفر بود و از هر سبطی یک نفر برگزیده شده بود (نگا: تاریخ ادیان و مذاهب جهان، مبلغی آبادانی، ج 2، صص 641 - 654 ، انتشارات حر). علماء یهود معتقدند که پس از حضرت موسی، چهل و هفت پیامبر برای قوم اسرائیل آمده و شریعت حضرت موسی را ترویج کرده اند که هفده نفر از آنان دارای کتاب بوده اند. در قرآن به چند نفر از انبیاء بنی اسرائیل که پس از موسی آمده اند اشاره شده است. داود که صاحب کتاب آسمانی زبور بود، یکی از آنهاست و نیز سلیمان که در قرآن شرح رسالت و سلطنت او آمده است (نگا: بقره، 86 - 87 ؛ نساء، 163 ؛ آل عمران، 44 - 51). انبیائی چون عاموس، هوشع بن ئبری، میخابن مورئین، یوشی، اشعیاء بن عاموس، ناحوم بن القوشی و... (نگا: تاریخ ادیان ، جان ناس، صص 340 - 348 ؛ تاریخ ادیان و مذاهب جهان، همان، ج 2، صص 657 - 666). پس از عیسی مسیح نیز حواریون که تعداد آنها به 12 تا 13 نفر می رسد و نیز پس از آنان کشیشانی که شایستگی لازم را در ابلاغ پیام مسیح به مردمان داشته اند بوده اند و از این جهت هیچ گاه مردم بدون حجت نبوده اند (نگا: تاریخ ادیان، صص 406 - 419 ؛ تاریخ ادیان و مذاهب جهان، همان، ج 2، صص 727 - 737 و 766).
در این رابطه گفتنی است که حضرت ابوطالب و برادرش عبداللَّه و پدرشان عبدالمطلب(ع) و همچنین آمنه مادر پیامبر گرامی اسلام(ص) در دوران عمرشان هیچ گاه بت نپرستیدند؛ چرا که جملگى خداپرست و بر دین حنیف حضرت ابراهیم(ع) بودند.ر.ک: کمال الدین، شیخ صدوق، ج 1، ص 74 - 175، ح 31 و 32 (دارالکتب الاسلامیه)؛ الخرائج و الجرائح، قطب الدین راوندى، ج 3، ص 1057، ح 10، (مؤسسه امام مهدى، قم). زمانى که پیامبر گرامى اسلام(ص) به پیامبرى مبعوث شد، ابوطالب(ع) به دین اسلام ایمان آورد، ولى براى این که بتواند از پیامبر حمایت کند، اسلام خود را اظهار نمى کرد؛ چرا که در آن جامعه، تعصب خویشاوندى حاکم بود، و ابوطالب عنوان خویشاوندى را پوشش ظاهرى جهت حمایت از آن حضرت قرار داده بود.روضة الواعظین، محمد بن حسن فتال نیشابورى، ج 1، ص 138 - 139 (انتشارات رضى قم)؛ تفسیر مجمع البیان، طبرسى، ج 4، ص 31 و ج 7، ص 448، ذیل آیه 26 انعام و 56 قصص (مؤسسه الاعلمى للمطبوعات بیروت)؛ شرح نهج البلاغه، ابن ابى الحدید، ج 14، ص 65، (چاپ کتابخانه آیت اللَّه مرعشى). امام صادق(ع) مى فرماید: «ابوطالب همچون اصحاب کهف بود که ایمان خود را پنهان مى داشتند و تظاهر به شرک مى کردند و خداوند به آنها دو پاداش داد».شرح نهج البلاغه، ابن ابى الحدید، ج 14، ص 70 (چاپ کتابخانه آیت اللَّه مرعشى، کافى، کلینى، ج 1، ص 448، ح 28، (دارالکتب الاسلامیه)، ممکن است آن دو پاداش، یکى جهت ایمان آنها باشد، و دیگرى به جهت حالت خوف، اضطرار و تقیه که به آن مبتلا بودند.

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق صفحه جستجو اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.




حاصل جمع را در کادر وارد کنید