متون مقدس ۱۳۹۳/۰۹/۰۱ - ۲۷۴ بازدید

نویسنده ی غربی آورده است: اغلب متون مقدسِ مهم ، اگر نگوییم همه آنها ، به غیر از قرآن حتی نسبت به این موضوع که احتمال دارد «کتاب مقدس» باشند نیز ناآگاه هستند باتوجه به این مطلب آیا متون مقدس مانند کتاب های بودایی ها ومانوی ها و یهودی ها و مسیحی ها نسبت به اینکه مقدس هستند و قرار است مقدس شوند ناآگاهند؟ قرآن چه طور؟ دلیل بیاورید؟

۱- در اسلام از نظر دین، هر فعل یا امری که جنبه الهی و صبغه ربوبی داشته باشد، مقدس است. «صبغه الله و من احسن من الله صبغه؛ هر چیزی که به هر نوع و ترتیبی دارای چنین رنگی باشد، امری مقدس است» (بقره، آیه ۱۳۸). قدسی بودن مبتنی بر بهره مندی از صبغه و جنبه الهی در عقاید و اخلاق و افعال فردی و اجتماعی است و آن نیز در پرتو حسن و نیکویی فعل و فاعل به دست می آید. بنابراین هر چیزی که صبغه ربوبی و جنبه الهی داشته و تحت نظارت و دستور خداوند متعال باشد از امور مقدس محسوب می شود. حتی افعالی که انسان ها به مقتضای طبیعت و نیازهای طبیعی خود انجام می دهند و در راستای دستورات خداوند متعال است از امر قدسی شدن مستثنا نیست (ر.ک: نسبت دین و دنیا، آیت الله جوادی آملی، نشر اسراء، چاپ اول ۱۳۸۱، صص ۱۰۰ - ۸۹). چنانکه امام صادق(ع) در این باره فرمودند: «الکاد علی عیاله کالمجاهد فی سبیل الله؛ کسی که برای تأمین خانواده خویش تلاش کند، اجر او مانند پاداش مجاهد در راه خداست» (وسائل الشیعه، ج ۱۷، ص ۶۷). دقت در حدیث فوق و سایر احادیث بسیار متعددی که مشابه آن وجود دارد، نشان می دهد که شرع با دخالت در امور دنیوی - حتی در امور ضروری بشر، همانند به دست آوردن مخارج زندگی - سبب می شود بین امور دنیوی بشر و مفاهیم کاملا مقدس - همانند قرآن کریم، پیامبران و امامان و... - ارتباط برقرار و آنها نیز اموری قدسی و الهی شود؛ حتی ممکن است آن قدر میزان تقدس و الهی بودن آنان بالا باشد که انسان به یاری آنها بتواند در معاد به بالاترین مدارج عالی بشریت و لقای پروردگارش نایل آید. تشخیص امور مقدس می تواند هم از طریق دلایل نقلی و آیات و روایاتی استفاده شود که برای اعمال خاصی نظیر نماز، روزه، حج و جهاد و... ارزش و جایگاه ویژه ای قائل شده اند باشد و هم می تواند از طریق دلیل عقلی دین و حکم آن پیرامون اعمالی که مربوط به امور زندگی دنیوی و معیشتی جامعه است؛ صورت پذیرد. و در این قبیل از اعمال و رفتار، هیچ فرقی بین امور مهم و غیر مهم وجود ندارد؛ به گونه ای که از اعمال به ظاهر کم اهمیت - مانند خوردن، آشامیدن، تفریح، مسافرت و... تا امور سرنوشت ساز اجتماعی نظیر تهیه امکانات اقتصادی ملت، ارایه خدمات و بهداشت و درمان، حفظ امنیت داخلی و خارجی، قانونگذاری و... همه در صورتی که در راستای تعالیم و ارزش های الهی بوده و صبغه دینی به خود گیرد و برای تحصیل قرب و رضای الهی باشد می تواند اموری مقدس شوند، گرچه درجه قداست آنها متفاوت است (ر.ک: نسبت دین و دنیا، همان، صص ۹۴ - ۹۳). و بالاخره این که؛ با همه ارزش و اهمیتی که دین اسلام برای هدایت مردم و فهم درست و اقبال انسان ها به سوی خداوند متعال و تعالیم او قایل است، هیچگاه تقدس و ارزشی ماورایی دین و مقدسات ربوبی را بر دیدگاه ها، فهم ها و تلقی های آنان مبتنی نمی کند؛ اینگونه نیست که قداست امری مقدس، بستگی به نظر و رأی مردم داشته باشد و براساس نظرات موافق و مخالف و توهم و خیال پردازی های اشخاص، قداست آنان در تغییر باشد، بلکه همانگونه که گذشت امور مقدس دارای پشتوانه مستقل و ثابت دینی هستند. ۲- مقدس بودن قرآن: در اسلام روح دین را همین قداست تشکیل می‌دهد، به طوری که تمام ادیان الهی بر احترام گذاردن خاص به خداوند و هر چه و هر کس که به او منسوب است تأکید می‌ورزند، حتی مذاهب انحرافی نیز برای بت و خدایان قداست قائلند. روایات ما بر این مطلب تأکید دارد که «هل الایمان الّا الحبّ ـــ آیا ایمان جز محبّت و دوستی امر دیگری است؟»(کافی ج ۲ ص ۱۲۵ روایت ۵) از این رو در اسلام اولین مرتبه‌ی قداست برای خدای تبارک و تعالی است و در مراتب بعدی هر کس به او نزدیک‌تر و دارای ارتباط بیشتر با اوست. پروردگار متعال به دلیل هستی مطلق، کمال مطلق و… از برتری بی‌نظیری برخوردار است و طبیعی است از همه محبوب‌تر و دوست داشتنی‌تر باشد، تا اندازه‌ای که باید در برابر او به خاک افتاد و پیشانی را بر زمین سایید. این سجده به دلیل همان قداست است. در مرتبه بعد، پیامبر اکرم(ص) به دلیل بیشترین ارتباط با خداوند، دارای تقدس و احترام بیشتری است، تا آنجا که خداوند و فرشتگانش بر او درود می‌فرستند و از مؤمنان نیز می‌خواهند تا درود بفرستند. و شرع مقدس گذاردن دستِ بدون وضو را بر نام آن حضرت حرام می‌داند. این قداست پس از خداوند، به پیامبر و جانشینان او یعنی امام معصوم(علیهم السلام) -که از طرف خدا منصوب شده‌اند- گسترش می‌یابد. بوسیدن ضریح امامان و زیارت حرم آنها همگی برخاسته از همین قداست است. حال، کتاب قرآن نیز بدلیل انتسابش به خداوند (چه در الفاظ و کلمات و چه در مفاهیم) دارای تقدس می باشد. علاوه بر اینکه این کتاب قرآن به عنوان « معجزه همیشگی» برای همه عصرهای پیش روست. بعلاوه اینکه؛ قرآن پاک ترین کتاب، از مبدا پاکى و طهارت، بر پاک ترین قلب عالم هستى، تلاوت و از لبان پاک ترین مخلوق الهى، بر عالم وجود عرضه گردید. و به همین خاطر، تنها کسانى مى توانند به این مصحف مطهر نزدیک شده، و از نور پر فیض آن بهره مند گردند که ظاهر و باطنى پاک و طاهر داشته، و از هر گونه آلودگى جسم و روح منزه باشند. « انه لقرآن کریم. فى کتاب مکنون. لا یمسه الا المطهرون» لذا اولین شرط براى تماس با قرآن, پاک بودن است. ۳- مطلبی راجع به سایر کتب: کتاب های بودایی ها، مانوی ها، یهودی ها و مسیحی ها نیز اگر بتوانند ثابت کنند که وحی و کلام الهی و منتسب به خداوند هستند، مقدس هستند در غیر این صورت کتاب هایی عادی و بشری هستند.

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق صفحه جستجو اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.