مظهریت حضرت علی علیه السلام ۱۳۹۲/۷/۹ - ۱۵ بازدید

رحمت از اوصاف فعلی خداست و امیرمؤمنان(ع) و سایر ائمه(ع) مظاهر کامل خدایی هستند که صاحب رحمت فراگیر است «ذو رحمة واسعة» V}انعام/۱۴۷ {V.
رحمت از اوصاف فعلی خداست و امیرمؤمنان(ع) و سایر ائمه(ع) مظاهر کامل خدایی هستند که صاحب رحمت فراگیر است «ذو رحمة واسعة» انعام/۱۴۷ . لذا، چشمه‌های رحمت در خانه‌هایشان می‌جوشد و از آن‌جا جاری شده، به دیگران می‌رسد. «رحمت» در کتب لغت به رقّت، رأفت، لطف، رفق، عطوفت، حبّ، شفقت، دلسوزی، همدردی و امثال آن معنا شده است؛ لیکن این‌ها مراحل پیش از رحمت و مقدمات آن است؛ زیرا انسان با دیدن صحنه‌ای دلخراش و غمþانگیز رقّت می‌کند و از آن متأثر می‌شود و درپی این ‌تأثر نفسانی، عطوفت و رأفت نشان می‌دهد و بر شخص مصیبت دیده تفضّل می‌کند. این تفضّل را رحمت می‌گویند. اما اگر رحمت به خدا نسبت داده شود، صرفاً به معنای خود تفضّل و عطوفت است. بدین ترتیب، رقّت و سایر مقدّمات که تأثّر نفسانی است، به خدا اسناد داده نمی‌شود. بنابراین، معنای جامع رحمت که هم می‌توان به خدا نسبت داد و هم به مخلوق او، همان «اِعطا و اِفاضه برای رفع حاجت نیازمندان» است؛ در نتیجه، هر یک از نعمت‌های بی‌پایان اِلاهی، همانند رسالت، امامت، شریعت، کتاب و امثال آن، که در هدایت انسان نقش دارد، مصداق رحمت اِلاهی است. درس رحمت، عطوفت، گذشت و مهربانی بی‌منت را باید از مکتب معصومین(ع) آموخت؛ زیرا احسان و انعام انسان‌ها به یک‌دیگر معمولاً با انتظار مقابله به مثل، انتظار تشکر و ... همراه است؛ لیکن ترحّم و تفضّل اهل بیت(ع) صرفاً برای خداست و انتظار مقابله به مثل، تشکر و قدردانی از هیچþکس را ندارند. یعنی همانþگونه که خدای سبحان با رحمت عامّ و گسترده خویشْ موجودات را خلق کرده، نیازمندی‌های آن‌ها را برآورده می‌کند و از هیچ کس انتظار پاداش و تشکر ندارد، آنان نیز چون مظاهر رحمت عامّ خداو ند حوایج مادی و معنوی مخلوقات اِلاهی را برآورده می‌کنند و انتظار پاداش و تشکر شخصی از کسی ندارند. آنان نه تنها در مورد رسالت، شعارشان «... قُل لاأَسئلُکم عَلیه أجراً ...» انعام/۹۰ است، بلکه در موردِ اطعام و احسان خود نیز می‌گویند «إنّما نُطْعمکم لوجه الله لانرید منکم جزاءً ولا شکوراً» انسان/۹ [فقط برای رضای خدا شما را اطعام می‌کنیم و از شما نه توقّع پاداش داریم و نه انتظار تشکر و قدردانی؛] یعنی همانþگونه که «حبّاً لله» خدا را عبادت می‌کنند، سایر اعمال خود را نیز فقط «حبّاً لله» انجام می‌دهند. امّا «مودّت قربی» که اجر رسالت است «... قل لاأسئلکم علیه أجراً إلاّ المودّة فی القربی ...» شوری/۲۳ ، نفع مستقیم آن به خود مردم برمی‌گردد؛ چون اهل بیت(ع) چراغ‌های هدایت و کشتی‌های نجات امت هستند و کسی از این نور بهره می‌گیرد یا بر این کشتی سوار می‌شود که به آنان علاقه‌مند باشد. اما کسی به آنان مودت و علاقه ندارد، نه تنها از نورشان بهره نمی‌گیرد، بلکه تلاش می‌‌کند تا این جلوه‌های فانی نشدنی را خاموش سازد. پس، «مودّت قربی» اجر و مزد رسالت نیست؛ بلکه مقدمه به بار نشستن زحمات رسالت است. بنابراین، اهل بیت نبی اکرم(ص) به تبعیت از خود آن حضرت(ع) هیچþگونه چشمþداشتی از مردم نداشتند؛ چنان که سایر انبیا(ع) نیز چنین بودند. هر نبیی گفت با قوم از صفا       من نخواهم مزد پیغام از شما من دلیلم حق شما را مشتری       داد حق، دلّالیم هر دو سری (مثنوی معنوی دفتر دوم بیت ۵۷۵ ـ ۵۷۴) معصومین(ع) تنها از خدا اجر و مزد می‌خواهند؛ چنانکه در قرآن کریم می‌خوانیم «... ان أجری إلّا علی الله وهو علی کل شیءٍ شهید» سبأ/۴۷ ؛ [اجر من فقط بر خداست و او شاهد برهمه چیز (از جمله زحمات رسالت) است]. صفحه جان و سراسر وجود معصومین(ع) را حبّ پروردگار و عشق و ارادت به او پر کرده است. از این‌رو، به درگاه محبوبشان عرضه می‌دارند خدایا! اگر جنهم فروزان و عذاب روان‌سوز و جان‌گداز آن را تحمل کنیم، فراق و جدایی از تو و دوستان تو و نیز اجتماع با دشمنان تو را چگونه تحمل کنیم؟ «فلئن صیّرتنی لِلْعقوبات مع أعدائک و جمعتَ بینی وبین أهل بلائک و فرّقتَ بینی وبین أحبّائک و أولیائک فهبنی یا إلهی و سیدی و مولای و ربّی صبرتُ علی عذابک فکیف أصبر علی فراقک؟! وهبنی یا إلهی صبرت علی حرّ نارک فکیف أصبر عن النّظر إلی کرامتک؟!» (مفاتیح الجنان، دعای کمیل). خدای سبحان نیز مهر تأیید بر این ادعا زد و فرمود از میان بندگان من کسانی هستند که اعمالشان را فقط برای تحصیل رضای من انجام می‌‌دهند «ومن النّاس من یشری نفسه ابتغاء مرضات الله ...» بقره/۲۰۷ . فرق این آیه که در لیلة المبیت ـ شب هجرت که امیرالمؤمنین(ع) در بستر پیامبر اکرم(ص) خوابید ـ نازل شد و اشاره به گذشت و ایثار علی(ع) دارد، با آیه ۱۱۱ سوره توبه، این است که در این آیه، هدف طلب رضای خداست «ابتغاء مرضات الله»؛ ولی در آیه سوره توبه، که مربوط به عموم مجاهدان است، مقصودْ تحصیل بهشت است «بأنّ لهم الجنّة». بنابراین، گروهی نه برای رسیدن به بهشت کار می‌کنند و نه برای رهیدن از جهنم. از این جهت، اجر آن‌ها نیز جز تنها اجر «لقاء» و ورود در بهشتِ منسوب به خداست «وادخلی جنّتی» فجر/۳۰ . آیة الله جوادی آملی، علی(ع) مظهر اسمای حُسنای الاهی به نقل از سایت تبیان

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق این صفحه اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.