معنای نفخ صور ۱۳۷۸/۱۰/۱۱ - ۹۹۰ بازدید

نفخ صور به چه معنا است؟ آیا نفخ صور یکی است یا بیشتر، رابطه آن با قیامت چیست؟

پس از سپری شدن برزخ، «قیامت» فرامی رسد. قیامت با نفخه صور آغاز می گردد که در آن، همه موجودات مدهوش می شوند و می میرند؛ این منزل اول قیامت است. پس از آن نفخه دوم دمیده می شود که همه موجودات، هستی دوباره می یابند و به محضر ربوبی وارد می شوند و این منزل دوم است و پس از آن صحنه قیامت و محشر برپا می شود.ما در این تحلیل فقط به سرنوشت انسان ها در نفخه صور توجه می کنیم. اما در حقیقت نفخه صور بساط دنیا را بر می چیند و آیات فراوانی در این موضع وارد شده است. که برای نمونه ر.ک: ابراهیم (24)، آیه 22؛ انبیاء (21)، آیه 104؛ حاقه (69)، آیه 14؛ نازعات (79)، 6؛ مزمل (73)، آیه 14؛ حج (22)، آیه 2؛ تکویر: 3؛ قارعة (101)، آیه 5؛ قیامة (75)، آیه 8؛ تکویر (81)، آیات 1 - 4؛ انفظار (82)، آیه 2؛ نمل (27)، آیه 88. در حقیقت نفخه صور اول قرآن از نفخه اول با تعبیری چون صیحه (یس (36)، آیه 53) و زجره (نازعات (79)، آیه 14) و صاخة (عبس (80)، آیه 33) و نقر (مدثر (74)، آیه 8) نیز یاد کرده است. برای این است که همه موجودات، جنبه خلقی خود را از دست بدهند و آمادگی ورود به صحنه قیامت را پیدا کنند و این نفخه مرگ واقعی و همگانی است که مقدمه برپایی قیامت است. به این دلیل مخلَصین - که در محضر خداوند متعال فانی هستند - از پیامد این نفخه آسوده اند. با نفخه دوم همه موجودات، هستی دوباره می یابند و در صحنه محشر و قیامت و در محضر ربوبی حاضر می شوند. قرآن درباره این دو نفخه می فرماید:
(وَ نُفِخَ فِی الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِی السَّماواتِ وَ مَنْ فِی الْأَرْضِ إِلاَّ مَنْ شاءَ اللَّهُ ثُمَّ نُفِخَ فِیهِ أُخْری فَإِذا هُمْ قِیامٌ یَنْظُرُونَ)؛ «و در صور دمیده می شود، پس همه کسانی که در آسمان ها و زمینند، می میرند؛ مگر کسانی که خدا بخواهد [این نفخه اول است و]؛ سپس بار دیگر در صور دمیده می شود، ناگهان همگی به پا می خیزند و در انتظار هستند».زمر (39)، آیه 68.
تفصیل این آیات را در سوره «یس» می خوانیم:
(وَ یَقُولُونَ مَتی هذَا الْوَعْدُ إِنْ کُنْتُمْ صادِقِینَ ما یَنْظُرُونَ إِلاَّ صَیْحَةً واحِدَةً تَأْخُذُهُمْ وَ هُمْ یَخِصِّمُونَ فَلا یَسْتَطِیعُونَ تَوْصِیَةً وَ لا إِلی أَهْلِهِمْ یَرْجِعُونَ وَ نُفِخَ فِی الصُّورِ فَإِذا هُمْ مِنَ الْأَجْداثِ إِلی رَبِّهِمْ یَنْسِلُونَ قالُوا یا وَیْلَنا مَنْ بَعَثَنا مِنْ مَرْقَدِنا هذا ما وَعَدَ الرَّحْمنُ وَ صَدَقَ الْمُرْسَلُونَ إِنْ کانَتْ إِلاَّ صَیْحَةً واحِدَةً فَإِذا هُمْ جَمِیعٌ لَدَیْنا مُحْضَرُونَ فَالْیَوْمَ لا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَیْئاً وَ لا تُجْزَوْنَ إِلاَّ ما کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ)؛یس (36)، آیات 47 - 54.
«آنها [کفار با استهزا و با حالت انکار] می گویند: اگر راست می گویید این وعده [قیامت ] کی خواهد رسید. جز این انتظار نمی کشند که صیحه عظیم (نفخه اول) آنها را فرا گیرد؛ در حالی که مشغول جدال در امور دنیوی اند. [چنان غافلگیر شوند که حتی ] نتوانند وصیتی کنند یا به سوی خانواده خود باز گردند. [برای بار دوم ] در صور دمیده می شود، ناگهان آنها از قبرها، شتابان به سوی پرودگارشان می روند [آنها که در دنیا به انکار و استهزا زندگی می گذرانند، با صحنه وحشتناکی مواجه می شوند ]می گویند: وای برما! چه کسی ما را از خوابگاهمان بر انگیخت؟ [آن گاه خود پاسخ می دهند: آری ] این همان است که خداوند رحمان وعده داده و فرستادگان او راست گفتند. یگانه صیحه ای بیش نیست، ناگهان همگی نزد ما احضار می شوند. امروز به هیچ کس ذره ای ستم نمی شود و جز آنچه عمل می کردید جزا داده نمی شوید».

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق صفحه جستجو اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.