مهم‌ترین باورهای مکاتب طبیعت گرا ۱۳۹۰/۵/۲۵ - ۱۱ بازدید

طبیعت گرایی معنوی از آنجا آغاز شد که انسان روزی، نعمت، برکت و همچنین بلاها و مرگ خود را در گرو نیروی طبیعت دانست؛ پس ایمان پیدا کرد که نیروی برتر و راز آلود طبیعت بر همه شئون آدمی سیطره دارد. بدین ترتیب با تامل در نفس خود به نیروی عظیم طبیعت پی برد و هم از این رو نفس خود را کاوید تا راهی برای ارتباط و بهره‌برداری از این نیروی بی‌کران بیابد. با آمیخته شدن خود اندیشی مذموم و ممدوح از این کاوش‌های درون نگرانه، شیوه‌ها و مکاتب معنوی گوناگونی پدید آمد و تحریفاتی در تعالیم پیامبران و ادیان الاهی وارد شد.
طبیعت گرایی معنوی از آنجا آغاز شد که انسان روزی، نعمت، برکت و همچنین بلاها و مرگ خود را در گرو نیروی طبیعت دانست؛ پس ایمان پیدا کرد که نیروی برتر و راز آلود طبیعت بر همه شئون آدمی سیطره دارد. بدین ترتیب با تامل در نفس خود به نیروی عظیم طبیعت پی برد و هم از این رو نفس خود را کاوید تا راهی برای ارتباط و بهره‌برداری از این نیروی بی‌کران بیابد. با آمیخته شدن خود اندیشی مذموم و ممدوح از این کاوش‌های درون نگرانه، شیوه‌ها و مکاتب معنوی گوناگونی پدید آمد و تحریفاتی در تعالیم پیامبران و ادیان الاهی وارد شد.
در چارچوب ادبیات طبیعت گرایی، معنویت به معنای پذیرش نیروی برتر و مسیطر بر پدیده‌های مادی طبیعی است که در تمامی مظاهر طبیعت جریان دارد و عرفان به معنای شناخت و ارتباط با نیرو است.
دو مکتب عمده‌ای که می‌توان در چارچوب عرفان طبیعت گرا به تحلیل کشید، یکی عرفان بومیان آمریکا و آفریقا است که البته نظیر عقاید و مراسم آنها در پهنه‌ی وسیعی از جهان از استرلیا تا سیبری نیز به چشم می‌خورد؛ اما به علت غلبه‌ی ادیان و عرفانهای دیگر در آسیا سزاوار است که کانون نخستین مکتب عرفانی در چارچوب طبیعت گرایی را فرهنگ بومیان آمریکا و آفریقا بدانیم. این مکتب را به علت گزینش شیوه‌های توهمی برای شناخت و ارتباط با نیروی طبیعت، با وصف وهم جو توصیف می‌کنیم.
در مقابل، مرام معنوی عده‌ای از مردمان شرق دور- عمدتاً چین- راکه روشهای واقع‌نگرانه‌ی اختیار کرده‌اند طبیعت گرایی واقع نگر می‌نامیم. البته این تقسیم به معنای مرزگذاری قطعی و شفاف میان این دو مکتب نیست، بلکه جنبه‌ی غالبی دارد؛ زیرا هم طبیعت گرایی واقع نگر دارای عناصر موهوم است و هم طبیعت گرایی وهم جو از واقع نگری تهی نیست.
اعتقاد به خدا، یا پرستش ارواح نیاکان؛ زیرا به نیروی طبیعت پیوسته و نیک و بدشان در عالم تاثیر گذارند؛ مناسکی در مددجویی از نیروهای طبیعی، عقیده به اشیایی که منبع نیرو هستند (Mana) و جان‌مند انگاری (Animism) مظاهر طبیعی از مهم‌ترین باورهای مکاتب عرفانی طبیعت گرا همچون تائوئیسم می‌باشد.

نوشته شده توسط : مظاهری سیف

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق این صفحه اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.