ورزش و پرخوری ۱۳۹۱/۶/۲۵

از ارتباط شما تشکر می‌کنم. سوال مهمی مطرح کرده‌اید که پاسخ به آن به درد همیشه زندگی می‌خورد. سوال شما البته دو بخش دارد.
از ارتباط شما تشکر می‌کنم. سوال مهمی مطرح کرده‌اید که پاسخ به آن به درد همیشه زندگی می‌خورد. سوال شما البته دو بخش دارد.
دوست گرامی اسلام دین اعتدال است و در همه کارها بر اعتدال و انطباق بر صراط مستقیم تاکید دارد. صراط مستقیم نیز چیز جز دوری از افراط و تفریط در همه امور نیست. خود ورزش و همچنین خوردن نیز از جمله‌ی اموری هستند که باید اعتدال را در آنها رعایت کرد.
مقدار خوردن باید به اندازه نیاز بدن فرد باشد. طبیعتا نیاز افراد متفاوت است و هر کس به تناسب نیازهای واقعی بدنش باید تغذیه کند. به طور قطع نیاز بدن یک وزنه بردار با نیاز یک آدم معمولی سالمند مثلا یکی نیست. ممکن است یک بشقاب پر برای یک ورزش کار کم باشد اما حتی یک پیش دستی هم برای یک سالمند پرخوری محسوب شود. البته در همان میزان لازم نیز رعایت آداب اسلامی خوردن هم بسیار مفید خواهد بود.
ورزش از امور لازم برای بدن است و خصوصا مقام معظم رهبری ورزش را از جمله انتظارات خود از جوانان در کنار تحصیل و تهذیب بیان فرموده‌اند. ورزش هم باید به اندازه کافی باشد. نباید در آن افراط کرد و از اعتدال خارج شد. یکی از نشانه‌های افراط در ورزش آسیب زدن به دیگر برنامه‌های لازم و ضروری زندگی است.
پس مطلب اول این شد: باید در هر کاری راه اعتدال و مستقیم را شناخت و سپس در آن مسیر حرکت کرد. توصیه‌های علمای اخلاق نیز باید با دقت و البته هر کدام در جای خود بررسی و عمل شوند و این که یک چیزی به گوش انسان بخورد و بخواهد به آن عمل کند درست نیست.
اما مطلب دوم درباره‌ی نیت است. نیت‌های ما هستند که مشخص می‌کنند ما خوی الاهی داریم یا حیوانی. البته خود اعمال فعلا از محل بحث ما خارج هستند و عمدتا تابع نیت‌های ما هستند. این مطلب دقیقی است. اگر در خوردن، انسان نیت الاهی داشته باشد، خوردنش الاهی و ثواب خواهد بود و اگر نیت خود را اصلاح نکند و هدف او از خوردن لذت بردن نفسانی و تمایلات شهوانی باشد، خوی انسان را به سمت حیوانیت می‌برد.
در روایات حتی از پرخوری از مال حلال نیز منع شده است. زیرا اصل این کار حیوانی است و اگر کنترل شده نباشد، خوی انسان را حیوانی می‌کند. در روایتی بیان شده است که پرخوری از مال حلال صورت باطنی انسان را به گوسفند تبدیل می‌کند. یعنی صورت انسانی به صورت حیوانی تبدیل شده است و این، کار نیت البته به همراه عمل متناسب آن است.
خلاصه کنم: دوست گرامی، صورت باطنی ما ، در اثر تراکم نیت‌های ما در اعمالمان به وجود می‌آید. هر عملی به تناسب نیت خود، تأثیر خاصی بر روی آن صورت باطنی ما دارد و خوردن از این مطلب مستثنا نیست. اولا به مقدار لازم و ثانیا با نیت صحیح میتوان خوردن را الاهی و در مسیر انسانیت قرار داد. این کار نیز تنها با مراقبت و توجه دائمی در همه کارها به دست می‌آید. نه این که الان شنیدید و گفتید که : درست است؛ بعد فردا یادتان برود و همان طور که بود باشد.
إن شاء الله در همه عرصه‌های زندگی موفق باشید و مراقبه و توجهتان به خدای متعال هر لحظه بیشتر شود.

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق این صفحه اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.