گعده های دوستانه در خوابگاه ۱۳۹۰/۸/۴ - ۲۹ بازدید

اندیشمندان، روانشناسان و انسان شناسان تاکید می کنند که انسان موجودى دو بعدی است و از جسم و روح پدید آمد، هر کدام نیازها و آسیب هاى خاص خودش را دارد.
اندیشمندان، روانشناسان و انسان شناسان تاکید می کنند که انسان موجودى دو بعدی است و از جسم و روح پدید آمد، هر کدام نیازها و آسیب هاى خاص خودش را دارد. همان گونه که بدن انسان برای حفظ سلامتی و بقای خود به انواع غذاها احتیاج دارد، روح آدمى نیز به شادابى و تفریحات سالم نیازمند است.
از آن جا که شادى، ناکامى، ناامیدى، ترس و نگرانى را از انسان دور مى سازد، روان شناسان به ایجاد و تثبیت آن در انسان دستور اکید داده اند. این همه حکایت گر این حقیقت است که شادى نیاز اساسى و ضرورى انسان مى باشد.
بحث شادی در اسلام بسیار گسترده است و با عناوین بسیاری پیوند دارد. لذت, سعادت، آرامش, تفریح, نشاط, اخلاق, عبادت, تقوی, ایمان و و همچنین سایر آموزه های دینی از جهتی برای رسیدن به آرامش و ایجاد روحیه شاد و با نشاط برنامه ریزی شده است. به جرئت می توان گفت: یکی از مهمترین نتایج دین داری رسیدن به آرامش و شادی است.
در اسلام اعیاد بسیاری مانند عید فطر و عید قربان و عید غدیر و همچنین روزهای تولد امامان (علیه السلام ) هست که در آنها توصیه به دید وبازدید و در بعضی از آنها توصیه به نماز، روزه، یعنی خوشنود ساختن خداوند وهدیه دادن و شاد ساختن دیگران، شده است.
امام على(ع) فرمود: «مؤمن شبانه روز خود را به سه قسمت تقسیم مى کند: قسمتى را صرف مناجات با پروردگارش مى نماید. قسمت دیگرى را در طریق اصلاح معاش و تأمین هزینه زندگى اش به کار مى گیرد و قسمت سوّم را براى تحصیل شادی و بهره گیرى از لذت هاى حلال و دلپسند مى پردازد. براى شخص عاقل درست نیست که حرکتش جز در یکى از این سه جهت باشد (۱)
روابط شاداب اجتماعی: اسلام دینی است که به روابط اجتماعی و چگونه حاضر شدن دراجتماع وخوشرو وخنده رو بودن درجامعه وزدودن غبار غم از چهره دوستان بوسیله شادابی وخندان بودن تأکید بسیاری کرده است. واز مؤمنان خواسته است تا از اخمو بودن و تلخی کردن وغمگین بودن دوری کنند چرا که هم در زندگی خود آنها وهم بر اطرافیان آنها اثر منفی می گذارد. شادی کردن ودوری ازغم منفی واحساس خوشبختی کردن از اصلی ترین برنامه های این فرهنگ غنی و دین کامل است. دقت در سخنان ائمه و پیامبرصلی الله علیهم اجمعین اهمیت فوق العاده شادی وتبسم وخوشرویی را نشان می دهد.
. سهراب سپهری گفته است: شاد بودن هنر است، شاد کردن هنری والاتر.

شاد کردن دیگران: فلسفه نهایی دین چیزی جز خشنود ساختن خداوند نیست. نیت، روح دین است و انسان با ایمان هر کاری که انجام می دهد، قصدش کسب رضایت الهی است. خدمت به خلق از عبادت های بسیار مهم تلقی شده و در بسیاری از موارد، رضایت الهی در خشنود ساختن خلق خدا قرار دارد ؛ بنابراین مبنای شاد کردن دیگران، خشنودی خداوند است و این مقوله در راستای رضایت الهی توجیه می شود، به همین جهت نیز شاد کردن برادر مومن، امری مستحب و شوخی کردن با دیگران، عملی مجاز به شمار می‌رود.

نشان دادن چهره‌ی خشن و متصلّب از اسلام، ظلم بزرگی به اسلام است؛ زیرا دین اسلام، دین زیبایی است، دین نشاط است، دینی آسان است و دینی منعطف است. اسلام دین جوان‌پسند و دین جوانان است، برای همین بود که در صدر اسلام اولین کسانی که اسلام را پذیرفتند و پیامبر خدا را یاری دادند، جوانان بودند. حضرت رسول (ص) در این باره فرموده‌اند: وقتی خدا مرا به پیامبری مبعوث کرد، جوانان مرا یاری دادند و پیران مخالفت کردند. (۲)
اسباب شادی: عوامل شادى آفرین و مسرّت بخش در زندگى انسان ها از فراوانى و تنوع بالایى برخوردارند. اعم از سوژه هاى دیدارى، شنیدارى، از قبیل موسیقى، رقص و فیلم هاى گوناگون و همچنین انواع خوردنى ها و نوشیدنى هاى الکلى و غیرالکلى و در مقابل، انواع صداها و تصاویر، مأکولات و مشروبات، ارتباطات و تفریحات مجاز و مشروع نیز قابل تصور است.
برخى از عوامل شادى، نشاط جسمانى را که اثرغیر مستقیمى نیز بر نشاط روحى دارد، براى انسان به ارمغان مى آورد و پاره اى از عوامل شادى به صورت مستقیم، بر نشاط روح اثر مى گذارند.
عوامل معنوی چون تلاوت قرآن، دعا، نماز، تفکر در آفریده هاى خداوند، ایمان، صدقه دادن و پرهیز از گناه، از جمله عواملى اند که زمینه هاى روانى و روحى شادى را فراهم مى آورند و عواملى چون، تغذیه مناسب، ورزش، بوى خوش، خودآرایى، پوشیدن لباس هاى روشن، پیاده روى و نگاه کردن به سبزه ها از آن دست عواملى اند که زمینه هاى مادى و جسمانى نشاط را فراهم مى آورند؛ هر چند که پس از برخوردارى از نشاط جسمانى، شادى روحى نیز نصیب انسان مى شود.
اسلام برای فراهم شدن زمینه‌های شاد زیستن مومنان به ابزارهای آن توجه زیادی نموده است به عنوان مثال بوی خوش که عامل مهم شادمانی است، از سنت‌های رسول خدا(ص) است. امام صادق(ع) می‌فرماید: رسول خدا(ص) برای بوی خوش بیشتر از خوراک خرج می‌کرد. (۳)
یا پوشیدن لباس سفید در اسلام مورد تاکید است چون رنگ روشن بخصوص سفید شادی آفرین است و شاید از این رو پوشیدن لباس سفید بخصوص در حال نماز تأکید شده است.
توصیه به نظافت، سیر و سفر، شرکت در مجالس شادی مثل مجالس عروسی و ولیمه و اطعام دادن در هنگام ازدواج و تولد فرزند و برگشت از حج و زیارت، تاکید بر صله ارحام و دید و بازدید و دست دادن (مصافحه) با مومنان و... همه از لوازم و زمینه‌های یک اجتماع شاد و پر تحرک است که تاکید بر این موارد از سوی اسلام گواه بر اهمیت دادن دین مبین اسلام به مقوله شادی و سرور است.
پیاده روی، سوارکاری، غوطه وری در آب، نگاه کردن به سبزه ها، خوردن و نوشیدن، مسواک کردن، شوخی، خنده، سیر و سفر در شهرها وسرزمین هاى مختلف و گشت و گذار در طبیعت و دیدن منظره هاى زیبا و آشنایى با آداب و رسوم ملت ها، گذشته از فایده هاى فراوان مادى و معنوى، آدمى را از افسردگى مى رهاند و به سلامتى جسم و روان و ایجاد شادابى کمک شایانى مى کند. از این رو، دین مقدس اسلام مردم را بسیار بدان سفارش کرده است و تعبیر سیروا فى الارض(۴) را در آیات متعددى از قرآن مى توان یافت. مرز شادی: گروهى اعتقاد دارند که شادمانى و نشاط، مطلق بوده و هیچ حد و مرزى را نمى شناسد. با هر وسیله اى، با هر ابزار و شیوه اى، مى توان به شکار شادى و شادمانى رفت. و هر کارى مجاز است، هر نوع ترانه و رقصى روا است. هر گونه گفتن و خندیدن و خنداندن درست است. این گروه که به اصالت لذت اعتقاد دارد و هر لذت و هر شادى را با هر عاملى تجویز مى کند. از این رو، برخى افراد به انواع مسکرات، انواع مواد مخدر و اعتیادآور، انواع رقص ها و موسیقى ها و انواع قصه ها و قصه پردازى ها، روى مى آورند و در نتیجه به انواع آفات روانى دچار مى گردند و کار به جایى مى رسد که با چنین لذت هایى اقناع نمى شوند و آن گاه در تداوم لذت جویى هاى بى حد و مرز خود گاهی به قتل و آدم کشى، فساد و فحشاء، به ابتذال و مسخ ارزش هاى انسانى و فطرى، دگرآزارى، خودآزارى و خودکشى گرفتار مى شوند.
بسیارى از بزهکارى ها و جرائم به شادى هاى بى حد و مرز باز مى گردد، مردم را مسخره مى کنند تا بخندند، آبروى دیگران را مورد تعرض قرار مى دهند تا شادى کنند و دیگران را زجر و شکنجه مى دهند تا خود شاد باشند.
در مقابل گروهى دیگر، شادى ها و تفریحات را قانونمند مى دانند و در مرز «بایدها» و حلال تفسیر مى کنند، هر نوع شادى و تفریحى را مجاز نمى شمارند و در یک کلمه به تفریحات سالم باور دارند، تا از این طریق مرز حرمت و آبروى خود و دیگران محفوظ بماند، تا شادى و خنده و تفریحات ما به دیگران صدمه اى وارد نسازد. به نظر این گروه، خنده و شادى و لذت، خوب است، اما نه با آزار و اذیت دیگران. شادمانى خوب است نه با زیر پا گذاشتن قوانین و مقررات اجتماعى و الهى.
پس از مقدمه بالا چند راهکار عملی خدمت شماارائه می شود تابا نرمی و از راه دوستی برای از بین بردن این عادت ناشایست بعض دوستان به کار گیرید انشالله.
۱-بایکی از اساتید که مقبولیت بالایی در بین دوستان دارد و ومودب به اخلاق مذهبی می باشند مشورت کرده و ایشان را به خوابگاه دعوت کنید تا با پیش کشیدن مساله توسط شما راهکار مورد نظر توسط ایشان ارائه شود.
۲-با تدبیر خودتان باید ذهنیت احساسی وعاطفی دوستان و اطرافیان رابشکنید و وتعقل و عقل گرایی را جایگزین آن کنید.
۳-دوستان خود را به شرکت در مجالس مذهبی دعوت و تشویق کنید .
۴- چون یکی از عوامل اصلی تمسخر بیکاری و عدم اشتغال به امر خاصی است دوستان را سر کار بگذارید. شوخی کردم.منظورم سرگرم کردن دوستان است مثلا کوهنوردی وشنا و ورزش های دسته جمعی مثل فوتبال یا والیبال که هزینه بالایی ندارند. اردوهای هفتگی به اتفاق اساتید محترم ومذهبی توصیه می شود.
۵- دربین دوستان از اخلاق بزرگان بگویید . قطعا موثر واقع خواهد شد.
پا نوشتها :
۱- بحار الانوار ج ۷۵ ص ۳۲۱
۲-میزان الحکمه ج ۵ ص۵
۳-وسایل الشیعه باب ۹۲
۴- آل عمران ۱۳۷

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق این صفحه اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.